Bernard Dewulf

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Bernard Dewulf (Brussel, 30 januari 1960) is een Vlaams dichter, columnist, journalist en kunstkenner.

Biografie[bewerken]

Bernard Dewulf volgde een studie Germaanse filologie. Reeds voor het verschijnen van Waar de egel gaat waren er gedichten van Dewulf gepubliceerd, onder meer in verschillende literaire tijdschriften. Publieke bekendheid verwierf hij voor het eerst in 1987, toen de collectieve dichtbundel Twist met ons verscheen, met daarin gedichten van Dewulf zelf, Dirk van Bastelaere, Charles Ducal en Erik Spinoy. In 2006 werd de dichtbundel Blauwziek gepubliceerd en de notitiesbundel Loerhoek. Hij vertaalde voor theater Alcestis in de versie van Ted Hughes.

In 2001 verscheen de essaybundel Bijlichtingen: kijken naar schilders. In dit boek zijn een aantal beschouwingen over beeldende kunstenaars gebundeld. De auteur wil op toegankelijke wijze de betovering bij het kijken naar schilderijen bijlichten. Hij poogt telkens weer de verleiding onder woorden te brengen die kan uitgaan van schilderijen en tekeningen van onder meer Xavier Mellery, Leon Spilliaert, Pierre Bonnard, Edgar Degas, Rik Wouters, Frits Van den Berghe, Jean Rustin, Luc Tuymans, Marlene Dumas, Thierry De Cordier, Raoul De Keyser, Vincent Geyskens en anderen. Later volgde een tweede kunstbundel, met de titel Naderingen. Kijken en zoeken naar schilders (2007) met teksten over plastische kunst.

Dewulf werkte als redacteur bij het Nieuw Wereldtijdschrift en later als columnist voor De Morgen. Samen met Hugo Camps (en dus om de dag) verzorgde hij de columns op de voorpagina van deze krant. In 2006 werd onder de titel Loerhoek een selectie van de columns van Dewulf gepubliceerd. In 2009 werd Dewulf samen met 12 andere medewerkers van De Morgen ontslagen in het kader van bezuinigingsmaatregelen. Dit collectieve ontslag leidde tot veel protesten van lezers en een staking onder het personeel, waardoor de krant op 19 mei 2009 een dag niet verscheen.

Hij is actief als dramaturg voor theatergezelschap NTGent en columnist voor het weekendmagazine van de krant De Standaard. Van januari 2012 tot januari 2014 was hij officiële stadsdichter van Antwerpen.

Bibliografie[bewerken]

  • 1995 – Waar de egel gaat. Gedichten. – 52 p. ISBN 9789025412036.
  • 2001 – Bijlichtingen. Kijken naar schilders. – 199 p. ISBN 9789045005935 (904500593X). INHOUD: Beschouwingen over beeldende kunstenaars, voornamelijk schilders, van een liefhebber die zijn liefde wil overbrengen. Met illustraties.
  • 2006 – Blauwziek. Gedichten. – 62 p. ISBN 9789045015958.
  • 2006 – Loerhoek. – 224 p. ISBN 9789045013817.
  • 2007 – Naderingen. Kijken & zoeken naar schilders. – 224 p. ISBN 9789045000213. INHOUD: Essays, beschouwingen en gesprekken over schilderijen en kunstenaars. Met illustraties.
  • 2009 – Kleine dagen. Schitterende miniaturen over het genot van het alledaagse. – 192 p. ISBN 9789045015798. INHOUD: De dichter en essayist kijkt naar zijn dagelijkse omgeving: het huis, de kinderen, de vrouw, de tuin, het licht – een kleine wereld waarin soms grootse dingen gebeuren, ook al gebeurt er schijnbaar niets.
  • 2012 – Trekvogels in de mist. De Nieuwjaarslezingen van filosofiehuis 'Het zoekend hert' - editie 2011. - 48 p. ISBN 9789460580970. INHOUD: In zijn Nieuwjaarslezing reflecteert Bernard Dewulf over het jaar dat zich aandient en de verdere toekomst – maar vooral met aandacht voor het kleine, het kwetsbare, het illusoire. De kleine radeloosheid en de minieme hoop in de wirwar van ons mensenbestaan.
  • 2012 - Kleine dagen - Theatrale vertelling van het gelijknamig boek (2009) in HETPALEIS en NTGent

Onderscheidingen[bewerken]

  • In 1996 werd zijn dichtbundel Waar de egel gaat bekroond met de Vlaamse Debuutprijs.
  • In 2008 ontving hij van de stad Aalst, de Dirk Martens Literatuurprijs voor essay
  • In 2009 verscheen Kleine dagen waarvoor hij in 2010 de Libris Literatuur Prijs ontving. In dit werk beschrijft Dewulf in een reeks columnachtige stukken zijn eigen dagelijkse omgeving met opgroeiende kinderen als kleine wezens die ontluiken uit kinderlichamen. Volgens de jury zijn de teksten niet zomaar ontroerend en herkenbaar, de meerwaarde ervan ligt in de precisie en elegantie van de verwoording. Daarbij is de auteur erg betrokken maar neemt afstand om zijn verwondering voelbaar te maken voor anderen. [1]
  • In 2011 ontving hij de Inktaap voor zijn novelle Kleine Dagen

Referenties[bewerken]

  1. Over Bernard Dewulf