Rode Leeuwen

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Rode Leeuwen
Plaats uw zelfgemaakte foto hier
Algemene gegevens
Actief in Flag of Flemish Brabant.svg Brabant
Ideologie / Geschiedenis
Richting Links
Ideologie Socialisme
Opgericht 1968
Opheffing 1978
Ontstaan uit BSP
Opgegaan in SP
Portaal  Portaalicoon   Politiek
België

De Rode Leeuwen was van 1968 tot 1978 een Belgische Nederlandstalige scheurlijst van de BSP-federatie in Brussel-Halle-Vilvoorde .

Historiek[bewerken]

Na de resoluties van het Derde Vlaams Socialistisch Congres te Klemskerke van oktober 1967 en geïnspireerd door het taalactivisme van onder andere Antwerps burgemeester Lode Craeybeckx ("Antwerpen laat Brussel niet los") voelde een groep van Vlaamsgezinde Brusselse socialisten zich gesteund om het verzet tegen de verfransing van Brussel ook electoraal vorm te geven. Deze dissidente groep van linkse flaminganten, die zichzelf de Rode Leeuwen noemden, diende na het nationaal partijbureau van de Belgische Socialistische Partij (BSP) van 7 maart 1968 een afzonderlijke Vlaamse BSP kieslijst in voor de wetgevende verkiezingen in het kiesarrondissement Brussel. Op het partijbureau was akte genomen van de onmogelijk geworden samenwerking in de Brusselse PSB-BSP-federatie tussen de Nederlandstalige socialisten en een nieuwe generatie van militante Franstalige socialisten zoals Henri Simonet en Edmond Machtens. Ten gevolge van de communautaire profileringsdrang van deze laatsten kregen de Brusselse Vlamingen Hendrik Fayat (Molenbeek) en Frans Gelders (Vilvoorde) eerder, na een interne poll, onverkiesbare plaatsen op de kamerlijst toegewezen. Enkel Piet Vermeylen kreeg een verkiesbare plaats op de senaatslijst toegezegd. Ze worden op 31 maart 1968 alle drie herverkozen in het parlement en Vermeylen en Fayat treden toe tot de Regering-G. Eyskens V. Een jaar later werd de beweging erkend als autonome Vlaamse BSP-federatie voor Brussel-Halle-Vilvoorde binnen de unitaire BSP. De volledige splitsing van de partij volgde tien jaar later, na onenigheid met de Franstalige vleugel over het Egmontpact van 1978.

De Rode Leeuwen overtuigen 5,45% van de kiezers in het kiesarrondissement Brussel bij de wetgevende verkiezingen van 31 maart 1968.[1] Dit is dankzij een gunstige apparentering goed voor 2 kamerzetels. Bij de verkiezingen van 7 november 1971 behaalde de kieslijst voor de Kamer in Brussel-Halle-Vilvoorde 5,18% ( verlies 1 zetel)[2] en Lydia De Pauw-Deveen wordt verkozen in de nieuwe Brusselse Agglomeratieraad. In het kiesarrondissement Leuven komt de BSP in 1971 en in 1974 ook op als Rode Leeuwen. Bij de stembusgang van 10 maart 1974 halen de Rode Leeuwen in het kiesarrondissement Brussel voor de Kamer 4,26% [3] en bij de verkiezingen van 17 april 1977 (als BSP) ten slotte 4,63%.[4]

Bekende leden[bewerken]