Baldr

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Baldr is een Asengod uit de Noordse mythologie. Hij werd bijgenaamd de Schone en de Goede.

Baldr, die de zoon was van Odin en Frigga, woonde in het paleis Breidablik samen met zijn vrouw Nanna. Zolang hij leefde zou het paleis waarin hij woonde licht over de aarde verspreiden. Daarom werd Baldr ook geëerd als god van het licht en de lente, van de wijsheid en de welsprekendheid. Zijn rechtvaardigheid en zijn goede humeur deden iedereen de sombere tijden vergeten.

Maar in een droom werd voorspeld dat iemand Baldr zou vermoorden. Daarom liet Frigga iedereen een belofte afleggen, hem geen kwaad te doen. Zowel de bomen als de dieren moesten de eed afleggen, niemand werd vergeten. Door deze maatregel vergat iedereen al gauw de doodsbedreiging en keerde de rust weer. Maar Loki, de onruststoker, was niet tevreden. Hij kwam te weten dat de maretak de eed niet had afgelegd en Baldr dus kon doden. Hij maakte van de maretak een pijl en liet die door Hodur, een blinde broer van Baldr, afvuren op Baldr. Zo doodde de nietsvermoedende Hodur zijn eigen broer.

Baldr kan niet naar Valhöll omdat hij niet eervol op het strijdperk is gestorven, maar moet dus naar Hel (de ‘gewone’ onderwereld). Frigg smeekt alles ter wereld om opnieuw Baldr weer naar de wereld te laten komen om daarna naar Valhöll te kunnen. Voorwaarde van Hel is dat dan iedereen, zonder uitzondering, op aarde moet treuren. Er is echter een reus die weigert te treuren, op aanstoken van Loki...

Maar wanneer de nieuwe wereld zal ontstaan, dan zal Baldr het hoofdwezen zijn, na de Ragnarok.

Baldr is ook degene die de reuzendochter Skadi had hopen te mogen kiezen uit de Asen ter vergoeding voor de dood van haar vader. Ze mocht enkel de voeten van de kandidaten zien en koos er de meest blanke voeten uit. Maar het waren die van de zeegod Njord.

[bewerk] Cultus

Baldr wordt gedood door zijn blinde broer Höðr (die werd in de val gelokt door Loki)

Volgens James Frazer (de schrijver van The Golden Bough (1890—1922), een uiterst invloedrijk werk over mythen en gebruiken bij vele volkeren) was er een cultus van Balder: een palissade rond een sacrale plaats met een soort tempel, met beeltenissen van goden. Het Balder verhaal leende zich ertoe om opgevoerd te worden, net zoals de Griekse tragedies.

Er waren rituelen met vuurfeesten en mensenoffers. De begrafenis van Balder, een reuzin stuurde een schip als brandstapel in zee, werd een midzomernachtsymbool).

Balder is ook de god van de bomen: heilige bossen in Noorwegen waren aan hem gewijd. De maretak, het hout waarmee hij gedood werd, groeit zelden op een eik. Vandaar de interpretatie als teken van bliksem van de goden, sacralisering van de eik. De druïden bij de Kelten snijden midzomer met een gouden sikkel deze maretak. Fraser ziet relicten in het St. Jansvuur. De Germanen hadden dan de herdenking van Balder’s dood.