Vlad Dracula

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Vlad Dracula
1431-1476
Vlad Tepes 003.jpg
Vorst van Walachije
Periode 1448
Voorganger Vladislav II
Opvolger Vladislav II
Vorst van Walachije
Periode 1456-1462
Voorganger Vladislav II
Opvolger Radu cel Frumos
Vorst van Walachije
Periode 1476
Voorganger Basarab Laiotă cel Bătrân
Opvolger Basarab Laiotă cel Bătrân
Vader Vlad II van Walachije
Moeder Vasilissa van Moldavië
Symbool van de orde van de draak
Vlad Dracula en de Turkse diplomaten, door Theodor Aman
Het spietsenbos op een prent uit ca. 1500

Vlad III, bijgenaamd Vlad de Spietser of Vlad Dracula (Sighișoara, november/december 1431Boekarest, december 1476) was vorst van Walachije in 1448, van 1456 tot 1462 en in 1476. Tijdens zijn regeerperioden verzette hij zich sterk tegen de Turken en de uitbreiding van het Ottomaanse Rijk. Hij is hoogstwaarschijnlijk de historische figuur waaraan Bram Stoker de naam van de romanfiguur Dracula ontleende.

Biografie[bewerken]

Vlad III werd in 1431 geboren in Sighișoara als derde zoon (zijn broers waren Mircea en Radu) van Vlad II van Walachije, een ridder van de Orde van de Draak, een Hongaarse orde onder leiding van keizer Sigismund. Zij vochten tegen de Turken. Het symbool van deze orde was een draak, het symbool van de duivel. De vader van Vlad was "dracul" en Vlad zelf "dracula", wat zoon van "dracul" betekent ofwel de zoon van de draak. Later werd Vlads naam in verband gebracht met de duivel.

"Dracul" komt van het Latijnse woord 'Draco' (draco betekent draak). In het modern Roemeens betekent "drac" of "dracul" duivel. (drac en dracul hebben dezelfde betekenis.) De vertaling van draak in het Roemeens van nu is: "dragon".

In 1444 werd Vlad gevangengenomen door de Turkse sultan. Ondanks het feit dat Vlad samen met de toekomstige Turkse Sultan Mehmet II een elite opleiding kreeg aan het hof zou dit grote gevolgen hebben voor de rest van zijn leven. De gevangenneming vond Vlad een dermate grote vernedering dat hij een immense hekel zou krijgen aan de Turken. Toen Vlads vader en broer Mircea in 1448 vermoord waren, werd Vlad vrijgelaten en hielpen de Turken hem de troon van Walachije te veroveren. Als zeventienjarige jongen besteeg hij de troon. Maar na twee maanden vielen de Hongaren hem aan en besteeg hun marionet Vladislav II de troon. Vlad vluchtte naar Moldavië. Daar dook hij 7 jaar onder, waarna hij in 1456 de troon van Walachije opnieuw veroverde. Hij nam wraak op Vladislav door hem voor zijn open graf zijn eigen grafrede voor te laten lezen om hem daarna koelbloedig te vermoorden.

Huis van Vlad in Sighişoara, tegenwoordig een bar

In 1462 begon Vlad een oorlog tegen de Turken, maar doordat de Turken veel sterker waren verloor hij. Legendes zeggen dat Vlads vrouw zelfmoord pleegde. Vlad zelf wist te vluchten en belandde in Transsylvanië waar hij hulp hoopte te krijgen. Maar het tegendeel gebeurde en Vlad werd gevangengenomen door Matthias Corvinus, de Hongaarse koning. Vlad werd katholiek en wist in de gunst te komen bij de koning. Hij hertrouwde met een lid van de koninklijke familie en verwekte bij haar twee zonen.

In 1476 deed Vlad weer een inval in Walachije en besteeg weer de troon. Maar hij moest het meteen weer opnemen tegen het grote Turkse leger. Ten slotte werd hij in 1476 vermoord en onthoofd door de Ottomanen, op het slagveld in de buurt van Boekarest.

Zijn graf bevindt zich in de kerk van het Snagov, een gesloten kloosterorde in de buurt van Boekarest, nabij het Snagovmeer.

De militaire legende[bewerken]

Er zijn weinig historische details bekend van de slagen die Vlad geleverd heeft tegen de Turken. Legendevorming is er echter volop. Zo zouden na een campagne om de Turken te verjagen, dezen achter Vlad aangekomen zijn met een leger van 60.000 manschappen en 30.000 vrijwilligers (gewone burgers die geen soldaat van beroep waren). Vlad had 40.000 manschappen onder zijn bevel en vluchtte terug naar zijn hoofdstad. Onderweg riep hij de bevolking op eveneens te vluchten en vervolgens liet hij de steden platbranden en de bronnen vergiftigen. Op die manier hadden de Turken geen eten of drinken op hun strafexpeditie tegen Vlad. Deze tactiek van de verschroeide aarde zorgde voor een extreem laag moreel bij de Turken, dat nog dieper zonk toen Vlad zijn meest legendarische actie uitvoerde: de Nachtaanval.

Met een kleine groep ruiters viel Vlad (naar verluidt in de kleding van zijn tegenstander) het kamp binnen in een poging Mehmet II, de aanvoerder van het Turks leger te doden. De aanslag mislukte, maar de aanval op zich was een groot succes. De volgende dag besefte Mehmet dat zijn aangeslagen manschappen het niet lang meer zouden uithouden en hij rukte meteen op naar de hoofdstad, waar hem de lugubere verrassing wachtte van maar liefst 23.000 gespietste Turken. Dit was de genadeklap voor het Turkse moreel waardoor het leger terugtrok. De gespietste Turken werden 'het bos van de gespietsten' genoemd.

Na deze nederlaag hebben de Turken zich een tijd lang niet meer bemoeid met Vlad, ze lieten het over aan zijn broer, Radu cel Frumos, om Vlad te bevechten. De legende wil dat Radu met mooipraterij de manschappen van Vlad wist over te halen naar hem over te lopen en Vlad zou voor hem naar Transsylvanië zijn gevlucht. Hij zou later nog terugkomen, een jaar nadat Radu aan een ziekte was overleden. Hij regeerde nog kort, tot de Turken weer aanvielen en Vlad sneuvelde in het gevecht.

Hoe hij precies aan zijn einde is gekomen is niet duidelijk. Ook hier zijn de verhalen pas later opgetekend. Sommige bronnen zeggen dat een verrader zich onder het gevolg van Vlad bevond en hem vermoordde vlak voordat hij de Turken zou verslaan. Andere maken er melding van dat een van zijn eigen mensen hem per ongeluk heeft gedood toen Vlad zich als Turk had vermomd. Het kan ook zijn dat hij dapper gevochten heeft maar niet tegen de Turken opkon, en uiteindelijk zélf gespietst werd.

Het Snagovklooster; hier bevindt zich het graf van Vlad

Vlad was een uiterst bloeddorstig heerser. Hij was berucht voor het spietsen van mensen, een gewoonte waaraan hij zijn bijnaam "Țepeș" ("spietser") te danken heeft.

Reputatie[bewerken]

Voor de meeste Roemenen is Vlad Dracula ondanks zijn wreedheid een nationale held, die de Turken wist tegen te houden. In 1897 schreef Bram Stoker echter zijn roman Dracula, waarbij hij de bijnaam van Vlad gebruikte, Dracula. Bovendien speelde het verhaal in Transsylvanië, dat, hoewel niet Walachije, vanaf 1918 toch ook Roemeens was. Op de verhalen over de wreedheden van "de Spietser" is het boek niet gebaseerd. De ware inspiratiebron van Stoker was een ouder vampierverhaal. Latere schrijvers en regisseurs legden het verband echter wel, en betrokken de geschiedenis van Vlad bij de vampierverhalen. De Dracula's in de films kregen zijn uiterlijk. Het uiteindelijke resultaat was dat de Roemenen, toen het IJzeren Gordijn viel, tot hun verbazing ontdekten dat hun nationale held door het westen als een vampier werd gezien.