Erich von Manstein

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Fritz Erich Georg Eduard von Manstein
Generalmajor Erich von Manstein
Generalmajor Erich von Manstein
Geboren 24 november 1887
Berlijn, Koninkrijk Pruisen, Duitse Keizerrijk
Overleden 9 juni 1973
Irschenhausen, Beieren, West-Duitsland
Begraven Dorfmark, Nedersaksen, Duitsland[1]
Land/partij Flag of the German Empire.svg Duitse Rijk
Flag of Germany (3-2 aspect ratio).svg Weimarrepubliek
Flag of German Reich (1935–1945).svg nazi-Duitsland
Flag of Germany.svg West-Duitsland
Onderdeel War Ensign of Germany 1903-1918.svg Deutsches Heer
Flag of Weimar Republic (war).svg Reichswehr
Balkenkreuz.svg Heer (Wehrmacht)
Bundeswehr Kreuz.svg Bundeswehr
Dienstjaren 19061945
Rang Collar tabs of Generalfeldmarschall of the Heer.svg Generalfeldmarschall Large.png
Generalfeldmarschall
Eenheid 3. Garde-Regiment zu Fuß
2. Garde-Reserve-Regiments
213. Division (Deutsches Kaiserreich)
5. (Preußisches) Infanterie-Regiment (Reichswehr)
4. (Preußisches) Infanterie-Regiment (Reichswehr)
Leiding over 18. Infanterie-Division (Wehrmacht)
(1 april 1938 -
26 augustus 1939)
Stafchef van de Heeresgruppe Süd
(2 september 1939 -
1 februari 1940
Stafchef van de Heeresgruppe A
(1 februari 1940 -
6 februari 1940)
XXXVIII Armeekorps
(1 februari 1940 -
6 februari 1940)
LVI Panzerkorps
(27 februari 1941 -
12 september 1941)
11e Leger (Duitsland)
(12 september 1941 -
21 november 1942)
Heeresgruppe Süd
(12 februari 1943 -
23 september 1944)
Heeresgruppe Don
(21 november 1942 -
12 februari 1943)
Slagen/oorlogen Eerste Wereldoorlog

Tweede Wereldoorlog

Onderscheidingen Zie decoraties
Ander werk Senior adviseur van de minister van defensie van Duitsland, Konrad Adenauer
Portaal  Portaalicoon   Tweede Wereldoorlog

Fritz Erich Georg Eduard von Manstein, geboren als Erich von Lewinski (Berlijn, 24 november 1887 - München, 9 juni 1973), was een der belangrijkste Duitse strategen en veldmaarschalken uit de Tweede Wereldoorlog.

Biografie[bewerken]

Kort na zijn geboorte werd hij door zijn ouders aan zijn kinderloze oom en tante Von Manstein gegeven en nam hij de naam van zijn pleegouders aan. Hij wordt door militaire experts gezien als een van de bekwaamste bevelhebbers van zijn tijd. Het strategische concept van de zogenaamde Blitzkrieg-aanval op Frankrijk (Fall Gelb) is goeddeels door hem uitgedacht. Na de door de Duitsers verloren slag om Stalingrad stabiliseerde hij het oostfront. Met de strategische inzichten van Hitler kon Von Manstein zich vaak niet verenigen. Zo wilde Von Manstein in de slag om Koersk, de grootste tankslag ooit, meteen aanvallen, maar moest hij van Hitler wachten op versterkingen. Ook had Von Manstein onvrede met Hitlers beslissing om op het einde van die slag tanks terug te roepen om tegen de invasie in Sicilië te vechten.

De veldmaarschalk was geen voorstander van de vernietiging van Joden en communisten in de bezette gebieden, maar wel behept met de in zijn kringen gebruikelijke vooroordelen ten aanzien van "Joden en bolsjewieken". Hij verzette zich niet of nauwelijks tegen de executies achter de frontlinies en hield zich afzijdig. In zijn persoonlijke contacten toonde hij zich cynisch t.o.v. het nazisme. Zo leerde hij zijn teckel de Hitlergroet te brengen. De generaal nam geen deel aan de aanslag op Hitler in juli 1944. Hitler wantrouwde Von Manstein omdat hij een Pruis was en van adel was.
Omdat onder zijn commando aan het oostfront diverse oorlogsmisdaden hadden plaatsgevonden (vooral in de zogenaamde partizanenbestrijding) werd hij eind 1949 veroordeeld tot 18, later 12 jaar gevangenisstraf. Hiertegen rees, ook van Britse zijde, veel protest. Winston Churchill pleitte voor hem omdat de Britten en de Amerikanen zijn competentie en expertise ter zake wel eens konden gebruiken indien het op een treffen met de Sovjets zou uitdraaien. Op grond van zijn slechte gezondheid kwam Von Manstein al in mei 1953 vrij. Later verwierf hij een belangrijke adviesfunctie bij de West-Duitse regering voor de opbouw van een nieuw leger (de Bundeswehr).

Militaire loopbaan[bewerken]

Decoraties[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  • Antony Beevor, De Tweede Wereldoorlog, Vert. Uitg. Ambo, 2012.
  • Erich von Manstein: Verlorene Siege; Erinnerungen 1939-1944. Bernard & Graefe Verlag, Koblenz, 1987, ISBN 3-7637-5253-6
  • Scherzer, Veit. Die Ritterkreuzträger 1939–1945 Die Inhaber des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes 1939 von Heer, Luftwaffe, Kriegsmarine, Waffen-SS, Volkssturm sowie mit Deutschland verbündeter Streitkräfte nach den Unterlagen des Bundesarchives. Jena, Duitsland: Scherzers Miltaer-Verlag. 2007, ISBN 978-3-938845-17-2.
  • Fellgiebel, Walther-Peer (2000). Die Träger des Ritterkreuzes des Eisernen Kreuzes 1939–1945 – Die Inhaber der höchsten Auszeichnung des Zweiten Weltkrieges aller Wehrmachtsteile. Friedberg, Duitsland: Podzun-Pallas. ISBN 978-3-7909-0284-6.
  • Thomas, Franz. Die Eichenlaubträger 1939–1945 Band 2: L–Z. Osnabrück, Duitsland: Biblio-Verlag. 1998, ISBN 978-3-7648-2300-9.

  1. http://www.findagrave.com/cgi-bin/fg.cgi?page=gr&GRid=46616887
  2. a b c d e f g h i j k l "Axis Biographical Research"
  3. a b c Scherzer 2007, p.503
  4. Fellgiebel 2000, p.290
  5. a b c d e f g h i j k l m n http://nl.ww2awards.com/person/34540
  6. Fellgiel 2000, p.67
  7. Fellgiebel 2000, p.43
  8. a b Thomas 1998 p.24