Wehrmacht
|
|
|
De Wehrmacht was de benaming voor de Duitse strijdkrachten zoals die vanaf 1935 tot 1945 onder politieke leiding van Adolf Hitler zijn opgebouwd in het Derde Rijk.
De Wehrmacht is opgericht op 16 maart 1935. Voordien, tijdens de Weimarrepubliek, waren de Duitse strijdkrachten bekend als de Reichswehr. Nadien, in 1955, werd de Bundeswehr gevormd.
De Wehrmacht heeft een belangrijke rol gespeeld in de Tweede Wereldoorlog.
Inhoud |
Onderdelen [bewerken]
De Wehrmacht bestond uit de onderdelen:
- Heer, (landmacht)
- Kriegsmarine,(zeemacht)
- Luftwaffe, (luchtmacht)
- De Waffen-SS,(de gewapende tak van de SS) stond, hoewel zij een eigen commandostructuur had, ook onder bevel van het OKW.(Oberkomando der Werhmacht.)
De Wehrmacht was een dienstplichtleger en zou initieel worden opgebouwd rond 36 divisies en 12 legerkorpsen.
Van de 17 miljoen soldaten die in totaal bij de Wehrmacht hebben gediend zijn er ca. 4,7 miljoen gesneuveld.
Rangen [bewerken]
 Zie Duitse militaire rang in de Tweede Wereldoorlog voor het hoofdartikel over dit onderwerp. |
Geschiedenis [bewerken]
Bij het Verdrag van Versailles werd de schuld van de Eerste Wereldoorlog vrijwel exclusief bij Duitsland neergelegd, en er werden strafmaatregelen tegen de Duitse staat afgekondigd. Eén van deze maatregelen betrof een eis met betrekking tot de maximale omvang van de strijdkrachten waaraan Duitsland zich diende te houden.
Binnen officierskringen heerste grote weerstand tegen de eenzijdigheid van de conclusies van Versailles. Hoewel het noodzakelijk was zich (in ieder geval formeel) aan de beperkingen van Versailles te onderwerpen, werd vanaf het midden van de jaren twintig organisatorisch en tactisch de grondslag gelegd voor de herbewapening van Duitsland. Doordat het leger noodgedwongen een vrij kleine organisatie was geworden, en de personeelsquota liever door officieren dan door manschappen opgevuld werden, kregen jonge officieren en radicalen de mogelijkheid nieuwe tactieken te ontwikkelen die een mogelijke compensatie zouden kunnen zijn voor de beperkte omvang van de strijdkrachten. Waar de klassieke militaire doctrine bij de overwinnaars onaantastbaar bleef, richtte deze nieuwe generatie van officieren haar aandacht met name op twee wapens, die in de Eerste Wereldoorlog nog een zeer kleine rol gespeeld hadden, en daarom minder aan beperkingen onderhevig waren: de gemechaniseerde strijdkrachten (tanks), en de luchtmacht. Er werd een theorie opgebouwd over hoe deze beide wapens optimaal zouden kunnen functioneren op het slagveld van de toekomst: het Blitzkrieg-concept was geboren. Dit concept hield in dat gemechaniseerde divisies (vooral tanks) de vijand snel zouden omsingelen en vervolgens vernietigen met hulp van de Luftwaffe.
Na de machtsovername van de nazi's in 1933 kreeg de Wehrmacht steeds meer de ruimte. Hitler stelde veel belang in de vorming van een militaire macht om zijn buitenlandse ambities te realiseren en gaf politieke dekking aan de eerste overschrijdingen van de Versailles-verplichtingen. Daarnaast ruimde hij de Sturmabteilung, op dat moment de enige concurrent voor de militaire macht van nazi-Duitsland, uit de weg in de Nacht van de Lange Messen.
Tegen het einde van de jaren dertig werd zelfs de schijn van het gehoorzamen van de Versailles-bepalingen niet meer opgehouden, en was het leger weer een trots onderdeel van het vernieuwde Duitsland geworden. De eerste campagnes van de oorlog bewezen de doeltreffendheid van de vernieuwende Blitz-Krieg methode. Daarmee werden de ouderwetse doctrines eenvoudig verslagen (Polen, Noorwegen, Denemarken, Nederland, België, Luxemburg, Griekenland, Joegoslavië, Frankrijk, (en de Sovjet-Unie tot 1942) en het leger won enorm aan prestige.
Naarmate de oorlog een langduriger karakter kreeg,vooral door Hitlers campagne in Rusland, bleek de Blitzkrieg-methode de grote zwakte van de Wehrmacht. De zware,langdurige gevechten om o.a Stalingrad, putte de Wehrmacht uit en de Blitzkrieg was duidelijk ten einde. Dit feit, tezamen met de zware geallieerde bombardementen op de Duitse industrie en het falen van de Wehrmacht om de olievelden in de Kaukassus in handen te krijgen, maakte definitief een einde aan het imago van de Wehrmacht als zijnde 'onoverwinnelijk.'
De Wehrmacht heeft een cruciale rol gespeeld in de veroveringspolitiek van Adolf Hitler. Ook aan de vernietigingspolitiek van Hitler heeft de Wehrmacht bijgedragen. Tijdens de processen van Neurenberg werden de generaals (Wilhelm Keitel en Alfred Jodl) van de landmacht en Hermann Göring van de Luftwaffe tot de dood veroordeeld, al werd het Oberkommando der Wehrmacht als organisatie vrijgesproken. Het is echter ook een feit dat er binnen de Wehrmacht veel afkeer bestond voor de nazi-ideologie en dat reeds vanaf 1938 binnen het leger verzet werd gepleegd tegen het regime. Het bekendste geval hiervan is de mislukte aanslag op Hitler, en daaropvolgende staatsgreep, die een groep rond kolonel Claus Schenk von Stauffenberg op 20 juli 1944 pleegde.
Zie ook [bewerken]
 |
Zie de categorie Wehrmacht van Wikimedia Commons voor meer mediabestanden. |
