Ziekte van Hodgkin

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Esculaap Neem het voorbehoud bij medische informatie in acht.
Raadpleeg bij gezondheidsklachten een arts.
Ziekte van Hodgkin
Biopt van lymfeknoop met hodgkinlymfoom
Biopt van lymfeknoop met hodgkinlymfoom
Synoniemen
Latijn lymphogranulomatosis maligna[1][2]

lymphogranuloma malignum[3][4]
morbus Hodgkin[5][6]

Nederlands hodgkinlymfoom (HL)[4]

ziekte van Hodgkin-Paltauf-Sternberg[2]
maligne granuloom[3]

Coderingen
ICD-10 C81
ICD-9 201
ICD-O 9650/3-9667/3
DiseasesDB 5973
MedlinePlus 000580
eMedicine med/1022
Portaal  Portaalicoon   Geneeskunde

De ziekte van Hodgkin[3][4] of hodgkinlymfoom is een lymfoproliferatieve aandoening die behoort tot de maligne lymfomen. Een hodgkinlymfoom kan klinisch beschreven worden als een zich van lymfeknoop naar lymfeknoop verspreidende kanker. Pathologisch wordt hodgkinlymfoom gekarakteriseerd door aanwezigheid van de meerkernige reed-sternbergcellen en onder andere eosinofilie, het voorkomen van eosinofiele granulocyten in de omgeving. Hodgkin ontstaat in meer dan 98% van de gevallen uit B-lymfocyten. De ziekte moet worden onderscheiden van het non-hodgkinlymfoom dat een ander beloop heeft. De ziekte van Hodgkin komt vooral voor bij mannen in de leeftijdsgroep van 15 tot 40 jaar. De ziekte is vernoemd naar de Engelse arts Thomas Hodgkin (1798-1866).

Symptomen[bewerken]

Algemene ziekteverschijnselen zijn: moeheid, heftig transpireren (vooral 's nachts), koorts, gewichtsverlies, jeuk en algehele malaise. Bij gebruik van alcohol kan pijn in de aangedane klieren ontstaan, vooral in de buik.

Oorzaak[bewerken]

De oorzaak is onbekend. De ziekte komt anderhalf maal zo vaak voor bij mannen als bij vrouwen; de hoogste frequentie wordt gevonden rond het 25e en na het 55e jaar. Er zijn geen aanwijzingen dat de ziekte van Hodgkin erfelijk is.

Diagnose[bewerken]

De diagnose wordt gesteld met behulp van microscopisch onderzoek van een door een chirurg verwijderde lymfeklier (lymfeklierbiopsie). Onder de microscoop wordt bij de ziekte van Hodgkin de typische hodgkincel gevonden. Hiermee onderscheidt de ziekte zich van alle andere soorten lymfeklierkanker die de verzamelnaam non-hodgkinlymfoom hebben gekregen. De prognose van de ziekte wordt vooral bepaald door de uitgebreidheid van de ziekte. Op grond van een stadiëringsonderzoek worden vier stadia (I t/m IV) onderscheiden naarmate de ziekte zich meer of minder door het lichaam heeft verspreid. Dit onderzoek bevat o.a. een computertomografie, waarbij alle lymfeklieren in de buik- en de borstholte worden afgebeeld, en een beenmergonderzoek.

Behandeling[bewerken]

De meest toegepaste behandelingen bij het hodgkinlymfoom zijn:

Patiënten met het hodgkinlymfoom worden nagenoeg allemaal behandeld met chemotherapie. Na de chemotherapie volgt vaak bestraling op de plaatsen waar de ziekte aanwezig is.

In 2006 is gestart met een experimentele behandeling met een zwaardere chemotherapie die niet gevolgd wordt door bestraling. Deze behandeling geeft zulke goede resultaten dat het sinds 2009 de meest gekozen behandeloptie is.

Een behandeling wordt vastgesteld op grond van:

  • het stadium van het hodgkinlymfoom
  • prognostische factoren
  • leeftijd en conditie.

Hodgkinlymfoom was een van de eerste kankers die genezen werd door bestraling en later bij de eerste die genezen werd door combinatie chemotherapie. De genezingsgraad is ongeveer 93%, waarmee het een van de best te genezen kankersoorten is.

Externe links[bewerken]