Organische chemie

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Organische chemie of koolstofchemie is de subwetenschap van de chemie die zich bezighoudt met organische chemische verbindingen; dat wil zeggen met verbindingen die koolstof- en waterstof-atomen bevatten. De naam organisch is oorspronkelijk aan deze groep verbindingen gegeven omdat deze moleculen vaak ook in levende wezens voorkomen.

Aanvankelijk dacht men dat organische verbindingen van fundamenteel andere aard waren dan anorganische verbindingen. In 1828 toonde de chemicus Friedrich Wöhler door de synthese van ureum uit anorganische verbindingen (verhitting van ammoniumcyanaat) aan dat dit niet juist is en dat voor de vervaardiging van organische verbindingen geen mysterieuze "vis vitalis" (aan het leven inherente natuurkracht) vereist is.[1] Toch blijft men organische chemie vaak als een afzonderlijke discipline beschouwen, omdat de verbindingen van koolstof vele malen talrijker en in vele gevallen gecompliceerder zijn dan die van andere elementen.

De complexiteit en diversiteit van koolstofverbindingen heeft te maken met het vermogen van koolstofatomen, zich aaneen te rijgen tot lange kettingen, vertakkingen of zelfs ringvormige structuren. Daarbij vormen de koostofatomen twee aan twee stabiele verbindingen (enkel, dubbel of drievoudig). Het element silicium bevindt zich in het periodiek systeem net onder koolstof en kan ook enkele of dubbele bindingen vormen met gelijksoortige atomen; deze zijn evenwel onder aardse omstandigheden veel minder stabiel, waardoor organosiliciumchemie ongeschikt is als basis voor alternatieve aardse levensvormen.[1]

Tegenwoordig noemt men de studie van de werking van organische verbindingen in relatie met levende wezens biochemie. Petrochemie houdt zich over het algemeen bezig met organische verbindingen op basis van aardolie. Oleochemie gaat over de organische verbindingen op basis van natuurlijke, plantaardige en dierlijke, olien en vetten. Onderdelen van de organische scheikunde zijn organische synthese, polymeerchemie en organometaalchemie

Organische nomenclatuur[bewerken]

Organische nomenclatuur is het systeem om organische verbindingen te benoemen en te groeperen:

  • Alifatische verbindingen
Koolwaterstoffen - Alkanen (verzadigde koolwaterstoffen) - Alkenen (onverzadigde koolwaterstoffen) -alkadiënen (koolwaterstoffen met twee dubbele bindingen) - Cycloalkaan(een cyclus van koolstoffen) - Alkynen (koolwaterstoffen met een drievoudige koolstof-koolstof bindingen)
Halogeenalkanen
Alcoholen - Ethers (Di-ethylether en Tetrahydrofuraan)- Carbonzuren - Aldehyden - Ketonen - Esters - Suikers of koolhydraten - Zuurhalogeniden - Anhydriden -
Amines - Amiden - Alkaloïden - Aminozuren en eiwitten - Nitril - DNA
Benzenen - Tolueen - Fenol - Xyleen - Trinitrotolueen
Pyridine - Furaan - Thiofeen - DNA
Verbindingen kunnen meerdere functionele groepen bevatten waardoor soms zeer complexe verbindingen ontstaan. Uit bovenstaande lijst blijkt al dat sommige verbindingen niet onder maar één groep te vangen zijn: DNA en thiofeen zijn daar voorbeelden van.
Veel geneesmiddelen, drugs, vitaminen, chemische bestrijdingsmiddelen en insecticiden zijn voorbeelden hiervan.

Zie ook[bewerken]

Externe links[bewerken]

Wikibooks Wikibooks heeft meer over dit onderwerp: Organische chemie.