Annie Girardot

Annie Girardot
Annie Girardot bij de uitreiking van de Césars in 2005
Algemene informatie
Volledige naam	Annie Suzanne Girardot
Geboren	25 oktober 1931
Overleden	28 februari 2011
Land	Frankrijk
Werk
Jaren actief	1949 - 2007
(en) IMDb-profiel
Portaal    Film

Annie Suzanne Girardot (Parijs, 25 oktober 1931 - Parijs, 28 februari 2011), was een Franse filmactrice.

In 1977 won ze de César voor Beste actrice voor haar rol in Docteur Françoise Gailland. In 1996 kreeg ze nog de César voor Beste actrice in een bijrol voor haar rol in Les Misérables. Dezelfde César werd haar in 2002 een tweede maal toegekend voor haar rol in La Pianiste van Michael Haneke.

Biografie

Annie Girardot, dochter van een vroedvrouw en een ongekende vader (een getrouwde man die haar niet erkende, en overleed toen zij 2 jaar was), volgde in Caen een vroedvrouwopleiding, maar gaf zich snel over aan haar passie, de komedie. Overdag studeerde ze vanaf 1949 aan het Conservatoire national supérieur d'art dramatique, 's avonds trad ze als Annie Girard op in de cabarets La Rose Rouge en Lapin agile, en trad ze op in enkele revues. In juli 1954 voltooide ze met glans haar opleiding en werd ze kort nadien geëngageerd door de Comédie-Française. Ze werd daar al snel opgemerkt door Jean Cocteau die in haar « le plus beau tempérament dramatique de l'après-guerre » (het meest sterke dramatisch naoorlogs temperament) ziet.

Haar cinemadebuut is minder opgemerkt, maar in twee rollen met Jean Gabin als tegenspeler houdt ze toch goed stand, Le rouge est mis en één van haar sterkste films Maigret tend un piège. Ze neemt vervolgens met spijt ontslag bij de Comédie-Française om zich helemaal aan haar filmcarrière te wijden, maar staat toch nog op de planken, onder meer in regie van Luchino Visconti in Deux sur la balançoire aan de zijde van Jean Marais. In 1974 heeft ze nog een theatersucces met haar rol in Madame Marguerite, een rol die ze regelmatig zal hernemen tot in 2002.

In de cinemazalen wordt ze de meest populaire Franse actrice van de jaren zeventig met een afwisseling van komische en dramatische rollen. Vaak treedt ze ook op in debuutfilms van jonge regisseurs. Dankzij haar en Philippe Noiret, wordt in 1972 La Vieille Fille van Jean-Pierre Blanc verfilmd. Van Vivre pour vivre uit 1967 tot On a volé la cuisse de Jupiter uit 1980 rijgt ze de successen aan mekaar. In Frankrijk werd bij elke nieuwe van haar films door het publiek gesproken over "de nieuwe Girardot" te bekijken. Internationale erkenning volgt ook sinds ze in 1971 met "Mourir d'aimer" Gabrielle Russier vertolkte, een waargebeurd verhaal over een lerares die zelfmoord pleegde na beschuldigingen van verleiding van een minderjarige leerling. In 1977 speelt ze ook een rol naast Ann Petersen in de Belgische film Jambon d'Ardenne van Benoît Lamy. In 1979 eindigde ze als eerste actrice in een populariteitslijstje, voor Alain Delon, Jean-Paul Belmondo en Romy Schneider maar in 1985 zakt haar carrière in elkaar, met pas een nieuwe relance vanaf 1995.

Girardot huwde in 1962 acteur Renato Salvatori die in 1988 overleed. Ze werd een slachtoffer van huiselijk geweld en bleef niet langer met hem samenwonen, hoewel ze nooit scheidden. Ze hebben in 1962 een dochter Giulia, eveneens actrice. Van 1980 tot 1993 deelt Girardot haar leven met de muzikant Bob Decout. Sommige critici stellen dat Decout haar carrière brak, en beschuldigen hem van financieel gesjoemel met haar middelen. Nadien volgen voor haar nog relaties met de acteur Bernard Fresson en de regisseur Claude Lelouch. Girardot leefde al enkele jaren teruggetrokken in haar Parijse woning, lijdend aan de ziekte van Alzheimer, wat in september 2006 ook publiek wordt gemaakt. Haar laatste optreden in een film dateert van 2007, in "Christian". In 2010 meldde haar dochter Giulia Salvatori dat ze zich niet meer kon herinneren ooit actrice geweest te zijn. Na haar begrafenis op 4 maart 2011 in de Église Saint-Roch, werd ze bijgeplaatst op het bekende Cimetière du Père-Lachaise.