Hendrik Fayat

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Hendrik Fayat
Hendrik Fayat in 1965
Hendrik Fayat in 1965
Geboren Sint-Jans-Molenbeek, 28 juni 1906
Overleden Jette, 21 september 1997
Regio Vlag Brussels Hoofdstedelijk Gewest Brussels Hoofdstedelijk Gewest
Land Vlag van België België
Partij BSP
Functies
1946 - 1972 Volksvertegenwoordiger
1957 - 1958 Minister van Buitenlandse Handel
1961 - 1965 Adjunct voor buitenlandse zaken
1965 - 1966 Adjunct bij de minister van Buitenlandse Zaken
1965 - 1966 Minister-staatssecretaris voor Europese Zaken
1968 - 1973 Minister van Buitenlandse Handel
1973 Staatssecretaris voor het Havenbeleid
Portaal  Portaalicoon   België
Politiek

Hendrik Fayat (Sint-Jans-Molenbeek, 28 juni 1906 - Jette, 21 september 1997) was een Belgisch politicus en minister voor de Belgische Socialistische Partij (BSP).

Levensloop[bewerken]

Fayat studeerde rechten aan de ULB. Tijdens zijn studies sloot hij zich als Vlaamsgezinde student aan bij het studentengenootschap Geen Taal, Geen Vrijheid. In 1931 richtte samen met enkele medestudenten het Vlaamsch Verbond van Socialistische Studenten op. Na zijn studies werkte hij enkele jaren als wetenschappelijk navorser, om zich vervolgens in 1935 als advocaat in te schrijven aan de balie van Brussel. Ook verkreeg hij een plaats in het bestuur van het Vlaams Pleitgenootschap bij de Brusselse balie.

In de jaren '30 sloot hij zich aan bij de BWP en zette er zich voornamelijk in voor de Vlaamse eisen. In 1937 was hij lid van het eerste Vlaamsch Socialistisch Congres en diende er een verslag in over het taalvraagstuk in Brussel. Vanaf 1938 schreef hij in het blad Vooruit ook regelmatig over de Vlaamse eisen.

Toen in 1940 de Tweede Wereldoorlog uitbrak, volgde hij de Belgische regering naar Frankrijk, waar hij belast was met de bijstand aan Belgen die zich in onbezet Frankrijk bevonden. Vervolgens reisde hij door naar het Verenigd Koninkrijk, waar hij als vrijwilliger dienst ging nemen bij het Belgische leger. In 1942 werd hij in Londen aangesteld als juridisch adviseur van het departement Buitenlandse Zaken, waarna hij in 1943 kabinetschef werd van minister van Binnenlandse Zaken August De Schryver.

Na de Bevrijding en zijn terugkeer in België werd hij bij de verkiezingen van 1946 verkozen tot lid van de Kamer van Volksvertegenwoordigers, waar hij een grote belangstelling vertoonde voor buitenlandse en internationale politiek. Hij bleef in de Kamer zetelen tot in 1971. Als parlementslid zette hij zich ook in voor de Vlaamse problemen. Hij was medeoprichter van het August Vermeylenfonds en was er 25 jaar lang de voorzitter van de Brusselse afdeling. Bovendien werd hij in 1946 lid van de Vaste Commissie voor Taaltoezicht en organiseerde hij in de jaren 1950 samen met de Nederlandse hoogleraar Pieter Geyl meerdere Vlaams-Nederlandse socialistische congressen.

Ondertussen werd hij ook actief als academicus. In 1948 werd hij benoemd tot docent koloniaal recht aan de ULB en werd er in 1961 benoemd tot hoogleraar.

In 1957 werd hij benoemd tot minister van Buitenlandse Handel en bleef dit tot in 1958. In deze functie viel hij vooral op doordat hij tijdens internationale bijeenkomsten niet alleen Frans, maar ook Engels sprak, wat voor sommige Franstalige kringen een schandaal was. Van 1961 tot 1965 was hij vervolgens adjunct-minister voor Buitenlandse Zaken in de Regering-Lefèvre. In deze functie zorgde hij ervoor dat er in de Belgische diplomatie, die tot dan toe een Franstalig bastion was, een taalevenwicht kwam, waarbij diplomaten verplichte taalexamens moesten afleggen en een speciale lichting Nederlandstalige diplomaten (de Fayat-boys bijgenaamd) aangeworven werd. Van 1965 tot 1966 was hij dan minister-staatssecretaris voor Buitenlandse Handel.

Bij de verkiezingen 1968 kreeg hij net als andere Vlaamse kandidaten geen verkiesbare plaats meer op de tweetalige socialistische lijst van het arrondissement Brussel, omdat hij door zijn Vlaamsgezindheid niet erg geliefd was bij de Brusselse socialisten. De Vlaamse socialisten besloten echter met een scheurlijst op te komen: de Rode Leeuwen. Deze scheurlijst behaalde een vrij groot succes en Fayat raakte herkozen als volksvertegenwoordiger. Van 1968 tot 1972 was hij dan minister van Buitenlandse Handel in de Regering-G. Eyskens V en in 1969 werden de Rode Leeuwen erkend als de Vlaamse BSP-federatie van het arrondissement Brussel.

In 1971 raakte hij niet meer herkozen als volksvertegenwoordiger. Toch bleef zijn ministeriële loopbaan nog een paar jaar doorgaan: van 1972 tot 1973 was hij staatssecretaris voor Buitenlandse Handel en van januari tot oktober 1973 staatssecretaris voor Havenbeleid. Nadat hij in oktober 1973 de actieve politiek verliet, werd hij van 1978 tot 1986 voorzitter van het Algemeen Nederlands Verbond.

Daarnaast was hij lid van meerdere Europese instellingen: van 1949 tot 1950 was hij lid van de Parlementaire Vergadering van de Raad van Europa en van 1954 tot 1957 was hij lid van de Gemeenschappelijke Vergadering van de Europese Gemeenschap voor Kolen en Staal

Bibliografie[bewerken]

Externe links[bewerken]

Leden (32): Vlag van BelgiëVlag van VlaanderenSocialistische Partij Anders (sp.a) · Vlag van BelgiëVlag van WalloniëParti Socialiste (PS) · Vlag van BulgarijeBǎlgarska Socialističeska Partija (BSP) · Vlag van CyprusΚίνημα Σοσιαλδημοκρατών (EDEK) · Vlag van DenemarkenSocialdemokraterne (SD) · Vlag van EstlandSotsiaaldemokraatlik Erakond (SDE) · Vlag van FinlandSuomen Sosialidemokraattisen Puolue (SDP) · Vlag van FrankrijkParti Socialiste (PS) · Vlag van DuitslandSozialdemokratische Partei Deutschlands (SPD) · Vlag van GriekenlandPanellinio Sokialistiko Kinima (PASOK) · Vlag van HongarijeMagyar Szocialista Párt (MSZDP) · Vlag van IerlandLabour Party (PLO) · Vlag van ItaliëPartito Socialista Italiano (PSI) · Vlag van LetlandLatvijas Sociāldemokrātiskā Strādnieku Partija (LSDSP) · Vlag van LitouwenLietuvos Socialdemokratu Partija (LSDP) · Vlag van LuxemburgLetzeburger Socialistesch Arbechterpartei (LSAP) · Vlag van MaltaPartit Laburista (PL) · Vlag van NederlandPartij van de Arbeid (PvdA) · Vlag van NoorwegenDet Norske Arbeiderpartiet · Vlag van OostenrijkSozialdemokratische Partei Österreichs (SPÖ) · Vlag van PolenSojusz Lewicy Demokratycznej - Unia Pracy (SLD-UP) · Vlag van PortugalPartido Socialista · Vlag van RoemeniëPartidul Social Democrat (PSD) · Vlag van SloveniëSocialni Demokrati (SD) · Vlag van SlowakijeSMER - sociálna demokracia · Vlag van SpanjePartido Socialista Obrero Español (PSOE) · Vlag van TsjechiëČeská Strana Sociálně Demokratická (ČSSD) · Vlag van ZwedenSveriges socialdemokratiska arbetareparti · Vlag van Verenigd KoninkrijkLabour Party (LP) · Vlag van Verenigd KoninkrijkVlag van Noord-IerlandPáirtí Sóisialta Daonlathach an Lucht Oibre (SDLP) · Vlag van Verenigd KoninkrijkVlag van SchotlandPàrtaidh Làbarach na h-Alba (PLA) · Vlag van Verenigd KoninkrijkVlag van WalesLlafur Cymru (LC)
Partijvoorzitters: Wilhelm Dröscher · Robert Pontillon · Joop den Uyl · Vítor Constâncio · Guy Spitaels · Willy Claes · Rudolf Scharping · Robin Cook · Poul Nyrup Rasmussen
Fractievoorzitters EP: Guy Mollet · Hendrik Fayat · Pierre Lapie · Willi Birkelbach · Käte Strobel · Francis Vals · Georges Spénale · Ludwig Spénale · Ernest Glinne · Rudi Arndt · Jean-Pierre Cot · Pauline Green · Enrique Baron Crespo · Martin Schulz
Fracties EP: Fractie van de Socialisten (S) ('53-'58) · Socialistische Fractie (SOC) ('58-'93) · PES ('93-'09) · Socialisten en Democraten (S&D) ('09)
Voorloper: Confederatie van Socialistische Partijen van de Europese Gemeenschap (CSPEG)
Commissarissen Juncker: Neven Mimica · Corina Crețu · Maroš Šefčovič · Frans Timmermans · Pierre Moscovici · Karmenu Vella · Vytenis Andriukaitis · Federica Mogherini
Leden Europese Raad: Werner Faymann · Helle Thorning-Schmidt · François Hollande · Robert Fico · Matteo Renzi · Joseph Muscat · Zoran Milanović · Stefan Löfven · Bohuslav Sobotka