Organische verbinding

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een organische verbinding is een chemische verbinding waarvan een molecuul minstens een koolstofatoom bevat. Uitzonderingen vormen de carbonaten, cyaniden, cyanaten en thiocyanaten, die, hoewel ze een koolstofatoom bevatten, toch tot de anorganische verbindingen gerekend worden. Organosiliciumverbindingen, die silicium in plaats van koolstof bevatten, worden wel tot de organische verbindingen gerekend.

Elementen[bewerken]

Naast koolstof bevatten organische verbindingen vrijwel altijd waterstofatomen. Uitzonderingen hierop vormen onder andere halogeengesubstitueerde siliciumverbindingen, tetrachloormethaan, tetrabroommethaan en hexachloorbenzeen. Ook zitten er vaak stikstof, zwavel en zuurstof in organische verbindingen. Andere voorkomende elementen zijn: fluor, chloor, broom, jood, fosfor, silicium, telluur en boor. Ook metalen als lithium, natrium, kalium, beryllium, magnesium, germanium, lood, arseen, antimoon en bismut kunnen soms voorkomen. Verbindingen van metalen en organische verbindingen worden organometaalverbindingen genoemd.

Naam[bewerken]

De naam "organische verbindingen" stamt uit de tijd dat deze groep verbindingen alleen in de levende natuur te vinden waren en door organismen gemaakt moesten worden. Sinds 1828 (Wöhler, synthese van ureum) is bekend dat deze verbindingen ook in het laboratorium gemaakt kunnen worden. Correcter zou het zijn na 1828 te spreken van "koolstofchemie" maar de naam "organisch" is verbonden gebleven aan deze groep verbindingen. Tegenwoordig is die term natuurlijk wijd verbreid, heel veel koolstofverbindingen komen helemaal niet in de natuur voor maar kunnen enkel in een laboratorium of fabriek gemaakt worden. Organische verbindingen spelen een belangrijke rol in het dagelijks leven, zonder de verbindingen zou het niet mogelijk zijn ons te kunnen wassen. Ook de synthese van kunststoffen behoort tot de tak van organische chemie. Om nog maar te zwijgen van alle medicijnen waarvan een groot deel enkel synthetisch gemaakt kan worden.

Onderverdeling[bewerken]

In de biochemie komen deze onderstaande verbindingen veel aan bod, ook zij kunnen gesynthetiseerd worden in het lab.

Organische zuren zoals fenolen of carbonzuren kunnen ook goed zouten vormen, zij vormen de groep van organische zouten.

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]