Andalusiër (paard)
De Andalusiër, in Spanje Pura Raza Española (afgekort PRE) genoemd, wordt al eeuwen in Spanje gefokt. Dit paard is door z'n uiterlijk een graag geziene gast in shows en spektakels. Over de oorsprong van dit paard bestaat heel wat discussie, die hand in hand gaat met een aantal misverstanden over de oorsprong van het ras. Het eerste, grootste misverstand is wel dat paard bloed van het Arabische paard zou bezitten. In de PRE komt nagenoeg geen Arabisch bloed voor.
Het tweede misverstand is dat het ras zijn oorsprong vond in een Kartuizer abdij, waar het ras in de 15e eeuw zou zijn gefokt en raszuiver gehouden werd.
De Andalusiër is afkomstig van de originele primitieve Iberische of Sorraia-paarden, welke veel kenmerken hebben van een Tarpan paard. Deze dieren waren al vóór de Romeinen (206 v.Chr- ±400) in Spanje bekend. Spanje werd langere tijd bezet door de Moren (gearabiseerde Berbervolken), hetgeen zijn invloed had op de paardenfokkerij. De Berberpaarden (niet te verwarren met Arabische paarden!) staan mede aan de oorsprong van het hedendaagse Spaanse paard. De zuiverheid van het ras zou mede te "danken" aan het exportverbod dat Spanje was opgelegd (paardenpest 1987-1990) en dat pas sinds 1992 opgeheven is [bron?].
Het enige stamboek voor de PRE wordt in Spanje bijgehouden door het ANCCE.
Inhoud |
[bewerken] Uiterlijk
Dit edele ras, in klasse enkel overtroffen door de Arabier (qua zuivere bloedlijnen) wordt gekenmerkt door de vaak zijdeachtige, zilverwitte, lange manen en laag ingeplante volle staart. De schofthoogte ligt tussen de 1,55 en 1,74 meter. Ze zijn meestal gemakkelijk te verzamelen door de lichaamsbouw: korte rug, korte, sterke hals en een goed gespierde achterhand. Andalusiërs hebben een fijn, lang hoofd, een lichte ramsneus en het voorhoofd is eerder plat. Ze hebben ronde, zachte en intelligente ogen. De meest voorkomende kleur is schimmel, daarnaast komen zwart, bruin, roan en vos voor. De schimmels worden witter, naarmate het paard ouder wordt.
Dit type paard wordt wegens zijn bouw "barokpaard" genoemd; tijdens de Renaissance werd met dit paard aan het hof de klassieke rijkunst beoefend.
Veel andere rassen zijn gebaseerd op dit ras, onder meer het Friese paard, de Connemara pony en zelfs de Lipizzaner.
[bewerken] Karakter
Het elegante Andalusische paard is temperamentvol en moedig, en daarnaast zeer meegaand. Het karakter van de Andalusiër is zo zachtmoedig, dat de hengsten in Spanje zelden of nooit worden gecastreerd. Het paard is bijzonder wendbaar en heeft een natuurlijk vertrouwen in zijn begeleider of berijder. Dit maakte hem een uitstekende bondgenoot in oorlogstijd, en de Andalusiër bewijst vandaag nog steeds zijn nut bij het stierengevecht. Het is een eerlijke, trotse en intelligente partner voor de mens, een paard dat graag werkt en snel leert. Dit paard vertoont zelden wangedrag in de stallingen.
[bewerken] Gebruik
Het Spaanse paard wordt over de hele wereld gebruikt in onder andere het circus, de vrijheidsdressuur, de hogeschooldressuur en gewone rijscholen. Door hun zachte gangen is het aangenaam om met deze paarden te rijden. De indrukwekkende gangen zijn vol impuls.
In de klassieke dressuur waardeert men dit paard wegens zijn hoge knieactie minder. De elegantie van deze paarden komt eerder tot uiting in de Spaanse rijschool. Door hun moed en wendbaarheid zien we ze ook nog gebruikt bij het stierengevecht en het verzamelen van vee.
In Spanje worden deze typisch Spaanse toepassingen van de rijkunst nog steeds beoefend:
- Doma Classica
- Alta Escuela
- Doma Vaquera
[bewerken] Externe link
 |
Meer mediabestanden die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina Andalusian op Wikimedia Commons. |
