Charles Despiau
Charles Despiau (Mont-de-Marsan, 4 november 1874 - Parijs, 28 oktober 1946[1]) was een Franse beeldhouwer. Hij werd geboren als zoon van een stukadoor. Hij excelleerde op school niet als leerling, behalve in tekenen en beeldende kunst. Hij werd als groot talent ontdekt door Auguste Rodin.
Inhoud |
Scholing [bewerken]
In 1891 wordt hij leerling bij het atelier van Hector Lemaire, die op zijn beurt een leerling was geweest van Jean-Baptiste Carpeaux op de Nationale Hogeschool van decoratieve kunsten, waar Louis-Ernest Barrias de scepter zwaaide.
In 1895 wordt hij toegelaten tot de Nationale Hogeschool voor Schone Kunsten, nadat hij er een jaar daarvoor voor was afgewezen. Daar ontdekt hij volgens zijn zeggen: "Beeldhouwen is iets anders dan anatomie en dan een verheerlijking van biceps en triceps".
Carrière [bewerken]
In 1898 zendt hij voor het eerst werk in bij de Salon des Artistes Français.
In 1904 trouwt hij met zijn model, de knappe Marie Rudel. Zij hebben een arme start en voorzien in hun levensonderhoud door het inkleuren van ansichtkaarten.
Hij exposeert inmiddels regelmatig.
Rodin [bewerken]
Op een tentoonstelling herkent Auguste Rodin het talent van Despiau in diens borstbeeld van 'Pauline'. Rodin biedt Despiau een stageplaats aan, maar die accepteert alleen een betaalde baan als vakman. Dat verlicht de armoede van het echtpaar despiau. Tevens bedingt hij, dat hij naar diens eigen gevoel te werk mag gaan in plaats van slaafs opdrachten uit te voeren en te kopiëren. Rodin gunt hem zijn eigen visie. Hij zou uiteindelijk tot 1914 als medewerker van Rodin blijven werken. Het zou onterecht zijn Despiau aan te merken als een 'leerling' van Rodin. Despiau stond bekend als een man met een sterk karakter en een sterke persoonlijkheid met een heel eigen stijl.
Overeenkomst met Rodin [bewerken]
Hoewel verschillend van Rodin, deelde hij, naast het figuratieve in zijn werk, ook het sterk emotionele in de expressie.
Vervolg carrière [bewerken]
Toen werd zijn carrière onderbroken door de Eerste Wereldoorlog.
Despiau bleef daarna tot 1923 regelmatig exposeren.
Doorbraak [bewerken]
Na de Eerste Wereldoorlog brak hij door en maakte eind 1927 furore in de beroemde Brummer Gallery van Joseph Brummer in New York, waar niets van zijn werk onverkocht bleef. De Amerikaanse pers was lovend en enthousiast. Frank Crowningshield, uitgever van het Vanity Fair-magazine, werd zijn grote fan en verzamelaar. De armoede was voor hem en zijn vrouw definitief voorbij en de vrijheid lonkte.
Odette [bewerken]
In 1935 poseert een aangetrouwd nichtje van 15 jaar voor hem, Odette. Hij maakte vele tekeningen, portretten en beelden van haar. Sindsdien is zij zijn maîtresse. Odette heeft een enorme invloed op hem. Zij is jong, knap en opportunistisch. Zij heeft goede contacten met hoge officieren in het Duitse leger.
Collaboratie [bewerken]
Despiau onderhield contacten met Arno Breker, een Duitse kunstenaar, die al in 1927 naar Montparnasse in Parijs was gekomen en daar banden had aangeknoopt met tal van kunstenaars. Nadat Arno Breker onder het regime van Hitler in de gunst was gevallen van de nationale architect Albert Speer, bleven de contacten tussen Despiau en Breker bestaan. Dit is Despiau na de oorlog niet in dank afgenomen en hij werd beschuldigd van collaboratie met de Duitsers, hetgeen de relatieve onbekendheid van Despiau kan verklaren.
Historische positie [bewerken]
Charles Despiau overleed in 1946.
Despiau is veelal beschreven als de leider van de Onafhankelijke Kunst. Hij heeft internationaal vele figuratieve kunstenaars geïnspireerd. De invloed van Despiau op de figuratieve kunst is tot op heden internationaal voelbaar.
Musea [bewerken]
Meer dan 100 musea wereldwijd en 30 in Frankrijk hebben werk van hem in hun collectie.
De belangrijkste van zijn werken staan echter in het Museum van Mont-de-Marsan, samen met die van zijn vriend Robert Wlérick.
Oeuvre [bewerken]
Zijn oeuvre bestaat uit ongeveer 150 beelden en 1000 tekeningen, gemaakt tijdens zijn 50-jarige carrière. Dat is relatief niet veel, maar dat is te verklaren uit het feit, dat Despiau op zijn vakgebied een perfectionist was, die veel van zijn beelden eindeloos herhaalde en trachtte te verbeteren.
Voetnoten [bewerken]
Externe links [bewerken]
- http://www.ilovefiguresculpture.com/masters/france/despiau/despiau.htm (Charles Despiau)
- http://www.charles-despiau.com/ (Charles Despiau)
- http://www.ilovefiguresculpture.com/masters/france/wlerick/wlerick.htm (Robert Wlerick)
- http://mont-de-marsan.org/decouvrir/decouv_muse.html (Museum Despiau-Wlerick)
