Chris Evert

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Chris Evert
Evert in de jaren '70
Evert in de jaren '70
Persoonlijke informatie
Bijnaam Ice Maiden
Nationaliteit Vlag van Verenigde Staten Amerikaanse
Geboorteplaats Fort Lauderdale, Florida, Verenigde Staten
Woonplaats Boca Raton, Florida, Verenigde Staten
Geboortedatum 21 december 1954
Lengte 1,68 m
Gewicht 57 kg
Profdebuut 1972
Met pensioen 1989
Slaghand rechts (dubbelhandige backhand)
Totaal prijzengeld $ 8.895.195
Profiel (en) WTA-site
Enkelspel
Winst-verliesbalans 1309 - 146 (90.0%)
Hoogste positie 1e (3 november 1975)
WTA Tour Championships Winnares (1972, 1973, 1975, 1977)
Grandslamresultaten
Vlag van Australië Australian Open Winnares (1982, 1984)
Vlag van Frankrijk Roland Garros Winnares (1974, 1975, 1979, 1980, 1983, 1985, 1986)
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon Winnares (1974, 1976, 1981)
Vlag van Verenigde Staten US Open Winnares (1975, 1976, 1977, 1978, 1980, 1982)
Dubbelspel
Winst-verliesbalans 117 - 39
Titels 8
Hoogste positie 1e
Grandslamresultaten
Vlag van Australië Australian Open finaliste (1988)
Vlag van Frankrijk Roland Garros Winnares (1974, 1975)
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon Winnares (1976)
Vlag van Verenigde Staten US Open Halve finale (1973, 1975, 1979)
Portaal  Portaalicoon   Tennis

Christine Marie "Chris" Evert (Fort Lauderdale, Florida - 21 december 1954) is een voormalig toptennisster en voormalig nummer 1 van de wereldranglijst uit de Verenigde Staten. Tijdens haar carrière won ze onder andere 18 Grand Slams, waaronder 7 keer op Roland Garros, een record. Volgens de Women's Tennis Association was ze beste speelster in de jaren 1975, 1976, 1977, 1980 en 1981, volgens vele andere bronnen ook in 1974 en 1978.

Everts heeft het hoogste percentage winstpartijen in het gehele professionele tennis: 90% (1309 tegen 146). Steve Finck noemt haar in zijn boek The Greatest Tennis Matches of the Twentieth Century de op twee na beste tennisster van de twintigste eeuw na Steffi Graf en Martina Navrátilová.[1] Evert heeft nog nooit in de eerste of in de tweede ronde verloren in een grandslamtoernooi. Als dubbelspeelster won ze drie grandslamtitels. Ze is drie keer getrouwd geweest en is nu ongehuwd.

Carrière[bewerken]

Jeugd[bewerken]

Evert kreeg vanaf haar vijfde jaar tennislessen van haar vader, Jimmy Evert, een professioneel tenniscoach, die zelf in 1947 de titel had gewonnen van de Canadian Championships. Tegen 1969 was Evert de nummer 1 bij de meisjes tot 14 jaar in de V.S. en speelde ze haar eerste seniortoernooi in haar woonplaats Fort Lauderdale: ze verloor in de halve finale van Mary-Ann Eisel in 7-5, 3-6, 6-1. Pas in 1990 kwam Jennifer Capriati op dertienjarige leeftijd verder bij haar eerste toernooi, toen ze de finale haalde van het toernooi in Boca Raton.

Junioren[bewerken]

In 1970 won Evert het kampioenschap voor 16-jarigen (en jonger) en werd ze uitgenodigd voor een graveltoernooi in Charlotte. Als 15-jarige versloeg ze in de eerste ronde Françoise Dürr (6-1, 6-0) waarna ze Margaret Court versloeg in de halve finale (7-6, 7-6). Court had juist de Grand Slam in het enkelspel gewonnen (alle Grandslamtoernooien in een jaar). Door deze resultaten werd Evert als jongste ooit gekozen voor het team van de Wightman Cup.[2]

1971-1974[bewerken]

Haar Grandslamdebuut maakte Evert in 1971 tijdens US Open, als zestienjarige. De uitnodiging kreeg ze na het winnen van het kampioenschap van 16-jarigen en jonger. Na een gemakkelijke winst op Edda Buding in de eerste ronde overleefde Evert zes matchpoints tegen Mary-Ann Eisel met Eisel serverend, uiteindelijk won Evert met 4-6, 7-6 en 6-1. In de ronden daarna moest Evert ook terugkomen in de partijen tegen Françoise Dürr (2-6, 6-2, 6-3) en Lesley Hunt (4-6, 6-2, 6-3), beiden gerenommeerde professionals. Uiteindelijk verloor ze in de halve finale van Billie Jean King (6-3, 6-2). Met deze nederlaag kwam een eind aan een reeks van 46 overwinningen in zorgvuldig uitgezochte volwassenentoernooien.

In 1973 werd Evert tweede op Roland Garros en Wimbledon om één jaar later met overwinningen aldaar haar eerste grandslamtitels te pakken. Everts toenmalige verloofde Jimmy Connors won op Wimbledon het herenenkelspel. Dit leverde een hoop publiciteit op voor de "Love Match". De relatie zelf was van korte duur.

Evert en Connors speelden in de finale van het gemengddubbel op de US Open in 1974 ondanks dat Evert er zelden dubbelspel speelde. Het dubbelspel (ook de damesdubbel) had in de loop van de jaren steeds minder de aandacht van Evert, die zich liever concentreerde op het enkelspel.

1975-1989[bewerken]

De vijf jaar daarna was Evert de Nummer 1 van de wereld, enkele keren werd ze echter (vaak voor korte duur) van de troon gestoten door Evonne Goolagong, Tracy Austin en Martina Navrátilová. Evert won in 1975 opnieuw Roland Garros en de eerste van vier US Open-titels achter elkaar door winst op Goolagong in drie sets.

Op Camp David (augustus 1990)

Een jaar later won Evert Wimbledon in drie sets tegen Goolagong. Door haar kalme, ijzige optreden verdiende ze de bijnaam Ice Maiden van het tennis.[3]

In de tweede helft van de jaren ’70 kwam er een nieuwe rivale voor Evert in de persoon van Martina Navrátilová. Hoewel ze buiten het veld goede vriendinnen waren was hun onderlinge rivaliteit op het tenniscourt een van de meest legendarische uit de geschiedenis van het tennis. In het begin had Evert de overhand, maar moest die in de loop van de jaren ’80 steeds meer aan Navrátilová laten.

In 1989 stopte Evert met professioneel tennis. In haar carrière won ze 157 enkelspel- en 8 dubbelspeltitels. Haar winstpercentage in finales was 68,6% (157-72). Ze bereikte in 273 van de 303 toernooien de halve finale. Ze won 4 keer de WTA Tour Championships en met het team van de Verenigde Staten 8 keer de Fed Cup. Haar laatste profwedstrijd was een overwinning op Conchita Martínez in de finale van de Fed Cup in 1989: 6-3, 6-2.

Titels en statistieken[bewerken]

Hoewel Evert op alle ondergronden succesvol was was zij op gravel het dominantst. Vanaf augustus 1973 won ze 125 achtereenvolgende partijen op gravel met slechts 7 verloren sets. Dit record staat nog steeds, ook bij de heren.[4] Verlies tegen Tracy Austin (6-4, 2-6, 7-6 (4)) in de halve finale van het Italian Open in 1979 doorbrak deze serie. Evert gaf nadien aan niet blij te zijn het record te hebben verloren, maar dat de druk op haar hierdoor wel minder was geworden. Hierna won Evert 72 wedstrijden achtereen op gravel tot het verlies tegen Hana Mandlíková in de halve finale van Roland Garros in 1981.

Evert won op Roland Garros een record van zeven titels; drie daarvan won ze in driesetters tegen Navrátilová in 1975 als titelverdediger (2-6, 6-2, 6-1), in 1985 (6-3, 6-7, 7-5) waarmee ze voor de vijfde en laatste keer de nummer1-positie opeiste en in 1986 (2-6, 6-3, 6-3), haar laatste Grandslamtitel.

In de jaren 1974 tot en met 1986 heeft Evert elk jaar minstens een Grandslamtitel veroverd. Het zijn er 18 in totaal: 7 keer Roland Garros, 6 keer de US Open (3 keer gravel, 3 keer hardcourt), 3 keer Wimbledon, 2 keer de Australian Open (op gras). In de 56 Grandslamtoernooien die ze speelde haalde ze 52 keer de halve finale en 34 keer de finale. Tussen september 1971 (haar debuut bij het US Open) en juni 1983 (haar twaalfde bezoek aan Wimbledon) haalde Evert steeds minstens de halve finale in 34 toernooien: ook dit record staat nog. Het eindigde toen men op Wimbledon weigerde het verzoek van Evert in te willigen haar partij tegen Kathy Jordan uit te stellen vanwege een voedselvergiftiging. Hierdoor verdween ook haar kans dat jaar op een Grand Slam: Evert bezat al de titels van het Australian Open, Roland Garros en US Open.

Het winstpercentage van al haar Grandslamtoernooien is 88,7% (297-38): Roland Garros 72-6, 94-15 op Wimbledon, US Open 101-13 (meeste gewonnen partijen ooit) en 30-4 bij het Australian Open. Alle 6 keren dat ze meedeed aan het Australian Open haalde ze de finale; ze speelde 14 Grandslamfinales tegen Navrátilová waarvan ze er 10 verloor. De enige winstpartijen waren 3 keer Roland Garros en een keer Australian Open; Navrátilová heeft Evert minstens één keer verslagen in alle Grandslamtoernooien. Winst was er voor Evert in de halve finales van de US Open (1975), Wimbledon (1976 en 1980), en de Australian Open (1988); ze verloor in de halve finales van de US Open (1981), Wimbledon (1987 en 1988), Roland Garros (1987).

Concurrenten[bewerken]

De rivalen waar Evert mee te maken had waren: Virginia Wade (40-6), Martina Navrátilová (37-43), Evonne Goolagong Cawley (26-13), Virginia Ruzici (24-0), Sue Barker (23-1), Betty Stöve (22-0), Rosemary Casals (22-1), Hana Mandlíková (21-7), Wendy Turnbull (20-1), Billie Jean King (19-7: winst in de laatste 11 partijen met verlies van maar 2 sets) Pam Shriver (19-3), Kerry Melville Reid (18-2), Manuela Maleeva-Fragnière (17-2), Helena Suková (17-2), Andrea Jaeger (17-3), Dianne Fromholtz Balestrat (16-3), Olga Morozova (15-0), Françoise Dürr (13-0), Margaret Court (9-4), Tracy Austin (8-9), Mary Joe Fernandez (7-0), Gabriela Sabatini (6-3), Nancy Richey-Gunter (6-5: winst in de laatste 6 wedstrijden), Steffi Graf (6-8: verlies in de laatste 8 partijen), Monica Seles (2-1).

Onderscheidingen[bewerken]

Evert werd vier keer benoemd tot Associated Press Female Athlete of the Year en kreeg in 1976 de titel Sportswoman of the Year van Sports Illustrated.[5][6] Ze ontving in april 1985 de titel "Greatest Woman Athlete of the Last 25 Years" van de Women’s Sports Foundation.

Evert was in 1975 en 1976 en van 1983 tot 1991 voorzitter van de Women's Tennis Association.[7] In 1995 was ze de vierde speler die unaniem werd gekozen voor de International Tennis Hall of Fame na een wereldwijde enquête onder 185 sportjournalisten. In 1999 kwam Evert op de vijftigste plaats in de lijst van Noord-Amerikaanse Sporters van de twintigste eeuw.[3][8] TENNIS Magazine noemde haar in 2005 op de vierde plaats in de lijst van "Greatest Players of the TENNIS Era".[9]

Privé[bewerken]

Evert werd geboren in Fort Lauderdale, Florida als dochter van Colette Thompson en Jimmy Evert.[10] Jimmy was een professioneel tenniscoach en kwam uit een echte tennisfamilie. Chris en haar zus Jeanne werden tennisprofessional; hun broer John kreeg een volledige beurs om via de universiteit tennis te spelen. Evert behaalde haar diploma aan de St. Thomas Aquinas High School in Fort Lauderdale in 1973.

Zelfs voordat ze haar eerste Grandslamtoernooi won sloot ze een contract met Puritan Fashions Corp. voor sportkleding. De directeur van dit bedrijf heeft een renpaard naar Evert genoemd.

Evert heeft meerdere beroemde mannen als partner gehad: haar romance met Jimmy Connors werd breed uitgemeten in de publiciteit. Hun geplande huwelijk op 8 november 1974 ging echter niet door.

In de jaren daarna had Evert relaties met achtereenvolgens Burt Reynolds, Geraldo Rivera, Adam Faith, Vitas Gerulaitis en John Gardner Ford, de zoon van voormalig president Gerald Ford.

Ze trouwde in 1979 met de Britse tennisser John Lloyd en stond vanaf die tijd bekend als Chris Evert-Lloyd. Ze scheidden in 1987.

In 1988 trouwde Evert met de Amerikaanse skiër Andy Mill. Ze kreeg drie zoons: Alexander James (12-10-1991), Nicholas Joseph (8-6-1994) en Colton Jack (14-6-1996). Dit huwelijk werd op 4 december 2006 ontbonden. [11][12]

Op 28 juni 2008 is Chris Evert op de Bahama’s getrouwd met de Australische golfer Greg Norman.[13] Op 2 oktober 2009 kondigde het paar aan dat ze uit elkaar zouden gaan na 15 maanden huwelijk "als vrienden met voldoende aandacht voor elkaars familie."[14] Op 8 december van dat jaar werd de echtscheiding uitgesproken.

Na haar carrière[bewerken]

Evert leidt een tennisacademie die haar naam draagt in Boca Raton. Ze ondersteunt daarbij het tennisteam van de Saint Andrew’s High School. Daarnaast werkt ze voor voor Tennis Magazine.

Grandslamtitels[bewerken]

Prestatietabel[bewerken]

Grand slam, enkelspel[bewerken]

Toernooi 1971 1972 1973 1974 1975 1976 1977 1978 1979 1980 1981 1982 1983 1984 1985 1986 1987 1988 1989
Vlag van Australië Australian Open - - - F - - - - - - - F W - W F g.t. - F -
Vlag van Frankrijk Roland Garros - - F W W - - - W W HF HF W F W W HF 3R -
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon - HF F W HF W HF F F F W F 3R F F HF HF HF HF
Vlag van Verenigde Staten US Open HF HF HF HF W W W W F W HF W F F HF HF KF HF KF

Grand slam, dubbelspel[bewerken]

Toernooi 1972 1973 1974 1975 1976 1977 1978 1979 1980 1981 1982 1983 1984 1985 1986 1987 1988 1989
Vlag van Australië Australian Open - - - - - - - - - - - 3R - HF KF g.t. - F -
Vlag van Frankrijk Roland Garros - HF W W - - - KF KF KF - 3R - KF 3R - - -
Vlag van Verenigd Koninkrijk Wimbledon 1R 1R HF KF W 2R - KF KF KF 3R 3R 3R KF 2R - HF 3R
Vlag van Verenigde Staten US Open 3R HF - HF - - 1R HF 2R 3R 3R - KF KF - 3R KF -

Literatuur[bewerken]

  • Amdur, Neil; Evert, Chris, Chrissie, My Own Story, Simon and Schuster, New York, 1982 ISBN 0-671-44376-3.
  • Howard, Johnette, The Rivals: Chris Evert vs. Martina Navrátilová: Their Epic Duels and Extraordinary Friendship, Broadway, New York, 2006 ISBN 0-7679-1885-1.

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Exclusive Interview with Steve Flink about the career of Chris Evert. ChrisEvert.net Geraadpleegd op 2007-02-14
  2. Johnette Howard (2005). The Rivals. Yellow Jersey Press. ISBN 0-224-07505-5
  3. a b Larry Schwartz. Evert: grit, grace and glamour. ESPN Geraadpleegd op 2007-06-05
  4. CHRISSIE THE GREAT: Match Results and Records
  5. Chris Evert to Replace Martina Navrátilová at Gibson-Baldwin Grand Slam Jam. University of Texas Frank Erwin Center (2004-04-14) Geraadpleegd op 2007-06-05
  6. 1976 Sportsman of the Year. Sports Illustrated Geraadpleegd op 2007-06-05
  7. International Tennis Hall of Fame profile. International Tennis Hall of Fame Geraadpleegd op 2007-06-05
  8. Larry Schwartz. No. 50: Chris Evert. ESPN (1999-01-23) Geraadpleegd op 2007-06-05
  9. Peter Bodo. 40 Greatest Players of the Tennis Era (1-4). TENNIS Magazine Geraadpleegd op 2007-06-05
  10. Family tree of Chris Evert
  11. People Magazine Chris Evert Files for Divorce from Andy Mil, November 17, 2006
  12. Sun-Sentinel.com Chris Evert divorce calls for tennis great to pay hubby $7 million, December 5, 2006.
  13. Chris Evert and Greg Norman Wed in Bahamas
  14. Norman, Evert say they have separated, Associated Press