Rudolf Scharping

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Rudolf Scharping in 2005

Rudolf Albert Scharping (Niederelbert, 2 december 1947) is een Duits politicus en sportmanager.

Hij was voorzitter van de Sozialdemokratische Partei Deutschlands in 1994/1995. In 1991-1994 bekleedde hij het ambt van minister-president in Rijnland-Palts, daarna werd hij lid van het Duitse parlement, de Bondsdag, en diende als fractievoorzitter tot 1998. In dat jaar, na het verkiezingssucces van Gerhard Schröder, werd hij minister van defensie. Na een aantal schandalen moest hij in 2002 aftreden. Sinds 2005 is hij voorzitter van de Bund Deutscher Radfahrer, de fietsers-vereniging.

Leven[bewerken]

Na school verplichtte Scharping zich voor twee jaar bij het Duitse leger maar moest stoppen vanwege zijn oogproblemen. Hij studeerde onder meer politieke wetenschappen en werd magister in 1974. SPD-lid sinds 1966, maakte hij een carrière bij de jongerenafdeling en werd in 1985 voorzitter van de SPD in Rijnland-Palts.

In de jaren 1990 hoorde Scharping tot de schmucke Riege von Ministerpräsidenten, een mooie reeks van SPD-ministers-presidenten in de deelstaten. Op federaal niveau zat echter de CDU met Helmut Kohl in het zadel. In een unieke verkiezing onder de SPD-leden werd Scharping, met een relatieve meerderheid, voorzitter van de SPD. Tegenkandidaten waren Heidemarie Wieczorek-Zeul en de latere bondskanselier Gerhard Schröder.

Als kanselierskandidaat verloor Scharping van Kohl bij de Bondsdagverkiezingen van 1994. Partijvoorzitter Scharping had zich in de campagne gepresenteerd als het centrum-gedeelte van een trio samen met de linkse Oskar Lafontaine en de rechtse Gerhard Schröder. Hij ruilde zijn minister-presidentschap met het fractievoorzitterschap in de Bondsdag en bleef dat tot 1998. Als partijvoorzitter werd hij in 1995 door Lafontaine vervangen, die op het partijcongres in Mannheim de partijafgevaardigden met een vlammende toespraak voor zich innaam.

Rudolf Scharping 2001

Toen Schröder in 1998 van Kohl bij de Bondsdagverkiezingen van 1998 won maakte hij Scharping minister van defensie. In zijn ambtstijd deed Duitsland voor het eerst sinds 1945 mee aan een militaire actie, namelijk in de Kosovo-oorlog. Een aantal politieke affaires zorgde voor zijn aftreden nog voor de verkiezingen van 2002. Onder meer toonde hij zich in een tijdschrift vrolijk met zijn vriendin in een swimming pool terwijl Duitse soldaten op weg naar Macedonië waren.

Na zijn politieke carrière werd Scharping in 2005 gekozen tot voorzitter van de Bund Deutscher Radfahrer. In 2009 werd hij ondanks kritiek en tegenkandidaat herkozen.

Vanwege zijn licht Palts accent en monotone manier van spreken werd Scharping object van talloze imitaties door cabaretiers.

Scharping was getrouwd met Jutta Scharping (geboren Krause) met wie hij drie dochters heeft. Later trouwde hij met Kristina Gräfin von Pilati von Thassul zu Daxberg (geboren Paul).

Publicaties[bewerken]

  • Rudolf Scharping: Wir dürfen nicht wegsehen. Der Kosovo-Krieg und Europa. Ullstein-Verlag, 1999, ISBN 3-550-07106-X.

Literatuur[bewerken]

  • Thomas Leif und Joachim Raschke: Rudolf Scharping, die SPD und die Macht. Rowohlt-Verlag, 1994, ISBN 3-499-13519-1.
  • Ulrich Rosenbaum: Rudolf Scharping. Ullstein, 1993, ISBN 3-548-36613-9.

Externe links[bewerken]

Wikiquote Wikiquote heeft een of meer citaten gerelateerd aan Rudolf Scharping.
Leden (32): Vlag van BelgiëVlag van VlaanderenSocialistische Partij Anders (sp.a) · Vlag van BelgiëVlag van WalloniëParti Socialiste (PS) · Vlag van BulgarijeBǎlgarska Socialističeska Partija (BSP) · Vlag van CyprusΚίνημα Σοσιαλδημοκρατών (EDEK) · Vlag van DenemarkenSocialdemokraterne (SD) · Vlag van EstlandSotsiaaldemokraatlik Erakond (SDE) · Vlag van FinlandSuomen Sosialidemokraattisen Puolue (SDP) · Vlag van FrankrijkParti Socialiste (PS) · Vlag van DuitslandSozialdemokratische Partei Deutschlands (SPD) · Vlag van GriekenlandPanellinio Sokialistiko Kinima (PASOK) · Vlag van HongarijeMagyar Szocialista Párt (MSZDP) · Vlag van IerlandLabour Party (PLO) · Vlag van ItaliëPartito Socialista Italiano (PSI) · Vlag van LetlandLatvijas Sociāldemokrātiskā Strādnieku Partija (LSDSP) · Vlag van LitouwenLietuvos Socialdemokratu Partija (LSDP) · Vlag van LuxemburgLetzeburger Socialistesch Arbechterpartei (LSAP) · Vlag van MaltaPartit Laburista (PL) · Vlag van NederlandPartij van de Arbeid (PvdA) · Vlag van NoorwegenDet Norske Arbeiderpartiet · Vlag van OostenrijkSozialdemokratische Partei Österreichs (SPÖ) · Vlag van PolenSojusz Lewicy Demokratycznej-Unia Pracy (SLD-UP) · Vlag van PortugalPartido Socialista · Vlag van RoemeniëPartidul Social Democrat (PSD) · Vlag van SloveniëSocialni Demokrati (SD) · Vlag van SlowakijeStrana SMER - Sociálna Demokracia (Smer) · Vlag van SpanjePartido Socialista Obrero Español (PSOE) · Vlag van TsjechiëČeská Strana Sociálně Demokratická (ČSSD) · Vlag van ZwedenSveriges socialdemokratiska arbetareparti · Vlag van Verenigd KoninkrijkLabour Party (LP) · Vlag van Verenigd KoninkrijkVlag van Noord-IerlandPáirtí Sóisialta Daonlathach an Lucht Oibre (SDLP) · Vlag van Verenigd KoninkrijkVlag van SchotlandPàrtaidh Làbarach na h-Alba (PLA) · Vlag van Verenigd KoninkrijkVlag van WalesLlafur Cymru (LC)
Partijvoorzitters: Wilhelm Dröscher · Robert Pontillon · Joop den Uyl · Vítor Constâncio · Guy Spitaels · Willy Claes · Rudolf Scharping · Robin Cook · Poul Nyrup Rasmussen
Fractievoorzitters EP: Guy Mollet · Hendrik Fayat · Pierre Lapie · Willi Birkelbach · Käte Strobel · Francis Vals · Georges Spénale · Ludwig Spénale · Ernest Glinne · Rudi Arndt · Jean-Pierre Cot · Pauline Green · Enrique Baron Crespo · Martin Schulz
Fracties EP: Fractie van de Socialisten (S) ('53-'58) · Socialistische Fractie (SOC) ('58-'93) · PES ('93-'09) · Socialisten en Democraten (S&D) ('09)
Voorloper: Confederatie van Socialistische Partijen van de Europese Gemeenschap (CSPEG)
Commissarissen Juncker: Neven Mimica · Corina Crețu · Maroš Šefčovič · Frans Timmermans · Pierre Moscovici · Karmenu Vella · Vytenis Andriukaitis · Federica Mogherini
Leden Europese Raad: Werner Faymann · Helle Thorning-Schmidt · François Hollande · Robert Fico · Matteo Renzi · Joseph Muscat · Zoran Milanović · Stefan Löfven · Bohuslav Sobotka