Erich Raeder

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Erich Raeder
Erich Raeder als Oberbefehlshaber der Kriegsmarine
Erich Raeder als Oberbefehlshaber der Kriegsmarine
Geboren 24 april 1876
Wandsbeck
Overleden 6 november 1960
Kiel
Land/partij Flag of the German Empire.svg Duitse Keizerrijk
Flag of Germany.svg Weimarrepubliek
Flag of German Reich (1935–1945).svg Nazi-Duitsland
Flag of Germany (1946-1949).svg Geallieerde bezettingszones in Duitsland
Flag of Germany.svg West-Duitsland
Onderdeel Flag of German Empire (jack 1903).svg Kaiserliche Marine
Flag of Weimar Republic (jack).svg Reichsmarine
War Ensign of Germany 1938-1945.svg Kriegsmarine
Dienstjaren 1894–1943
Rang GE-NAVY-OF-10 GAdm.svg Grossadmiral.gif Großadmiralflagge 1939-1945.svg Großadmiral
Eenheid Kriegsmarine
Leiding over Opperbevelhebber der Kriegsmarine
„Admiralinspekteurs“
Slagen/oorlogen Eerste Wereldoorlog

Tweede Wereldoorlog

Onderscheidingen Ridderkruis

Erich Johann Albert Raeder (Wandsbeck, 24 april 1876Kiel, 6 november 1960) was een Duits admiraal en opperbevelhebber van de oorlogsvloot (Kriegsmarine). Hij diende Hitlers oorlogspolitiek tot hij in 1943 werd vervangen. Tijdens het proces van Neurenberg werd Raeder veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf; in 1955 werd hij op vrije voeten gesteld.

Militaire loopbaan tot 1933[bewerken]

Raeder diende in de Eerste Wereldoorlog onder admiraal Franz von Hipper. In 1920, na de Eerste Wereldoorlog, was hij indirect betrokken bij de rechtse couppoging van Wolffgang Kapp. Daarna werd hij op non-actief gesteld. In deze tijd valt ook zijn arbeid als maritiem historicus. In 1928 werd hij opperbevelhebber van de Duitse oorlogsvloot met de rang van admiraal.

Admiraal onder Hitler[bewerken]

Hitler had al voor de machtsovername in 1933 in Mein Kampf en bij andere gelegenheden gepleit tegen een sterke marine, omdat hij dacht dat de Britse-Duitse rivaliteit ter zee de Britse vijandschap tijdens de Eerste Wereldoorlog tegen Duitsland veroorzaakt had, terwijl hij de Britten als potentiële bondgenoten zag. Raeder wist hem echter om te praten en zijn rol werd dus steeds uitgebreider. Hij werd door Hitler op de hoogte gesteld van de oorlogsplannen en werd door hem vertrouwd, hoewel Raeder pas in 1937 lid werd van de NSDAP (Nationaalsocialistische Duitse Arbeiderspartij). In 1939 werd hij groot-admiraal, de hoogste rang binnen de Duitse Kriegsmarine.

Raeders marine speelde een belangrijke rol bij de verovering van Denemarken en Noorwegen in 1940. Daarna kreeg hij de taak om de Duitse wateren te beschermen tegen de geallieerden en trans-Atlantische konvooien naar Engeland en, vanaf juni 1941, om de Sovjet-Unie aan te vallen. Dit leverde wel enkele successen op, maar te weinig om de verliezen van de Admiral Graf Spee (1939), de Blücher (1940) en de Bismarck (1941) goed te maken. Door voortdurende Britse bombardementen op Duitse schepen in de Atlantische havens hadden die het te druk met hun eigen veiligheid en met het repareren van de schade. De U-boten van admiraal Karl Dönitz deden het beter. Hitler, en met name zijn plaatsvervanger Hermann Göring, waren steeds minder te spreken over Raeder. Hij diende daarom in januari 1943 zijn ontslag in. Hij werd opgevolgd door Dönitz, die toen de kans kreeg alle kaarten op het U-bootwapen te zetten. Raeder kreeg de rang van 'Admiraal-Inspecteur', die voordien nog niet bestond in de Kriegsmarine en ook niet veel inhield; het was duidelijk bedoeld om hem zijn gezicht te laten redden.

Proces, gevangenschap en laatste levensjaren[bewerken]

In 1946 werd Raeder tijdens de Processen van Neurenberg tot levenslange gevangenisstraf veroordeeld. In dit vonnis speelden de door het Vredesverdrag van Versailles verboden uitbouw van de oorlogsvloot, het kennis dragen van de plannen van Hitler tot het voeren van aanvalsoorlogen, het aanstichten tot een oorlog met Noorwegen, en het laten torpederen van handelsschepen (de onbeperkte duikbootoorlog) een doorslaggevende rol. Raeder zat zijn straf uit in de Berlijnse Spandaugevangenis. Vanwege zijn slechte gezondheid kwam hij, reeds hoogbejaard, op 26 september 1955 op vrije voeten. In de vijf jaren die hem nog bleven schreef hij zijn memoires. Erich Raeder overleed in 1960 op 84-jarige leeftijd. De grafrede werd gehouden door de gewezen nazi-admiraal Dönitz.

Militiare loopbaan[bewerken]

Decoraties[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  • Fellgiebel, Walther-Peer. Die Träger des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes 1939–1945 – Die Inhaber der höchsten Auszeichnung des Zweiten Weltkrieges aller Wehrmachtsteile. Friedberg, Duitsland: Podzun-Pallas. 2000, ISBN 978-3-7909-0284-6.
  • Scherzer, Veit. Die Ritterkreuzträger 1939–1945 Die Inhaber des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes 1939 von Heer, Luftwaffe, Kriegsmarine, Waffen-SS, Volkssturm sowie mit Deutschland verbündeter Streitkräfte nach den Unterlagen des Bundesarchives. Jena, Duitsland: Scherzers Miltaer-Verlag. 2007, ISBN 978-3-938845-17-2.

  1. a b c d e f g h i j k l m http://www.geocities.com/~orion47/
  2. Fellgiebel p.348
  3. Scherzer p.611
Wikiquote Wikiquote heeft een collectie Engelse citaten gerelateerd aan: Erich Raeder