Olympische eed

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

De olympische eed is de tekst die tijdens de openingsceremonie van elke Olympische Spelen wordt uitgesproken door een sporter en een jurylid. Door het uitspreken van de eed beloven de sporters en de juryleden dat ze zich tijdens de Spelen aan de regels zullen houden.

Hoe de eed afgelegd dient te worden is geregeld in hoofdstuk 5 van het Olympic Charter. Hier staat voorgeschreven dat een sporter uit het organiserende land de eed uitspreekt namens alle sporters. De eed wordt uitgesproken in het Engels en luidt als volgt:

"In the name of all the competitors I promise that we shall take part in these Olympic Games, respecting and abiding by the rules which govern them, committing ourselves to a sport without doping and without drugs, in the true spirit of sportsmanship, for the glory of sport and the honour of our teams."

Terwijl de sporter de eed aflegt moet hij de olympische vlag met zijn linkerhand vasthouden en zijn rechterhand opgestoken hebben. De vlaggendragers van alle deelnemende landen vormen een halve cirkel voor het podium waar de sporter die de eed aflegt op staat.

Daarna legt een van de juryleden uit het organiserende land de eed af namens alle juryleden. Dit gebeurt op dezelfde wijze als bij de sporter, alleen is de tekst iets anders:

"In the name of all the judges and officials, I promise that we shall officiate in these Olympic Games with complete impartiality, respecting and abiding by the rules which govern them, in the true spirit of sportsmanship."

De Olympische Spelen van 1920 in Antwerpen waren de eerste waar de olympische eed voor atleten werd afgelegd. De olympische eed voor officials werd ingevoerd op de Olympische Spelen van München in 1972.

Atleten die de olympische eed hebben afgelegd[bewerken]

Olympische Zomerspelen[bewerken]

Plaats Jaar Sporter Sport Scheidsrechter coach
Vlag van België Antwerpen 1920 Victor Boin Schermen
Vlag van Frankrijk Parijs 1924 Georges André Atletiek
Vlag van Nederland Amsterdam 1928 Harry Dénis Voetbal
Vlag van Verenigde Staten (1912-1959) Los Angeles 1932 George Calnan Schermen
Vlag van nazi-Duitsland Berlijn 1936 Rudolf Ismayr Gewichtheffen
Vlag van Verenigd Koninkrijk Londen 1948 Donald Finlay Atletiek
Vlag van Finland Helsinki 1952 Heikki Savolainen Turnen
Vlag van Australië Melbourne
Vlag van Zweden Stockholm
1956 John Landy
Henri Saint Cyr
Atletiek
Paardensport
Vlag van Italië Rome 1960 Adolfo Consolini Atletiek
Vlag van Japan Tokio 1964 Takashi Ono Turnen
Vlag van Mexico Mexico-Stad 1968 Pablo Lugo Garrido Atletiek
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland München 1972 Heidi Schüller Atletiek Heinz Pollay
Vlag van Canada Montreal 1976 Pierre Saint-Jean Gewichtheffen Maurice Fauget
Vlag van de Sovjet-Unie Moskou 1980 Nikolaj Andrianov Turnen Aleksandr Medved
Vlag van Verenigde Staten Los Angeles 1984 Edwin Moses Atletiek Sharon Weber
Vlag van Zuid-Korea Seoel 1988 Hah Jae en Son-Mi Na Zeilen Lee Hak-Rae
Vlag van Spanje Barcelona 1992 Luis Doreste Blanco Zeilen Eugeni Asensio
Vlag van Verenigde Staten Atlanta 1996 Teresa Edwards Basketbal Hobie Billingsley
Vlag van Australië Sydney 2000 Rechelle Hawkes Hockey Peter Kerr
Vlag van Griekenland Athene 2004 Zoï Dimoschaki Zwemmen Lazaros Voreadis
Vlag van China Peking 2008 Zhang Yining Tafeltennis Huang Liping
Vlag van Verenigd Koninkrijk Londen 2012 Sarah Stevenson Taekwondo Mik Basi Eric Farrell
Vlag van Brazilië Rio de Janeiro 2016 Robert Scheidt Zeilen Martinho Nobre Adriana Santos

Olympische Winterspelen[bewerken]

Plaats Jaar Sporter Sport Scheidsrechter Coach
Vlag van Frankrijk Chamonix-Mont-Blanc Olympische Winterspelen 1924 Camille Mandrillon Militaire patrouille
Vlag van Zwitserland Sankt Moritz Olympische Winterspelen 1928 Hans Eidenbenz Noordse Combinatie
Vlag van Verenigde Staten Lake Placid Olympische Winterspelen 1932 Jack Shea Langebaanschaatsen
Vlag van nazi-Duitsland Garmisch-Partenkirchen Olympische Winterspelen 1936 Willy Bogner Sr. Noordse Combinatie
Vlag van Zwitserland Sankt Moritz Olympische Winterspelen 1948 Bibi Torriani IJshockey
Vlag van Noorwegen Oslo Olympische Winterspelen 1952 Torbjørn Falkanger Schansspringen
Vlag van Italië Cortina d'Ampezzo Olympische Winterspelen 1956 Giuliana Minuzzo Alpineskiën
Vlag van Oostenrijk Squaw Valley Olympische Winterspelen 1960 Carol Heiss Kunstschaatsen
Vlag van Oostenrijk Innsbruck Olympische Winterspelen 1964 Paul Aste Bobsleeën
Vlag van Frankrijk Grenoble Olympische Winterspelen 1968 Léo Lacroix Alpineskiën
Vlag van Japan Sapporo Olympische Winterspelen 1972 Keiichi Suzuki Langebaanschaatsen Fumio Asaki
Vlag van Oostenrijk Innsbruck Olympische Winterspelen 1976 Werner Delle Karth Bobsleeën Willy Köstinger
Vlag van Verenigde Staten Lake Placid Olympische Winterspelen 1980 Eric Heiden Langebaanschaatsen Richard McDermott
Vlag van Joegoslavië (1943-1992) Sarajevo Olympische Winterspelen 1984 Bojan Križaj Alpineskiën Dragan Perović
Vlag van Canada Calgary Olympische Winterspelen 1988 Pierre Harvey Langlaufen Suzanna Morrow-Francis
Vlag van Frankrijk Albertville Olympische Winterspelen 1992 Surya Bonaly Kunstschaatsen Pierre Bornat
Vlag van Noorwegen Lillehammer Olympische Winterspelen 1994 Vegard Ulvang Langlaufen Kari Kåring
Vlag van Japan Nagano Olympische Winterspelen 1998 Kenji Ogiwara Noordse Combinatie Junko Hiramatsu
Vlag van Verenigde Staten Salt Lake City Olympische Winterspelen 2002 Jim Shea jr. Skeleton Allen Church
Vlag van Italië Turijn Olympische Winterspelen 2006 Giorgio Rocca Alpineskiën Fabio Bianchetti
Vlag van Canada Vancouver Olympische Winterspelen 2010 Hayley Wickenheiser IJshockey Michel Verrault
Vlag van Rusland Sotsji Olympische Winterspelen 2014 Roeslan Zacharov Shorttrack Vjatsjeslav Vedenin Anastasia Popkova
Vlag van Zuid-Korea Pyeongchang Olympische Winterspelen 2018 Mo Tae-bum Langebaanschaatsen

Paralympische Zomerspelen[bewerken]

Plaats Jaar Naam Sport
Vlag van Italië Rome 1960 Franco Rossi (niet bevestigd) onbekend
Vlag van Italië Tokio 1964 Shigeo Aono Zwemmen
Vlag van Italië Tel Aviv 1968 Zvi Ben-Zvi Atletiek
Vlag van de Bondsrepubliek Duitsland Heidelberg 1972 Marga Floer Atletiek, Boogschieten
Vlag van Canada Toronto 1976 Eugene Reimer Atletiek
Vlag van Nederland Arnhem 1980 Irene Schmidt Tafeltennis
Vlag van Verenigde Staten New York
Vlag van Verenigd Koninkrijk Stoke Mandeville
1984 Ólavur Kongsbak
John Harris
Zwemmen
Atletiek
Vlag van Zuid-Korea Seoel 1988 So-Boo Kim Tafeltennis
Vlag van Spanje Barcelona 1992 José Manuel Rodríguez Ibáňez Atletiek
Vlag van Verenigde Staten Atlanta 1996 Trischa Zorn Zwemmen
Vlag van Australië Sydney 2000 Tracey Cross Zwemmen
Vlag van Griekenland Athene 2004 Maria Kalpakidou Zwemmen
Vlag van China Beijing 2008 Wu Chunmiao Atletiek
Vlag van Verenigd Koninkrijk Londen 2012 Liz Johnson Zwemmen
Vlag van Brazilië Rio de Janeiro 2016 Phelipe Rodrigues Zwemmen

[1]

Paralympische Winterspelen[bewerken]

Plaats Jaar Naam Sport
Vlag van Zweden Örnsköldsvik 1976 onbekend onbekend
Vlag van Noorwegen Geilo 1980 onbekend onbekend
Vlag van Oostenrijk Innsbruck 1984 onbekend onbekend
Vlag van Oostenrijk Innsbruck 1988 onbekend onbekend
Vlag van Frankrijk Albertville 1992 Ludovic Rey-Robert Alpine skiën
Vlag van Noorwegen Lillehammer 1994 TCato Zahl Pedersen Alpine skiën
Vlag van Japan Nagano 1998 Ryuei Shinohe Alpine skiën
Vlag van Verenigde Staten Salt Lake City 2002 Sarah Billmeier Alpine skiën
Vlag van Italië Turijn 2006 Fabrizio Zardini Alpine skiën
Vlag van Canada Vancouver 2010 Hervé Lord Sledgehockey
Vlag van Rusland Sotsji 2014 Valeriy Redkozubov onbekend
Vlag van Zuid-Korea Pyeongchang 2018 onbekend onbekend

[2]

Trivia[bewerken]

  • In 1984 vergat Edwin Moses de tekst van de eed tijdens de openingsceremonie.

Externe link[bewerken]

Referenties[bewerken]

  1. (en) Speakers of the Athletes' Oath. International Paralympic Committee (19 juni 2010) Gearchiveerd op 19 juni 2010. Geraadpleegd op 21 juni 2017.
  2. (en) Speakers of the Athletes' Oath. International Paralympic Committee (19 juni 2010) Gearchiveerd op 19 juni 2010. Geraadpleegd op 21 juni 2017.