The Open Championship 2012

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Winnaar Ernie Els

The Open Championship is de officiële naam van het belangrijkste golftoernooi in Europa. In het Nederlands spreekt met over het Brits Open, in het Engels over The Open. Het Brits Open is één van de vier Majors.

Het Brits Open van 2012 is gespeeld van 19 tot 22 juli op de Royal Lytham & St Annes Golf Club. Het prijzengeld is £5.000.000 [1], net als in 2011. De winnaar krijgt hiervan £900.000.

Kwalificatie[bewerken]

Er waren verschillende 36-holes toernooien waar spelers zich konden plaatsen voor het Open.

  • In Engeland waren 96 deelnemers. Eén van hen was Sam Walker, bij deze elfde poging slaagde hij erin zich te plaatsen. Bekende namen die zich hier niet kwalificeerden zijn onder meer Colin Montgomerie en José María Olazabal.
  • In Zuid-Afrika waren vier plaatsen beschikbaar. Tim Sluiter stond na de eerste ronde aan de leiding met een score van 66, maar hij had in de tweede ronde 78 slagen nodig.
  • In Azië waren vier plaatsen beschikbaar. Guido van der Valk eindigde op de 19de plaats.

Een andere kwalificatie was succesvol voor Thongchai Jaidee en Richard Sterne. Zij waren de twee spelers die in de periode van het BMW International t/m het Iers Open het meest verdienden. Deze periode wordt wel de mini-Europese Tour genoemd.

De laatste mogelijkheid om te kwalificeren is om in de top-5 te eindigen in één van de laatste twee toernooien voor het Open: het Open de France of het Schots Open. Hierdoor kunnen Marcel Siem, David Howell, Søren Kjeldsen, Thomas Levet, David Lynn, Jeev Milkha Singh en Marc Warren meedoen.

Verslag[bewerken]

De par van de baan is 70. Er doen 166 spelers mee, twee daarvan zijn Alan Dunbar (winnaar Brits Amateur) en Manuel Trappel (winnaar Europees Amateur). Er doen drie (Amerikaanse) linkshandige spelers mee: Phil Mickelson, Ted Potter Jr en Bubba Watson.

Het hele toernooi wordt op BBC2 uitgezonden. Commentaar wordt al jaren geleverd door Hazel Irvine, en voormalig Tour-spelers Peter Alliss, Ken Brown en Wayne Grady. Alex Hay, die in 2011 overleed, werd vervangen door Tony Jacklin.

Ronde 1[bewerken]

Adam Scott

Tiger Woods had een mooie start en stond op -4 na negen holes. Hij eindigde op -3 en werd ruimschoots ingehaald door Adam Scott, die een ronde van 64 (-6) maakte. Het 1ste-ronde-record van het Open is 64 en werd in 1983 op de Birkdale behaald door Craig Stadler, maar dat was 7 onder par. De tweede plaats werd op -5 ingenomen door Paul Lawrie, Zach Johnson en Nicolas Colsaerts, die onder meer een eagle op hole 2 maakte.
Rory McIlroy eindigde op -3 net als Tiger Woods, Ernie Els, Bubba Watson, Graeme McDowell en Toshinori Muto, maar beleefde een vreemd incident. Op hole 15 stond hij al op -3, maar daar raakte zijn teeshot het hoofd van een toeschouwer waarna de bal out of bounds ging. Hij bood zijn verontschuldigingen aan, tekende een handschoen en moest terug naar de tee om opnieuw af te slaan. Hij maakte een dubbel-bogey, maar op de volgende hole kwam zijn afslag op de green (par 4, 310 meter) en maakte hij weer een birdie. Op hole 18, ook een par 4, maakte hij nog een birdie zodat hij toch weer op -3 stond.
Tim Sluiter maakte een ronde van 73.

Ronde 2[bewerken]

De 31-jarige Brandt Snedeker is in ronde 2 met een score van 64 aan de leiding gegaan. Adam Scott staat alleen op de 2de plaats. Tiger Woods maakte weer een ronde van 67 en staat alleen op de 3de plaats. Nicolas Colsaert had een slechte dag en zakte naar de 51ste plaats, die hij onder meer deelde met Rory McIlroy, die een ronde van 75 maakte. Tim Sluiter stond na hole 16 op -2 maar maakte toen een dubbel-bogey op hole 17. Hij moest een par op de laatste hole maken om de cut te halen, die op +3 stond. Dat lukte.

Ronde 3[bewerken]

In de eerste groep speelde Joost Luiten met een marker en helaas niet met Tom Watson, zoals eerder op de lijst stond. Mardan Mamat was gediskwalificeerd, waardoor de indeling was veranderd. Luiten maakte een nette ronde van -1.
In de voorlaatste groep spelen Tiger Woods en Thorbjørn Olesen, die zijn tweede seizoen op de Tour speelt. De Deen heeft Tiger Woods, die al 14 Majors heeft gewonnen, nog nooit ontmoet maar Woods is zijn grote idool.
Adam Scott nam de leiding terug en staat vier slagen voor op de nummer2, Graeme McDowell en Brandt Snedeker, die na ronde 2 op 130 stond, gelijk aan het record van het Open.

Ronde 4[bewerken]

Na drie dagen zacht weer was er eindelijk wat wind, waardoor sommige spelers duidelijk moeite hadden met hun clubkeuze.
Nicolas Colsaerts is met een mooie ronde van 65 geëindigd en 47 plaatsen gestegen. Luiten bleef ondanks een ronde van 74 toch nog op een gedeeld 45ste plaats, een betere eindpositie dan in 2011.
De laatste ronde leek om de tweede plaats te gaan, want Adam Scott begon de ronde met vier slagen voorsprong op zijn achtervolgers. Maar een toernooi is nooit afgelopen totdat de laatste putt gevallen is. Ernie Els maakte een ronde van 68 en eindigde op -7 terwijl Scott drie bogeys op 15, 16 en 17 maakte, waarna hij ook op -7 stond. Hij moest een birdie op hole 18 maken om te winnen. Hij maakte een bogey en Ernie Els won zijn 4de Major-titel. Dit was de tweede overwinning van Els in het Brits Open, tien jaar na zijn eerste in 2002.
Toen Colsaerts binnenkwam, stond hij nog op een gedeeld 10de plaats, maar aan het einde van de dag was dat een gedeeld 7de plaats geworden.

Eindstand

Speler Ronde 1 Nr Ronde 2 Totaal Nr Ronde 3 Totaal Nr Ronde 4 Totaal Nr
Vlag van Zuid-Afrika Ernie Els 67 -3 T6 70 par -3 T7 68 -2 -5 T5 68 -2 -7 1
Vlag van Australië Adam Scott 64 -6 1 67 -3 -9 2 68 -2 -11 1 75 +5 -6 2
Vlag van Verenigde Staten Tiger Woods 67 -3 T6 67 -3 -6 3 70 par -6 4 73 +3 -3 T3
Vlag van Verenigde Staten Brandt Snedeker 66 -4 T5 64 -6 -10 1 73 +3 -7 T2 74 +4 -3 T3
Vlag van Engeland Luke Donald 70 par T23 68 -2 -2 T11 71 +1 -1 T21 69 -1 -2 T5
Vlag van Noord-Ierland Graeme McDowell 67 -3 T6 69 -1 -4 T5 67 -3 -7 T2 75 +5 -2 T5
Vlag van Zuid-Afrika Thomas Aiken 68 -2 T10 68 -2 -4 T5 71 +1 -3 T9 72 +2 -1 T7
Vlag van België Nicolas Colsaerts 65 -5 T2 77 +7 +2 T52 72 +2 +4 T54 65 -5 -1 T7
Vlag van Denemarken Thorbjørn Olesen 69 -1 T19 66 -4 -5 4 71 +1 -4 7 74 +4 par T9
Vlag van Verenigde Staten Zach Johnson 65 -5 T2 74 +4 -1 T15 66 -4 -5 T5 75 +5 par T9
Vlag van Zuid-Afrika Louis Oosthuizen 72 +2 T76 68 -2 par T23 68 -2 -2 T17 73 +3 +1 T19
Vlag van Schotland Paul Lawrie 65 -5 T2 71 +1 -4 T5 76 +6 + 2 T33 72 +2 +4 T34
Vlag van Nederland Joost Luiten 73 +3 T99 70 par +3 T68 69 -1 +2 T33 74 +4 +6 T45
Vlag van Noord-Ierland Rory McIlroy 67 -3 T6 75 +5 +2 T52 73 +3 +5 T64 73 +3 +8 T60
Leider Toernooirecord MC = missed cut = cut gemist

Spelers[bewerken]

Er deden enkele spelers van de Europese Senior Tour en Champions Tour mee, zoals Mark Calcavecchia, Russ Cochran, Barry Lane, Sandy Lyle, Mark O'Meara en Tom Watson. Twee van hen, Tom Watson en Sandy Lyle, hebben dit toernooi al 35 keer gespeeld. Tom Watson won het vijf keer.

Kwalificatie Engeland
Kwalificatie Zuid-Afrika
Kwalificatie Azië
Mini-Europese Tour

1 eerste deelname
S Senior golfer

Meervoudige winnaars (naoorlogs)[bewerken]

Peter Thomson is de enige speler die het Open drie keer achter elkaar gewonnen heeft.

5x
4x
3x
2x