Organische verbinding

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Een organische verbinding is een chemische verbinding waarvan een molecuul minstens een koolstofatoom bevat. Uitzonderingen vormen de carbonaten, cyaniden, cyanaten en thiocyanaten, die, hoewel ze een koolstofatoom bevatten, toch tot de anorganische verbindingen gerekend worden. Organosiliciumverbindingen, die silicium in plaats van koolstof bevatten, worden wel tot de organische verbindingen gerekend.

Elementen[bewerken]

Naast koolstof bevatten organische verbindingen vrijwel altijd waterstofatomen. Uitzonderingen hierop vormen onder andere halogeen-gesubstitueerde siliciumverbindingen, tetrachloormethaan, tetrabroommethaan en hexachloorbenzeen. Ook zitten er vaak stikstof, zwavel en zuurstof in organische verbindingen. Andere voorkomende elementen zijn: fluor, chloor, broom, jood, fosfor, silicium, telluur en boor. Ook metalen als lithium, natrium, kalium, beryllium, magnesium, germanium, lood, arseen, antimoon en bismut kunnen soms voorkomen. Verbindingen van metalen en organische verbindingen worden organometaalverbindingen genoemd.

Naam[bewerken]

De naam organische verbindingen stamt uit de tijd dat deze groep verbindingen alleen in de levende natuur waren te vinden, aangemaakt door organismen. In 1828 slaagde Friedrich Wöhler er als eerste in, door middel van chemische synthese, een van oorsprong natuurlijke verbinding 'natuur-identiek' na te maken: ureum. Sindsdien werden steeds meer van oorsprong natuurlijke verbindingen 'synthetisch' (via chemische synthese), in het laboratorium vervaardigd. De tak van de scheikunde die zich sindsdien met synthetische organische verbindingen bezig houdt noemt men nog altijd de organische chemie, hoewel het na 1828 correcter ware geweest voortaan te spreken van koolstofchemie. De naam 'organisch' is echter aan deze synthetische koolstofverbindingen blijven kleven.

In fabrieken en laboratoria worden tegenwoordig ook veel koolstofverbindingen vervaardigd die überhaupt niet in de natuur voorkomen. Deze synthetische,'niet natuur-identieke' organische verbindingen spelen een belangrijke rol in het dagelijks leven. Zo behoort bijvoorbeeld de synthese van kunststoffen (plastics) tot de organische chemie. Om nog maar te zwijgen van de talrijke synthetische medicijnen die in de natuur onbekend zijn.

Onderverdeling[bewerken]

In de biochemie komen de onderstaande verbindingen veel aan bod, ook zij kunnen in het laboratorium worden gesynthetiseerd.

Organische zuren zoals fenolen of carbonzuren kunnen ook goed zouten vormen, zij vormen de groep van organische zouten.