Belial

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
15e-eeuwse houtsnede van Belial met enige volgelingen

Belial (ook: Beliar) is een demon die bekend is het Jodendom, Christendom en Satanisme.

Jodendom[bewerken]

Belial is voor het eerst beschreven in de Oorlogsrol (waarvan 1QM het meest complete handschrift is), die deel uitmaakt van de Dode-Zeerollen. In de Oorlogsrol wordt de strijd van de 'zonen van het licht' tegen 'de zonen van de duisternis' beschreven. De laatste groep staat onder aanvoering van Belial. Belial is Hebreeuws voor zonder waarde of zonder meester. In de Dode Zeerollen staat hij beschreven als de leider van alle zonen der duisternis, die samenspande met de Egyptenaren.

Ook wordt hij een aantal keer genoemd in het Oude Testament, aangeduid als: vader van de heidense naties, rivieren van vernietiging of rivieren van de dood.

Christendom[bewerken]

In vroeg-christelijke teksten werd Belial geïdentificeerd met de engel van de lust en verwarring, net gecreëerd na Satan. Er zijn ook teksten uit dezelfde tijd, maar die niet tot de Bijbel behoren, die zeggen dat Belial de vader van Satan is en deze Satan heeft aangespoord om te rebelleren in de Hemel tegen God. Belial was daarom de eerste engel, die uit de hemel verdreven werd en daarmee een gevallen engel.

In Het paradijs verloren van John Milton wordt enerzijds zijn grote kwaadaardigheid omschreven: "nooit viel vozer geest vanuit de hemel neer, geen die zo grof het kwaad om 't kwaad liefhad", maar ook dat hij zich mooi kon voordoen: "Ter ander zij verrees nu Belial, beschaafder in zijn doen; geen schoner wezen gaf de hemel prijs, hij leek voor waardigheid en heldenfeiten gemaakt, maar 't was al vals en hol".

Satanisme[bewerken]

In het satanisme speelt Belial een rol bij de rituele beleving. Volgens het satanisme is Belial een van de vier kroonprinsen van de hel, specifiek is hij de noordelijke kroonprins, en staat hij voor ware zelfstandigheid. Hij representeert ook het element aarde.

Externe links[bewerken]