Vrijheidsfront Plus

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Vrijheidsfront Plus
(Vryheidsfront Plus / Freedom Front Plus)
Afbeelding gewenst
Personen
Partijvoorzitter Pieter Groenewald
Geschiedenis
Opgericht 1 maart 1994
Algemene gegevens
Actief in Vlag van Zuid-Afrika Zuid-Afrika
Richting Rechts
Ideologie Afrikanernationalisme, christendemocratie, conservatisme
Website www.vryheidsfront.co.za
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Zuid-Afrika
Politiek in Zuid-Afrika

Flag of South Africa.svg

Dit artikel maakt deel uit van de serie:

Politiek in Zuid-Afrika


Portaal  Portaalicoon  Politiek
Portaal  Portaalicoon  Zuid-Afrika

Het Vrijheidsfront Plus (Afrikaans: Vryheidsfront Plus, VF+) is een Zuid-Afrikaanse partij die in 1994 werd opgericht en als voornaamste doel heeft het behartigen van de belangen van de Afrikaners. Sinds 2016 is Pieter Groenewald leider van het Vrijheidsfront Plus.

Tussen 2009 en 2014 droeg het Vrijheidsfront regeringsverantwoordelijkheid in een coalitie met het African National Congress.

Geschiedenis[bewerken]

Oprichting[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Afrikaner Volksfront en Akkoord inzake Afrikaner zelfbeschikking voor meer informatie over het begin van het Vrijheidsfront.

Het Vrijheidsfront Plus (VF+) werd op 1 maart 1994 opgericht als het Vrijheidsfront (Vryheidsfront, VF) door generaal Constand Viljoen, Carel Boshoff en Pieter Mulder. Viljoen stond bekend als een conservatief man die niettemin instemde met de beëindiging van de Apartheid. Omdat extremistische Afrikanerpartijen, zoals de Konserwatiewe Party, de aankomende multiraciale verkiezingen als ongrondwettelijk beschouwden en in december 1993 een akkoord tussen het Afrikaner Volksfront het ANC over zelfbeschikking voor Afrikaners opbliezen, richtte Viljoen het Vrijheidsfront op. De bedoelingen van Viljoen en het VF was de acceptatie van de nieuwe situatie en het behartigen van de belangen van de Afrikaners en de bescherming van de Afrikanercultuur en tevens het bestrijden van extremistische Afrikanerorganisaties.

Door het Vrijheidsfront op te richten, konden Viljoen en Boshoff alsnog een deal sluiten met het ANC: conservatieve Afrikaners zouden met het Vrijheidsfront alsnog deelnemen aan de verkiezingen en het ANC zou het recht op zelfbeschikking van Afrikaners binnen en buiten Zuid-Afrika erkennen. Hoewel Viljoen het Vrijheidsfront al op 12 maart registreerde bij de Onafhankelijke Verkiezingscommissie, werd het Akkoord inzake Afrikaner zelfbeschikking op 23 april 1994 getekend.

Bij de parlementsverkiezingen van 27 april 1994 behaalde het VF 424.555 stemmen (2,2%) en werd met 9 zetels in de Nationale Vergadering de vierde partij. De kiezers kwamen vrijwel uitsluitend uit de kringen van de Afrikaners. Omdat het Vrijheidsfront net niet genoeg zetels had om mee te mogen doen aan de Regering van Nationale Eenheid, werd het Vrijheidsfront de grootste partij in de oppositie. Gelijktijdig werden ook de provinciale verkiezingen gehouden. Daar verzamelde het VF 640.000 stemmen oftewel 37% van de stemmen van Afrikaners. De partij werd in zes van de negen provincies de derde partij, achter het ANC en de Nasionale Party. Deze score in de provincies gaf het Vrijheidsfront 5 zetels in de Senaat (1994-1997) en in de Nationale Raad van Provincies (1997-1999).

Ontwikkeling na 1994[bewerken]

Bij de parlementsverkiezingen van 1999 verkreeg het VF echter maar 127.217 stemmen (0,8%) en verloor zes zetels en hield er maar 3 over in de Nationale Vergadering. Generaal Viljoen trad in 2001 als partijleider af ten gunste van dr. Pieter Mulder.

In de aanloop naar de parlementsverkiezingen van 2004 besloten het VF, de Conservatieve Partij van Zuid-Afrika en de Afrikaner Eenheidsbeweging om een verkiezingsalliantie (kartel) aan te gaan onder de naam Vrijheidsfront Plus (Vryheidsfront Plus, VF+). Later voegde ook de Federale Alliantie zich bij het VF+. Het VF+ won bij de parlementsverkiezingen van 2004 één zetel en kwam, ondanks een procentuele teruggang van 0,2%.. Bij de gemeenteraadsverkiezingen van 2006 haalde de partij 1% van de stemmen.

Bij de parlementsverkiezingen van 2009 verkreeg het VF+ 146.796 stemmen (0,83%) en opnieuw ging het VF+ procentueel (maar niet qua stemmen) achteruit, ondanks het wegvallen van de Nieuwe Nationale Partij. Wel slaagde de partij erin haar vier zetels te behouden. Na de verkiezingen maakte president Jacob Zuma bekend dat hij Pieter Mulder als onderminister van Landbouw, Bosbouw en Visserij opnam in zijn kabinet.

Bij de parlementsverkiezingen van 2014 verkreeg het VF+ 165.715 stemmen (0,90%). Voor het eerst ging het VF+ er zowel procentueel als qua stemmen op vooruit. Daarmee behield de partij haar vier zetels in het parlement.

In het Afrikanerdorp Orania, dat in 1991 gesticht werd door Carel Boshoff (ook een van de oprichters van het Vrijheidsfront)

Ideologie[bewerken]

Het Vrijheidsfront Plus is een gematigd conservatieve partij. Ondanks haar conservatieve agenda is de partij tegen Apartheid en voor constructieve samenwerking met de regering en participatie van Afrikaners in het politieke proces. Haar Afrikaner nationalisme is dus gematigd en parlementair. Ondanks haar opstelling is het VF+ maar een kleine partij. Weinig Afrikaners stemmen op de partij. Veel Afrikaners geven hun stem aan één van de grote, multiraciale partijen als de Democratische Alliantie, en extremistische Afrikaners stemmen vaak niet.

Opvallend is de steun van de inwoners in Orania aan het VF+. Orania werd in april 1991 gesticht door Carel Boshoff, die ook een van de oprichters van het Vrijheidsfront was. De inwoners van Orania willen dat hun nederzetting een Volkstaat (een thuisland voor Afrikaners) wordt. In Orania stemt gewoonlijk tussen de 75 en 85% van de stemmers op het Vrijheidsfront Plus.[1] Het VF+ steunt de inwoners van Orania in hun streven, omdat zelfbeschikking voor Afrikaners een van de belangrijke programmapunten van het Vrijheidsfront is.

Politiek leiders[bewerken]

Verkiezingsuitslagen sinds 1994[bewerken]

Nationale verkiezingen[bewerken]

Het aantal stemmen en zetels voor de Nationale Vergadering.

Jaar stemmen  % zetels
1994 424.555 2,17% 9
1999 127.217 0,80% 3
2004 139.465 0,89% 4
2009 146.796 0,83% 4
2014 165.715 0,90% 4

Provinciale verkiezingen[bewerken]

In de onderstaande tabel zijn de stemmen uit alle provincies bij elkaar opgeteld, net als het aantal behaalde zetels. De uitslag van 1994 gaf het Vrijheidsfront 5 zetels in de Senaat/Nationale Raad van Provincies. Sindsdien heeft het Vrijheidsfront geen zetels meer gehad in de Nationale Raad van Provincies.

Jaar stemmen  % zetels
1994 639.643 n.v.t. 14
1999 142.538 n.v.t. 5
2004 139.327 n.v.t. 5
2009 152.143 n.v.t. 2
2014 144.401 n.v.t. 4

Gemeenteraadsverkiezingen[bewerken]

Jaar stemmen  % zetels
1995 230.845 2.66% 159
2000  ? 0.1%  ?
2006 252.253 1.0%  ?
2011 153.159 0.5%  ?
2016 307,549 0.8%  ?

Zie ook[bewerken]