Organische verbinding

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een organische verbinding is een chemische verbinding waarvan een molecuul minstens een koolstofatoom bevat. Uitzonderingen vormen de carbonaten, cyaniden, cyanaten en thiocyanaten, die, hoewel ze een koolstofatoom bevatten, toch tot de anorganische verbindingen gerekend worden. Organosiliciumverbindingen, die silicium in plaats van koolstof bevatten, worden wel tot de organische verbindingen gerekend.

Elementen[bewerken]

Naast koolstof bevatten organische verbindingen vrijwel altijd waterstofatomen. Uitzonderingen hierop vormen onder andere halogeengesubstitueerde siliciumverbindingen, tetrachloormethaan, tetrabroommethaan en hexachloorbenzeen. Ook zitten er vaak stikstof, zwavel en zuurstof in organische verbindingen. Andere voorkomende elementen zijn: fluor, chloor, broom, jood, fosfor, silicium, telluur en boor. Ook metalen als lithium, natrium, kalium, beryllium, magnesium, germanium, lood, arseen, antimoon en bismut kunnen soms voorkomen. Verbindingen van metalen en organische verbindingen worden organometaalverbindingen genoemd.

Naam[bewerken]

De naam organische verbindingen stamt uit de tijd dat deze groep verbindingen alleen in de levende natuur waren te vinden en door organismen moesten worden gemaakt. In 1828 slaagde Wöhler er door middel van synthese in ureum te maken en konden deze verbindingen ook in het laboratorium worden gemaakt. Correcter zou het zijn na 1828 te spreken van koolstofchemie maar de naam organisch is aan deze groep verbindingen verbonden gebleven.

Heel veel koolstofverbindingen komen niet in de natuur voor maar kunnen alleen in een laboratorium of fabriek worden gemaakt. Organische verbindingen spelen een belangrijke rol in het dagelijks leven. Zo behoort bijvoorbeeld de synthese van kunststoffen tot de tak van organische chemie. Om nog maar te zwijgen van alle medicijnen waarvan een groot deel alleen synthetisch kan worden gemaakt.

Onderverdeling[bewerken]

In de biochemie komen de onderstaande verbindingen veel aan bod, ook zij kunnen in het laboratorium worden gesynthetiseerd.

Organische zuren zoals fenolen of carbonzuren kunnen ook goed zouten vormen, zij vormen de groep van organische zouten.