Paul Ruven

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Paul Ruven
Paul Ruven
Geboren 19 augustus 1958
Den Helder
Beroep(en) scenarioschrijver, scriptdoctor, filmregisseur, filmproducent
(en) IMDb-profiel
Moviemeter-profiel
Website
Portaal  Portaalicoon   Film

Paul Ruven (Den Helder, 19 augustus 1958) is een Nederlands scenarioschrijver, filmproducent, scriptdoctor, filmregisseur en regisseur van tv, muziekvideoclips en reclames.

In 1984 studeerde hij af als theaterregisseur aan de theaterschool afdeling regie te Amsterdam. Hij regisseerde en schreef mede het scenario van een aantal minimal movie speelfilms onder de bezielende leiding van Pim de la Parra, zoals Max, Laura, Henk & Willie, Let the Music Dance, How to Survive a Broken Heart, dat in première ging op het Forum van het filmfestival van Berlijn, The Best Thing in Life. De nacht van de wilde ezels ging in première op het IFFR te Rotterdam, net als zijn speelfilm, die geheel in de Amsterdamse De Pijp afspeelde, met onder anderen Katerina Golubeva. In 1991 studeerde hij af aan de Nederlandse Filmacademie voor regie en scenario met de geheel gezongen De tranen van Maria Machita met onder andere Ellen ten Damme en Jacques Herb met liedteksten van onder anderen zijn oud klasgenoot Frank Boeijen en Ivo de Wijs. Voor deze productie won hij de Tuschinski Film Award en een Gouden Kalf. Alle muziek voor deze film was van Frank Affolter. Hij schreef en regisseerde in deze beginjaren onder meer ook de geheel op rijm geschreven ridderfilm Ivanhood, het maatschappelijk tv-drama Gemengde berichten met onder anderen Gijs Scholten van Aschat, het psychologische drama Sahara Sandwich met onder anderen Jeroen Krabbé, de roadmovie En Route, dat een Gouden Kalf kreeg voor beste acteur Jack Wouterse en de korte films Shocking Blue, Testament, Karaoke en Witness met Renée Soutendijk dat genomineerd werd voor de Grolsch Award. Paradise Framed met onder anderen Udo Kier en Alexis Arquette ging in première op het filmfestival Berlijn.

In 1997 en 1998 produceerde hij de komische serie Bed & Breakfast met Jack Wouterse, Frans van Deursen, Juul Bovenberg en Job Gosschalk. Ook regisseerde Ruven Filmpje! met onder andere Paul de Leeuw en Arjan Ederveen, dat een miljoen bezoekers trok en de Rembrandt won voor meest succesvolle Nederlandse film van dat jaar. Hij schreef en regisseerde in 1999 de vierdelige "wat als"-dramaserie The screenplay interviews, in 2002 het politieke tv-drama De afrekening met onder anderen Halina Reijn en Mark Rietman en de telefilm rond het huwelijk van Willem Alexander en Maxima Het wonder van Máxima en in 2004 was hij creative producer van het eerste seizoen van Spoorloos verdwenen, een AVRO-politieserie over vermiste personen, met onder anderen Jennifer Hoffman; hij was coauteur van de eerste 13 afleveringen.

Ruven heeft meer dan 100 reclamefilmpjes geregisseerd van onder andere KPN, de NS, McDonald's en ABN AMRO. Hij regisseerde diverse videoclips, onder andere de eerste videoclip voor André Hazes: Eenzaam zonder jou, Georgina Verbaan, Birgit Schuurman en Van Dik Hout. Twee door hem geregisseerde videoclips (een van Marco Borsato: Binnen en een van Kane: Damn Those Eyes) waren genomineerd voor een TMF Award voor beste videoclip.

Hij won drie Gouden Kalveren: Voor Mafrika, De tranen van Maria Machita en Zap. Hij werd drie keer voor een Gouden Kalf genomineerd: Voor beste scenario voor Enigma, voor beste korte film voor Shocking Blue en voor beste televisiedrama voor En Route. Hij is co-scenarist van Alaska, dat de Oscar won voor beste buitenlandse studentenfilm. Voor de Filmkrant schreef hij artikelen over zijn verblijf in Hollywood. Hij schrijft blogs over Hollywood, films, scenarioschrijven en het pitchen van ideeën.

In 2007 schreef hij samen met filmmaker Marian Batavier het boek 'Het Geheim Van Hollywood', met als ondertitel 'De gouden succesformule voor schrijvers, acteurs, regisseurs en andere filmliefhebbers'. In 2008 kwam de Engelse vertaling uit: 'Screenwriting for money and awards'. In 2009 schreef hij samen met filmmaker Marian Batavier het boek 'Rijk door 1 zin', met als ondertitel 'Het gouden filmidee: Hoe verzin je het & hoe verkoop je het?'. In 2012 kwam het boek uit 'De nieuwe regisseurs, 15 regisseurs over hoe je een film maakt en regisseert'.

In 2008 kwam zijn film 'Mafrika' uit in opdracht van het ministerie van Buitenlandse Zaken, een film over Afrika die jongeren een breder beeld zou geven over dit continent. De film werd bekroond met een Gouden Kalf. In 2010 kwam zijn film Gangsterboys uit, deze behaalde de status Gouden Film. In 2010 nam hij op Aruba de speelfilm Me & Mr Jones on Natalee Island op rond de verdwijning van Natalee Holloway en de vermeende betrokkenheid van Joran van der Sloot. De film kwam uit in 2011. Sinds 2008 is hij ook producent bij Talent United Film & Tv. Hij produceerde onder andere 20 televisiedrama's in de reeks Duivelse Dilemma's voor regisseurs als Mijke de Jong, Hanro Smitsman, Martijn Maria Smits, Boris Paval Conen, Danyael Sugawara en Jaap van Heusden. Samen met Kees Vlaanderen schreef en regisseerde hij De Vluchtkerk, een sociaal drama over de laatste dag in de Amsterdamse Vluchtkerk, en Het gouden huwelijk over een vrouw (Marja Kok), die met haar demente man (Peter Faber) hun gouden huwelijk wil vieren, maar erachter komt dat hij verliefd is op een andere, eveneens demente vrouw (Marieke Heebink) in het tehuis.

Einde 2012 produceerde hij de film Het bombardement, waar hij medeverantwoordelijk was voor het scenario. De film werd bekroond met een Gouden Film en Gouden Pen en een nominatie voor een Gouden Kalf voor beste publieksfilm. Vroeg in 2013 gevolgd door het door hem geproduceerde, geregisseerde en geschreven Ushi Must Marry, met onder andere Patrick Dempsey van Grey's Anatomy en Chris Noth van Sex & the City. De film werd bekroond met een Gouden Film en een Gouden Pen. In 2014 volgde het door hem geproduceerde, geregisseerde en mede door hem geschreven speelfilm De Overgave en de korte documentaire Mar en Sien over de vriendschap van de Werktheateractrices Marja Kok en Shireen Strooker, die het begin van Alzheimer ondergaat. In 2020 produceerde hij de korte film Before bedtime van Guido Coppis. Deze laatste film won de beste korte film prijs op het Limburg Film Festival.

Tevens produceerde hij documentaires zoals Marco, de weg terug van Denise Janzee, Aldus Libelle van Juul Bovenberg, Wibi Soerjadi van Anne-Marieke Graafmans, Zorg om zorg van Frans Bromet, Robin de Puy: Ik ben het allemaal zelf van Simone de Vries, Het drama van Alphen van Wilfried Koomen, Voetbalmiljonair uit Oost van Carin Goeijers, Beerput Nederland van Wilfried Koomen, My name is nobody van Denise Janzee, Voetbal is oorlog van Hans Heijnen (winnaar Limburg Filmfestival, beste documentaire), Ossip van Anduo Lucia, Het kruis van Tegelen van Hans Heijnen (winnaar Limburg Filmfestival, beste documentaire), Being Ad Visser van Laurien Hugas en Peer Wijlaars, Igone: En als beloning zweef je van Simone de Vries, De bellers van Meral Uslu, Maria Mok, Paul Cohen en Martijn van Haalen. De laatste documentaire werd tijdens het Nederlands Filmfestival 2021 door de Kring van Filmjournalisten genomineerd voor de KNF-prijs.

In 2016 schreef hij het boek Filmervaringen uit de praktijk: Wat ik niet op filmschool leerde. In dit boek onthult hij in tientallen anekdotes hoe het achter de schermen van Nederlandse films gaat. Tevens verscheen de herdruk van het boek 'Het Geheim Van Hollywood', met als ondertitel 'De gouden succesformule voor schrijvers, acteurs, regisseurs en andere filmliefhebbers'. Dit zit samen in een goedkope uitgave met een ander boek 'Rijk door 1 zin', met als ondertitel 'Het gouden filmidee: Hoe verzin je het & hoe verkoop je het?'.

De door hem geproduceerde documentaire Robin de Puy: Ik ben het allemaal zelf van Simone de Vries werd genomineerd voor een International Emmy Award.

Hij produceerde, regisseerde en schreef het scenario van een aantal geheel onafhankelijk gemaakte, experimentele speelfilms: Lovergirl, Son of Scarface, A Risky Revenge, te zien op Amazon Prime USA of Vimeo on Demand. Tevens de lange dansdocumentaire Let's dance. Hij produceerde en regisseerde een aantal geheel onafhankelijk gemaakte speelfilms: Safe! met Fiona Dourif en Jason London, en Hostage X met Jason London en Stefanie Joosten, te zien op Amazon Prima USA.

Netflix kondigde op 23 februari 2020 aan dat ze de wereldwijde rechten op de speelfilm Mijn beste vriendin Anne Frank hebben verworven. Deze film werd geproduceerd door Paul Ruven en Hans de Weers in samenwerking met Dutch Film Works en het Filmfonds. Het scenario naar het waargebeurde verhaal van Hannah Goslar is geschreven door Marian Batavier en Paul Ruven. De film ging op 9 september 2021 in premiere in 160 bioscopen in Nederland en trok zo'n 187.000 bezoekers. Op 1 februari 2022 kwam de film op Netflix. In de eerste week was de film nummer 2 best bekeken non English Netflix film in de wereld, en stond hij een aantal dagen in meer dan 60 landen op nummer 1, waaronder Nederland. In de derde week stond hij nog in de top 10 van best bekeken niet-Engelse Netflixfilms in de wereld. Het scenario van Mijn beste vriendin Anne Frank is opgenomen in de permanente Core Collection van de The Academy of Motion Pictures Arts and Sciences.

In 2020 kwam het boek uit dat hij samen schreef met Dennis Alink over documentaires, met 17 interviews met nieuwe documentaire makers en 4 beslissers.

Externe links[bewerken | brontekst bewerken]