Otto I van Nassau

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Otto I
Nassau wapen.svg Graaf van Nassau
Regeerperiode vóór 1251-1289/90
Co-regent Walram II (tot 1255)
Voorganger Hendrik II
Opvolger Hendrik I van Nassau-Siegen,
Emico I van Nassau-Hadamar en
Johan van Nassau-Dillenburg
Huis Nassau
Vader Hendrik II van Nassau
Moeder Machteld van Gelre
Geboren  ?
Gestorven tussen 3 mei 1289 en 19 maart 1290
Begraven klooster Altenberg bij Wetzlar
Partner Agnes van Leiningen
Religie rooms-katholiek
Wapenschild
Wapen van de Ottoonse Linie

Otto I van Nassau († tussen 3 mei 1289 en 19 maart 1290)[1][2] was graaf van Nassau. Hij is de stamvader van de Ottoonse linie van het Huis Nassau.

Biografie[bewerken]

Otto was een zoon van graaf Hendrik II "de Rijke" en Machteld (of Mechteld) van Gelre en Zutphen[1][3][4], een dochter van graaf Otto I van Gelre en Zutphen en Richardis van Beieren. Hij wordt voor het eerst vermeld in een oorkonde uit 1247.[4]

Otto volgde vóór 1251 zijn vader op, samen met zijn broer Walram II.[1][3][4][5][6] Ze verkregen in 1251 van rooms-koning Willem stadsrechten voor de plaats Herborn.[5]

Walram en Otto verdeelden op 16 december 1255[7] hun graafschap met de rivier de Lahn als grens. Het verdelingsverdrag staat tegenwoordig bekend als de Prima divisio.
Het gebied ten noorden van de Lahn (de heerlijkheden Siegen,[8] Dillenburg, Herborn,[9] Tringenstein, Neukirch en Emmerichain, een deel van de Kalenberger Zent[10] (ambt Kalenberg) en de proosdijen Dietkirchen en (Bad) Ems) werd toegewezen aan Otto.[6] Het kasteel Nassau en onderhorigheden (Dreiherrische),[11] de ambten Miehlen en Schönau[12] (het klooster bij Strüth über Nastätten) alsmede het Vierherrengericht,[13] Laurenburg, de Esterau (dat in gezamenlijk bezit was met de graven van Diez) en de leengoederen in Hessen, bleven gezamenlijk bezit.[6]

Otto was een van degenen die oorlog verklaarden aan aartsbisschop Siegfried van Westerburg van Keulen in een oorkonde gedateerd 8 april 1277.[4] Hij stichtte vóór 1287 de kapel te Feldbach.[5]

Otto werd begraven in klooster Altenberg bij Wetzlar.[3][14]

Huwelijk en kinderen[bewerken]

Otto huwde vóór 1270[15] met Agnes van Leiningen († na december 1299),[1][3] dochter van graaf Emico IV van Leiningen en Elisabeth.[1][4] Agnes regeerde samen met haar zoons na de dood van haar echtgenoot.[5] Ze werd bij haar echtgenoot begraven in klooster Altenberg bij Wetzlar.[1][3]
Otto en Agnes kregen de volgende kinderen:[1][3][4]

  1. Hendrik (ca. 1270-1343), werd graaf van Nassau-Siegen.
  2. Mechtild († vóór 28 oktober 1319), huwde ca. 1289 met heer Gerhard van Schöneck († 1317).[4]
  3. Emico († 7 juni 1334), werd graaf van Nassau-Hadamar.
  4. Otto († 3 september 1302), was domheer te Worms 1294.[1]
  5. Johan (gesneuveld bij Hermannstein vlak bij Wetzlar 10 augustus 1328),[5] werd graaf van Nassau-Dillenburg.
  6. Gertrudis († 19 september 1359), was abdis van klooster Altenberg bij Wetzlar.[1][4]

Daarnaast had Otto nog een onwettige zoon Hendrik van Nassau († vóór 1314), die schout was.[1] Deze Hendrik had een zoon Arnold van Nassau, die vermeld wordt in een oorkonde uit 1314.[1]

Externe link[bewerken]