Ronny Naftaniel
| Ronny Naftaniel | ||
|---|---|---|
Naftaniel (1982) | ||
| Algemene informatie | ||
| Volledige naam | Ronald Maurice Ronny Naftaniel | |
| Geboren | 10 oktober 1948 Amsterdam | |
| Nationaliteit | ||
| Beroep | Bestuurder | |
| Bekend van | Centrum Informatie en Documentatie Israel (CIDI) | |
Ronald Maurice (Ronny) Naftaniel Amsterdam, 10 oktober 1948) is een Nederlandse econoom en activist van Joodse komaf. Van 1980 tot 2013 was hij directeur van het Centrum Informatie en Documentatie Israel (CIDI) in Den Haag.
Levensloop
[bewerken | brontekst bewerken]Naftaniel werd geboren in Amsterdam, als enig kind in een Joods gezin. Zijn Duitse vader en Nederlandse moeder overleefden Kamp Westerbork. Naftaniel doorliep de hbs-b aan het Amsterdams Lyceum waar hij in 1968 eindexamen deed. Hierna volgde hij de studie bedrijfseconomie aan de Universiteit van Amsterdam, waarin hij in 1976 cum laude afstudeerde. Van 1972-1974 was hij docent statistiek aan de Christelijk Sociale Academie in Amsterdam, CICSA. Van 1976-1978 was hij directeur van de Handelsvereniging v/h B. Stuiver.
Vanaf eind jaren zestig groeide binnen de Nederlandse politiek de kritiek op Israël en de steun voor Palestijns zelfbeschikkingsrecht, vooral binnen linkse partijen. Dit veranderende klimaat vormde de achtergrond waartegen Naftaniel zich zou gaan inzetten voor pro-Israëlische standpunten. In november 1973 was Naftaniel een van de initiatiefnemers van de Werkgroep Israël, die pleitte voor een onafhankelijke Palestijnse staat, naast een erkend Israël. Later werd hij voorzitter. In 1976 werd hij hoofdmedewerker van het CIDI, waarvan hij in 1980 directeur werd. Het CIDI was mede op initiatief van de Israëlische ambassadeur eveneens in 1973 opgericht om tegenwicht te bieden aan de groeiende kritiek op Israël[1]. Daarnaast was hij in 1978 correspondent voor het ANP.
In 1993 werd Naftaniel uitvoerend vicevoorzitter van de Joodse Bijdrage tot een Inclusief Europa, CEJI in Brussel. Hij was penningmeester van het Centraal Joods Overleg (CJO), de koepel van Joodse organisaties van Nederland. Van 2021-2023 was hij voorzitter van het CJO. In 1998-2000 was hij een van de hoofdonderhandelaars met de regering en het bedrijfsleven over restitutie van Joodse tegoeden uit de Tweede Wereldoorlog. In het totaal werd na lange onderhandelingen bijna 400 miljoen euro teruggegeven. Van 2003-2017 was Naftaniel voorzitter van het Joods Humanitair Fonds.
Op 18 maart 2013 trad Naftaniel terug als directeur van het CIDI waar hij werd opgevolgd door Esther Voet.[2] Tot zijn pensionering in november 2013 bleef hij als adviseur aan de organisatie verbonden.
In maart 2024 verliet Naftaniel de PvdA nadat GroenLinks-PvdA buitenland-woordvoerder Kati Piri vond dat president Yitzhak Herzog niet op de opening van het Nationaal Holocaustmuseum had moeten zijn in verband met zijn rol in de Gaza oorlog. Naftaniel gaf aan dat dit voor hem "de deur dicht deed" en dat de PvdA de opening politiek had gemaakt[3]. Naftaniel is bestuurslid van het Comité Iran Vrij en dagelijks bestuurslid van het Nederlands Verbond voor Progressief Jodendom. In maart 2025 gaf hij met 40 anderen zijn bul aan de Universiteit van Amsterdam terug uit protest tegen het stopzetten van de studentenuitwisseling met de Hebrew University.
Werken
[bewerken | brontekst bewerken]Naftaniel heeft een aantal boeken en brochures op zijn naam staan, waaronder:
- De Arabische boykot en Nederland
- Naftaniel, Ronny, Simon Schoon (1986). De zaak Goeree. Kok, Kampen, 128 p.. ISBN 90-242-4608-3.
- Naftaniel, Ronald Maurice (1996). Dossier Iran: profiel van een terroristisch bewind. Centrum Informatie en Documentatie Israel, Den Haag, 18 p..
Onderscheiding
[bewerken | brontekst bewerken]- Officier in de Orde van Oranje-Nassau (27 april 2001)
- Scopus Award van de Hebrew University in Jeruzalem voor zijn inzet voor het Joodse volk (2013)
Externe links
[bewerken | brontekst bewerken]- Overzicht van zijn werken[dode link], Koninklijke Bibliotheek (Nederland)
- Artikel in Volkskrant 28 maart 2006