Chicago (band)
Chicago is een Amerikaanse band uit Chicago. De band is vooral populair in Amerika en Japan en heeft wereldwijd meer dan 100 miljoen platen verkocht.
Inhoud |
[bewerken] Biografie
[bewerken] 1967-1975
De band wordt in 1967 opgericht als The Chicago Transit Authority, maar op last van de echte CTA moet dat al na de eerste dubbelelpee worden verkort tot Chicago. Op dat eerste album staan vier opvallende composities: I'm a man (cover van de Spencer Davis Group), The Whole World Is Watching en Liberation (opgenomen tijdens een demonstratie) en Free form guitar (een eerste versie van een distortiongitaarsolo van Terry Kath). Andere nummers zijn Does Anybody Really Know What Time It Is ? (pas in 1971 op single uitgebracht), Beginnings en Questions 67 & 68.
De band maakt in eerste instantie stevige rockmuziek waarin jazzinvloeden een hoofdrol spelen. De nummers worden gezongen door Terry Kath, pianist Robert Lamm en bassist Peter Cetera. Qua populariteit heeft Chicago in de begintijd stevige concurrentie van het gelijkgestemde Blood, Sweat and Tears.
In 1972 verschijnt Chicago V waarvan Saturday in the park (4th of July) in de Verenigde Staten een nr. 3-hit wordt; het succes is dusdanig dat er bijna twintig jaar later een festival naar wordt vernoemd.
In 1974 wordt de band uitgebreid met de Braziliaanse percussionist Laudir de Oliveira (ex-Sergio Mendes Brazil 66). Robert Lamm neemt een soloplaat op waaraan Peter Cetera en de Pointer Sisters hun medewerking verlenen; het titelnummer Skinny Boy staat ook op het tegelijkertijd uitgebrachte Chicago VII maar dan met blazers. De Beach Boys zijn te horen in het nummer Wishing You Were Here. Dit bevalt zo goed dat beide bands erop uit trekken voor een dubbeltournee; geheel volgens dit concept treden ze eerst apart op en daarna samen.
[bewerken] 1976-1985
In juni 1976 verschijnt Chicago X met de hit If You Leave Me Now; dit nummer van Peter Cetera betekent het begin van een periode waarin er vooral met ballads wordt gescoord. Ook opvallend is het Braziliaans getinte You Are On My Mind, geschreven en gezongen door trombonist Jimmy Pankow. Dit nummer haalt begin 1977 de televisie-opnamen die er worden gemaakt van de concerten in Amsterdam en Essen.
Datzelfde jaar verschijnt Chicago XI waarvan Baby What A Big Surprise (wederom een ballad van Cetera) de grootste hit wordt.
Op 23 januari 1978 overlijdt gitarist Terry Kath aan Russische Roulette (hij dacht dat het pistool ongeladen was); voor vele fans is dit een onoverkomelijk verlies. Waar Blood Sweat and Tears ten onder is gegaan aan de vele bezettingswisselingen besluit Chicago om door te gaan. Het twaalfde album heet niet Chicago XII maar Hot Streets.
In 1979 verschijnt Chicago 13 dat voor de verandering niet in Romeinse cijfers is genummerd. Het disconummer Streetplayer wordt pas in 1994 een Nederlandse hit als sample in The Bomb van The Bucketheads.
Chicago XIV uit 1980 heeft weer de Romeinse cijfers maar de blazers zijn tot een bijrol teruggebracht waardoor de plaat geen succes wordt.
In 1981 neemt Cetera een solo-album op dat niet wordt gepromoot omdat de platenmaatschappij bang is dat hij Chicago zal verlaten. Cetera is na het overlijden van Kath tot de voornaamste frontman uitgegroeid; zijn Hard To Say I'm Sorry van Chicago 16 zorgt eind 1982 weer voor hitsucces. Inmiddels is de band uitgebreid met zanger/pianist Bill Champlin die de nummers van Kath voor rekening neemt.
In mei 1984 verschijnt Chicago 17 dat alle voorgaande successen overtreft met de singles Stay The Night, Hard Habit To Break, You're The Inspiration en Along Comes A Woman; allemaal gezongen door Peter Cetera.
Na de 17-tournee wil Cetera weer een solo-album opnemen; zijn voorstel om een pauze te nemen wordt echter afgewezen en dus houdt hij het in juli 1985 voor gezien. In 1986 scoort hij zijn eerste solo-hit met het voor de soundtrack van Karate Kid II opgenomen Glory of Love. Cetera treedt nog steeds op met solomateriaal en Chicago-hits.
[bewerken] 1986-1991
Ondertussen bewijzen de albums Chicago XVIII en Chicago XIX dat de band ook zonder Cetera weet te scoren; zijn vervanger is Jason Scheff die een soortgelijke stem heeft.
Ter promotie van de nieuwe hitverzamelaar (Chicago XX) In 1989 gaat Chicago weer op tournee met de Beach Boys.
Op het in 1991 uitgebrachte Chicago Twenty1 (met de nieuwe drummer Tris Imboden) treden de blazers weer op de voorgrond, maar hits worden niet meer gescoord.
[bewerken] 2000-nu
In 2004-2005 gaat Chicago voor het eerst op tournee met het bevriende Earth, Wind & Fire; ook de 'Mighty Elements' hebben platen opgenomen op de Caribou Ranch en hun hit After the Love Has Gone (van het album I Am uit 1979) is medegeschreven door Bill Champlin. Het dubbelconcert in de Greek Theatre, Los Angeles wordt opgenomen voor DVD-release en naar aanleiding van dit succes komt er een tweede reeks gezamenlijke optredens. Daarna wordt het kerstalbum Chicago XXV uitgebracht.
In 2006 verschijnt Chicago XXX en is er een dubbeltournee met Huey Lewis & The News; Bill Champlin zingt een aantal nummers met deze band en omgekeerd krijgt Lewis de hoofdrol toebedeeld in Colour My World .
Op 17 juni 2008 wordt Chicago XXXII: Stone of Sisyphus uitgebracht; dit album was oorspronkelijk opgenomen in 1993 en had in maart 1994 moeten verschijnen (als Twenty 2), maar bleef uiteindelijk op de plank liggen. Voor de dubbeltournee van dat jaar deelt de band de affiche en het podium met de Doobie Brothers.
In de zomer van 2009 zijn Chicago en EWF wederom samen op pad om dertig concerten lang geld in te zamelen voor de voedselbank. Om dit goede doel verder te steunen hebben beide bands een single opgenomen waarop ze elkaars werk coveren (Wishing You Were Here en Can't Let Go) en een nieuw nummer (You) ten gehore brengen.
Na afloop van de tournee houdt Bill Champlin het voor gezien omdat de band in een artistiek dal zou zitten.
In 2010 toert Chicago (bijgestaan door de tot percussionist gepromoveerde invaldrummer Drew Hester) weer met de Doobie Brothers en maakt Robert Lamm bekend dat er een nieuw album komt dat door Phil Ramone zal worden geproduceerd.
[bewerken] Hits in Nederland
In Nederland heeft Chicago maar één nummer 1-hit gehad in zowel de Top 40 als de Nationale Hitparade, namelijk If You Leave Me Now. Chicago was in de Nederlandse hitlijsten niet zo succesvol. Sterker nog, er kwamen maar 3 singles in de top 10; niet een geweldige prestatie voor een wereldband die in 2007 40 jaar bestaat. Er zijn in totaal 17 singles uitgebracht in Nederland waarvan er 12 in de Top 40 zijn terechtgekomen en 5 niet hoger kwamen dan de Tipparade.
Een aantal van 13 albums haalde de Album Top 100, waarvan Chicago - The Heart Of uit 1990 het meeste succes had: hoogste positie nummer 3 en hij bleef in totaal 45 weken hangen in de lijst.
[bewerken] Singles
| Single(s) met eventuele hitnoteringen in de Nederlandse Top 40 |
Datum van verschijnen |
Datum van binnenkomst |
Hoogste positie |
Aantal weken |
Opmerkingen |
|---|---|---|---|---|---|
| Make Me Smile | 16-5-1970 | 12 | 4 | ||
| 25 or 6 to 4 | 1-8-1970 | 13 | 8 | ||
| Lowdown | 26-6-1971 | 24 | 3 | ||
| Feelin' Stronger Every Day | 4-8-1973 | 23 | 4 | ||
| If You Leave Me Now | 23-10-1976 | 1 | 16 | ||
| Wishing You Were Here | ?-?-1975 | 13 | 6 | ||
| Baby What A Big Surprise | 17-9-1977 | 3 | 10 | ||
| Hard to Say I'm Sorry | 7-8-1982 | 22 | 5 | ||
| You're the Inspiration | 2-3-1985 | 36 | 3 | ||
| Look Away | 10-2-1990 | 9 | 8 |
[bewerken] Albums (selectief)
- 1969 - Chicago Transit Authority;
- 1970 - Chicago II;
- 1971 - Chicago III;
- 1971 - Chicago IV, live at Carnegie Hall, direct live ingespeeld;
- 1972 - Chicago V, ze verdienen er een optreden met Duke Ellington mee;
- 1973 - Chicago VI;
- 1974 - Chicago VII, met de laatste jazzkarakteristieken;
- 1975 - Chicago VIII, begin van de hitmachine;
- 1975 - Chicago IX, Greatest Hits;
- 1976 - Chicago X met de hits;
- 1977 - Chicago XI;
- 1978 - Chicago XII, Chicago Hot Streets;
- 1979 - Chicago XIII;
- 1980 - Chicago XIV;
- 1981 - Chicago XV, Greatest Hits vol.2;
- 1982 - Chicago XVI met de hit Hard to say I'm sorry;
- 1984 - Chicago XVII;
- 1986 - Chicago XVIII;
- 1988 - Chicago XIX;
- 1990 - Chicago XX, Greatest Hits 1982 - 1989;
- 1991 - Chicago Twenty I;
- 1995 - Chicago XXII met bewerkingen van jazz-evergreens (bigbandmuziek);
- 1997 - Chicago XXIII, The Heart of Chicago, 1969 - 1997 30th Anniversary;
- 1998 - Chicago XXIV, The Heart of Chicago, 1969 - 1998 30th Anniversary vol. 2;
- 1998 - Chicago XXV het kerstalbum, (in Europa moeilijk verkrijgbaar);
- 1999 - Chicago XXVI livealbum (idem)
- 2002 - Chicago XXVII Verzamelalbum Only In the beginning (*)
- 2003 - Chicago XXVIII Verzamelalbum The Box: 5 cd´s en 1 DVD (*)
- 2005 - Chicago XXIX Verzamelalbum Love Songs (*)
- 2006 - Chicago XXX
- 2007 - Chicago XXXI The Best of Chicago, 40th Anniversary Edition (*)
- 2008 - Chicago XXXII Stone of Sisyphus, de "verloren" cd, (eigenlijk Chicago XXII)
Albums met (*) zijn niet officieel genummerd, maar hier voor het overzicht wel.
[bewerken] Top 2000
| Nummer(s) met noteringen in de Radio 2 Top 2000 |
1999 | 2000 | 2001 | 2002 | 2003 | 2004 | 2005 | 2006 | 2007 | 2008 | 2009 | 2010 | 2011 |
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 25 or 6 to 4 | 457 | 433 | 382 | 394 | 439 | 566 | 729 | 684 | 745 | 618 | 804 | 800 | 935 |
| Baby what a big surprise | - | - | - | 509 | - | - | - | - | - | - | - | - | - |
| Feelin' Stronger Every Day | - | 1207 | 1047 | 1320 | 1629 | 1554 | 1779 | 1940 | - | 1889 | 1920 | 1887 | - |
| Hard to say I'm sorry | - | 985 | 1350 | 839 | 1090 | 1314 | 1578 | 1936 | 1757 | 1540 | - | 1919 | 1984 |
| If you leave me now | 104 | 103 | 103 | 119 | 218 | 165 | 214 | 250 | 222 | 194 | 288 | 252 | 383 |
| I'm a man | - | 1104 | 1455 | 1217 | 1487 | 1251 | 1562 | - | - | 1994 | - | - | - |
| Wishing you were here | - | - | - | - | 1349 | 1394 | 1376 | 1514 | 1843 | 1627 | 1594 | 1387 | 1867 |
| You’re the inspiration | 771 | - | 1006 | 955 | 1232 | 1402 | 1435 | 1447 | 1402 | 1367 | 1873 | 1649 | 1653 |