Timothy Spall

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Timothy Spall
Filmfestival van Cannes (2014)
Filmfestival van Cannes (2014)
Algemene informatie
Volledige naam Timothy Leonard Spall
Geboren 27 februari 1957
Land Engeland
Werk
Jaren actief 1978 - heden
Beroep Acteur
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Film

Timothy Leonard Spall OBE (Londen, 27 februari 1957) is een Engels acteur.

Jeugd[bewerken]

Spall werd als derde van vier zonen geboren in Battersea, Londen. Zijn vader werkte bij de post, zijn moeder was kapster. Hij werd opgeleid aan het National Youth Theatre en de Royal Academy of Dramatic Art, waar hij de medaille kreeg voor de meestbelovende acteur van zijn jaar.

Carrière[bewerken]

In het Verenigd Koninkrijk viel hij aanvankelijk op door zijn vertolking van de naïeve elektricien Barry Taylor in de serie Auf Wiedersehen, Pet (1983-2004). Het personage Barry, een onhandige man uit Birmingham die net iets te intellectueel was voor zijn omgeving, betekende de doorbraak voor Spall. Toen het programma in 2002 na zestien jaar met een nieuwe reeks hervat werd, leidde Spalls vergoeding van £ 250.000 voor drie weken opnames tot een conflict met zijn medespelers, die op hun beurt een loonsverhoging eisten.[1] Hij heeft hoofdrollen gespeeld in films als Secrets & Lies, Shooting the Past, Rock Star, The Last Samurai en Lemony Snicket's A Series of Unfortunate Events. Hij kreeg internationaal waardering voor zijn rol als Peter Pippeling in de Harry Potter films.

Spall speelde ook de hoofdrol van Albert Pierrepoint in de film Pierrepoint, die in de Verenigde Staten verscheen als The Last Hangman.

Op 31 december 1999 werd hij door de Britse koningin onderscheiden met een benoeming tot Officier in de Orde van het Britse Rijk.

Aan het begin van de slotceremonie van de Olympische Spelen in Londen op 12 augustus 2012 droeg hij verkleed als Churchill, voor uit het werk The Tempest van William Shakespeare.

Filmografie[bewerken]

  1. Jason Deans, ‘Cast of Wiedersehen may bid adieu’, op: The Guardian, 19 september 2002, geraadpleegd op 26 augustus 2018