The Producers (1968)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
The Producers
De producers
Regie Mel Brooks
Producent Sidney Glazier
Scenario Mel Brooks
Hoofdrollen Gene Wilder
Zero Mostel
Kenneth Mars
Muziek John Morris
Montage Ralph Rosenblum
Cinematografie Joseph Coffey
Première 18 maart 1968
Genre Komedie
Speelduur 90 minuten
Taal Engels
Land Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Budget $ 947.000[1]
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

The Producers is een Amerikaanse filmkomedie uit 1968, geschreven en geregisseerd door Mel Brooks. Het was de eerste film van Brooks als regisseur. De hoofdrollen worden vertolkt door Gene Wilder, Zero Mostel en Kenneth Mars.

De film won een Oscar voor beste originele scenario en acteur Gene Wilder was genomineerd voor de Oscar voor best mannelijke bijrol. De film werd in 1996 opgenomen in het National Film Registry.

Verhaal[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

Max Bialystock, een mislukte oude theaterproducent, bedenkt samen met zijn accountant Leo Bloom een plan om de grootste theaterflop ooit te produceren, waarna ze een groot bedrag kunnen zwartmaken en daarmee naar Rio de Janeiro emigreren. Ze vinden deze flop in het scenario genaamd Springtime for Hitler: A Gay Romp with Adolf and Eva at Berchtesgaden geschreven door de nationaalsocialist Franz Liebkind. Ze huren de slechtste regisseur van Broadway in en laten de hoofdrol spelen door een onhandelbare hippie met de bijnaam LSD. Het gaat echter helemaal fout wanneer het publiek de door LSD uitgevoerde beatnik-versie van Adolf Hitler heel grappig vindt.

Rolverdeling[bewerken]

Achtergrond[bewerken]

Productie[bewerken]

  • De voorzitter van de jury wordt gespeeld door Bill Macy, die later bekend werd door de sitcom Maude.
  • In de film is ook Barney Martin te zien, die later bekend zou worden als Jerry Seinfeld's vader, Morty, in Seinfeld;
  • Schrijver-regisseur Mel Brooks is in de film te horen; hij zingt het lied "Don't be stupid, be a smarty/Come and join the Nazi Party".
  • Oorspronkelijk was Dustin Hoffman gecast als Franz Liebkind, maar hij trok zich terug voor een rol in The Graduate (1967).
  • Mel Brooks wilde de film eigenlijk de title Springtime For Hitler geven, maar Embassy Pictures producer Joseph E. Levine was hier tegen. In Zweden werd de film wel onder deze titel uitgebracht.

Uitgave en ontvangst[bewerken]

Volgens Brooks wilde Embassy de film eerst niet uitbrengen. Peter Sellers kreeg echter wel een privé-voorstelling van de film te zien, en deed een oproep in Variety om de film toch uit te laten brengen.[2]. Desondanks werd de film maar in beperkte oplage uitgebracht. In Duitsland werd de film verboden.[3].

De film werd met gemengde reacties ontvanten, en kreeg van critici behoorlijk harde en negatieve recensies: Renata Adler ("shoddy and gross and cruel", The New York Times); Stanley Kauffmann ("the film bloats into sogginess", The New Republic); Pauline Kael ("amateurishly crude", The New Yorker); and Andrew Sarris—partly because of its directorial style and broad ethnic humor.[4]

Toch was niet iedereen negatief over de fim. Time gaf de film een goede beoordeling.

Bewerkingen[bewerken]

Prijzen en nominaties[bewerken]

In 1968 won “The Producers” een Oscar voor beste originele scenario. Datzelfde jaar werd acteur Gene Wilder genomineerd voor de Oscar voor beste mannelijke bijrol.

In 1969 won de film een prijs voor beste scenario van de Writers Guild of America.

De film werd in 1996 opgenomen in het National Film Registry.

De film staat op twee lijsten van het American Film Institute:

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. TCM interview of Gene Wilder by Alec Baldwin, originally aired April 15, 2008
  2. The Producers(1968): Deluxe Edition DVD: The Making of The Producers | Interview with Mel Brooks
  3. Radio Times 24–30 November 2001
  4. J. Hoberman. When The Nazis Became Nudniks. New York Times (2001-04-15) Geraadpleegd op 2007-02-02