Piet De Bruyn

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Piet De Bruyn (Hasselt, 2 april 1968) is een Belgisch Vlaamsgezind politicus uit de provincie Vlaams-Brabant.

Politieke carrière[bewerken]

Hij was van jongs af actief in verschillende sociale middenveldorganisaties zoals de jeugdbeweging, de studentenbeweging, de holebibeweging en de milieubeweging. In de milieubeweging zette hij zich in voor natuurbehoud, organiseerde hij natuurstudiekampen en ook geleide wandelingen voor blinden. Als vrijwilliger was hij ook actief in het Centrum voor Zelfmoordpreventie waar hij nu zetelt in de raad van bestuur.

De Bruyn werd politiek actief voor de N-VA en was van deze partij van 2004 tot 2007 de woordvoerder. In 2007 werd hij Vlaams volksvertegenwoordiger voor de Nieuw-Vlaamse Alliantie als opvolger voor Trees Merckx-Van Goey die rechter werd in het Grondwettelijk Hof. In het Vlaams Parlement zetelde hij in de commissie Cultuur, Jeugd, Sport en Media en de subcommissie Wapenhandel. Toen hij in 2009 niet herkozen werd als Vlaams Parlementslid, werd Piet De Bruyn de woordvoerder van de Vlaamse minister van Begroting Philippe Muyters. Sinds het parlementair werkjaar 2010-2011 zetelde hij als opvolger in de Senaat ter vervanging van Kim Geybels, die op 31 augustus 2010 ontslag nam. Zijn interesses in de Senaat situeerden zich op vlak van welzijn, werkgelegenheid, milieu en natuur, cultuur en mensenrechten.

Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2012 was De Bruyn lijsttrekker in Rotselaar.[1]. Hij raakte verkozen.

In februari 2013 volgde hij Mark Demesmaeker op in het Vlaams Parlement, waardoor hij de Senaat moest verlaten. Bart De Nijn volgt hem daar op.[2] In 2014 werd hij herkozen in het Vlaams Parlement en kort nadien werd hij door zijn partij als deelstaatsenator naar de hervormde Senaat gestuurd.

Externe link[bewerken]