Fed Cup

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

De Fed Cup, voorheen de Federation Cup, is een jaarlijkse internationale tenniscompetitie voor landenteams, voorbehouden aan dames. Meer dan 80 teams doen aan het toernooi mee dat sinds 1963 wordt gehouden. De tegenhanger bij de heren is de Davis Cup. De Fed Cup geniet veel prestige bij toptennissers. De meeste toppers komen dan ook graag uit voor hun land in deze competitie.

De Verenigde Staten won het toernooi het vaakst; 17 keer. Rusland (4x) en Italië (3x) verdeelden sinds 2004 de titels. Daaraan kwam een eind in 2011 met de winst van Tsjechië.

Geschiedenis[bewerken]

De competitie wordt georganiseerd door de Internationale Tennisfederatie (ITF) en werd voor het eerst gehouden in 1963 ter gelegenheid van de vijftigste verjaardag van de ITF. Toen deden er 16 landen mee; het toernooi werd gehouden op de Queens Club in Londen. De eerste winnaar was de Verenigde Staten van Amerika.

  • Tot 1995 werd het toernooi gedurende een week telkens in een ander land gehouden. Aan de eerste uitvoering deden 16 landen mee. Door het groeiend aantal deelnemende landen worden vanaf 1992 regionale voorronden gehouden.
  • In 1995 wijzigde de ITF de naam van het toernooi van Confederations Cup in Fed Cup en werd tegelijkertijd de toernooiopzet flink gewijzigd. De succesvolle formule van uit- en thuiswedstrijden die in de Davis Cup werd toegepast werd overgenomen in de Fed Cup. De wedstrijden vonden verspreid over het seizoen plaats. Vanaf toen bestond een ontmoeting uit vijf wedstrijden (4 enkelspelen en 1 dubbel), voor die tijd waren dat er drie (2 enkelspelen en 1 dubbel).
  • De opzet is nog enkele keren op kleine onderdelen gewijzigd. Vanaf 2005 wordt er in de huidige vorm gespeeld waarbij alleen de landen in de wereldgroep I spelen om de Fed Cup titel. Alle overige landen proberen via de Wereldgroep II en regionale groepen naar de wereldgroep te promoveren. In drie weekenden worden de kwartfinales, halve finales en de finale gespeeld.

De Verenigde Staten domineren het toernooi. Van de 48 edities die tot nu toe zijn gehouden, won het er 17 en was het 11 keer verliezend finalist. Van 1976 tot en met 1982 wonnen ze zelfs alle edities. Australië volgt op een bescheiden afstand met 7 overwinningen en 10 verloren finales. Tussen 1973 tot en met 1980 waren ze in elke finale present.

In de eerste negen uitvoeringen werd de titel verdeeld tussen de Verenigde Staten en Australië. In de eerste twintig versies wisten alleen Zuid-Afrika in 1972 en Tsjechoslowakije in 1975 de hegemonie van de VS en Australië te doorbreken.

Toernooiopzet[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie opzet Fed Cup voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Elk jaar strijden 8 landen in de Wereldgroep I om de titel. De andere landen spelen in de Wereldgroep II en drie regionale zones ((Amerika's, Azië/Oceanië, en Europa/Afrika).

In de Wereldgroep I spelen gedurende een weekend twee landen tegen elkaar, waarbij een land thuis speelt. Welk land dit is, en welk land mag bepalen op welke ondergrond wordt gespeeld, bepaalt de ITF. Het baseert zich daarbij op eerder gespeelde wedstrijden tussen deze landen. Als bijvoorbeeld de laatste ontmoeting tegen land X een uitwedstrijd was, wordt de eerstvolgende ontmoeting tegen land X een thuiswedstrijd.

De winnaar van een ontmoeting gaat door naar de volgende ronde. Na drie wedstrijden (kwartfinale, halve finale en finale) is dan de winnaar bekend. Verliezers uit de eerste ronde spelen aan het eind van het jaar nog een extra wedstrijd om degradatie naar Wereldgroep II te voorkomen.

De landen in Wereldgroep II spelen een wedstrijd waarbij winst leidt tot een wedstrijd om te promoveren en verlies leidt tot een wedstrijd om te voorkomen dat men degradeert naar groep 1 van een regionale zone.

De landen in de regionale zones zijn verdeeld in een of meerdere groepen, afhankelijk van het aantal landen, waarbij groep 1 de sterkste is en groep 3 de zwakste. Er wordt hier niet meer in een thuis- of uitwedstrijd gespeeld, maar in een toernooivorm. Gedurende een week in een van die landen spelen alle landen enkele wedstrijden. De sterksten promoveren naar een hogere groep of mogen spelen voor promotie naar Wereldgroep II. De zwakste landen degraderen naar een lagere groep.

Wedstrijden[bewerken]

Een ontmoeting in de Fed Cup bestaat in de Wereldgroepen uit vijf tenniswedstrijden (ook wel rubbers genoemd); er zijn dus drie overwinningen nodig om het duel te winnen. De wedstrijden vinden op twee dagen plaats: twee enkelspelen op de eerste dag en de omgekeerde enkelspelen gevolgd door een dubbelspel op de tweede dag.

De wedstrijden in de regionale groepen worden anders verspeeld: slechts drie partijen tennis, twee enkelspelen en een dubbel en alles op een dag.

Nederlandstalige vertegenwoordigers[bewerken]

België[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie België in de Fed Cup voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

België won de Fed Cup in 2001. In Madrid, Spanje won het van Rusland. In 2006 haalde het de finale, maar daarin was Italië met 2-3 net te sterk.

Van 2000 tot en met 2007 stond België mede dankzij de toppers Justine Henin en Kim Clijsters onafgebroken in de Wereldgroep I. Na drie jaar in Wereldgroep II speelt België sinds 2011 weer in Wereldgroep I.

Nederland[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie Nederland in de Fed Cup voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Nederland speelde twee keer de finale. In 1968 verloor het in Frankrijk van Australië en in 1997 verloor Oranje thuis in de Brabanthallen te 's-Hertogenbosch met 1-4 van Frankrijk.

Na de finale in 1997 degradeerde het team in twee seizoenen twee maal waardoor het landde in de regionale groep I. Hierin speelt Nederland onafgebroken sinds 2000.

Overzicht finales[bewerken]

Nuvola single chevron right.svg Zie finales Fed Cup voor het hoofdartikel over dit onderwerp.
Nuvola single chevron right.svg Zie ook winnaars Fed Cup voor een lijst met de landen die de Fed Cup wonnen en finalist waren

De vijf meest recente finales waren:

Jaar Winnaar Tegenstander Score
2013 Vlag van Italië Italië
Sara Errani
Roberta Vinci
Karin Knapp
Flavia Pennetta
Vlag van Rusland Rusland
Irina Chromatsjova
Aleksandra Panova
Alisa Klejbanova
Margarita Gasparyan
4-0
2012 Vlag van Tsjechië Tsjechië
Petra Kvitová
Lucie Šafářová
Lucie Hradecká
Andrea Hlaváčková
Vlag van Servië Servië
Ana Ivanović
Jelena Janković
Bojana Jovanovski
Aleksandra Krunić
3-1
2011 Vlag van Tsjechië Tsjechië
Petra Kvitová
Lucie Šafářová
Lucie Hradecká
Květa Peschke
Vlag van Rusland Rusland
Anastasia Pavljoetsjenkova
Svetlana Koeznetsova
Maria Kirilenko
Jelena Vesnina
3-2
2010 Vlag van Italië Italië
Sara Errani
Flavia Pennetta
Francesca Schiavone
Roberta Vinci
Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Liezel Huber
Bethanie Mattek-Sands
Melanie Oudin
Coco Vandeweghe
3-1
2009 Vlag van Italië Italië
Sara Errani
Flavia Pennetta
Francesca Schiavone
Roberta Vinci
Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Alexa Glatch
Liezel Huber
Vania King
Melanie Oudin
4-0

Externe link[bewerken]


Tennistoernooien

Mannen en vrouwen
Grand Slam: Australian Open · Roland Garros · Wimbledon · US Open


Mannen - ATP-seizoen 2014

Officieus WK: ATP World Tour Finals
ATP 1000: Indian Wells · Miami · Monte Carlo · Madrid · Rome · Toronto · Cincinnati · Shanghai · Parijs
ATP 500: Rotterdam · Rio de Janeiro · Acapulco · Dubai · Barcelona · Hamburg · Washington · Peking · Tokio · Bazel · Valencia
ATP 250: Brisbane · Doha · Madras · Auckland · Sydney · Montpellier · Viña del Mar · Zagreb · San José · São Paulo · Buenos Aires · Memphis · Delray Beach · Marseille · Casablanca · Houston · Boekarest · München · Oeiras · Düsseldorf · Nice · Halle · Londen · Rosmalen · Eastbourne · Newport · Båstad · Stuttgart · Bogota · Umag · Atlanta · Gstaad · Kitzbühel · Winston-Salem · Metz · Sint-Petersburg · Shenzhen · Kuala Lumpur · Stockholm · Moskou · Wenen

Vrouwen - WTA-seizoen 2014

Officieus WK: WTA Tour Championships
International finale: Tournament of Champions
Premier Mandatory: Indian Wells · Miami · Madrid · Peking
Premier Five: Doha · Rome · Montreal · Cincinnati · Wuhan
Premier: Brisbane · Sydney · Parijs · Dubai · Charleston · Stuttgart · Birmingham · Eastbourne · Stanford · New Haven · Tokio · Moskou
International: Shenzhen · Auckland · Hobart · Pattaya · Rio de Janeiro · Florianópolis · Acapulco · Monterrey · Katowice · Bogota · Kuala Lumpur · Marrakesh · Oeiras · Straatsburg · Neurenberg · Rosmalen · Boekarest · Bad Gastein · Båstad · Istanboel · Bakoe · Washington · Quebec · Hongkong · Tasjkent · Kanton · Seoel · Linz · Osaka · Tianjin · Luxemburg
Challenger: Nanchang · Suzhou · Ningbo · Taipei

Landenteams
Davis Cup · Fed Cup · Hopman Cup


Voormalige toernooien

ATP: Amersfoort · Amsterdam · Ancona · Athene · Antwerpen · Bangkok · Belgrado · Berlijn · Bermuda · Birmingham Indoor · Bologna · Bolzano · Bombay · Boston · Bordeaux · Bournemouth · Brasilia · Brighton · Brisbane Indoor · Brussel Indoor · Brussel Outdoor · Búzios · Chicago · Dallas · Florence · Guarujá · Genève · Hilversum · Ho Chi Minhstad · Hongkong · Itaparica · Jakarta · Johannesburg · Keulen · Kopenhagen · Kuala Lumpur Indoor · Las Vegas · Linz · Londen Indoor · Long Island · Los Angeles · Maceió · Madrid (voormalig) · Manchester · Milaan · Montevideo · New Haven · Nottingham · Oahu · Osaka · Ostrava · Palermo · Philadelphia · Pinehurst · Porto · Pörtschach · Praag · San Marino · Schenectady · Scottsdale · Seoel · Singapore · Sopot · Stuttgart Indoor · Sydney Indoor · Taipei · Tasjkent · Tampa · Tampa Outdoor · Tel Aviv · Tokio Indoor · Toronto Indoor · Toulouse · Warschau · Wellington · Zaragoza
WTA: Adelaide · Antwerpen · Bahia · Bali · Bangalore · Bangkok · Barcelona · Bazel · Berlijn · Boedapest · Bol · Boston · Bournemouth · Bratislava · Brighton · Brussel · Caïro · Calcutta · Cali · Canberra · Cardiff · Carlsbad · Chicago · Chichester · Dallas · dubbelspel · Essen · Florida · Forest Hills · Genève · Gold Coast · Gstaad · Haiderabad · Hamburg · Hannover · Hasselt · Hawaï · Houston · Indianapolis (US clay courts) · Indianapolis (Virginia Slims) · Istanboel · Jakarta · Japan · Kitzbühel · Knokke-Heist · Kopenhagen · Leipzig · Los Angeles · Lugano · Luik · Luzern · Makarska · Marbella · Melbourne · Memphis · Milaan · Modena · Montpellier · Nagoya · Nanking · Nice · Nichirei · Osaka (indoor) · Palermo · Parijs Clarins · Philadelphia · Phoenix · Ponte Vedra Beach · Poona · Porto · Portorož · Praag · Salt Lake City · San Diego · San Juan · São Paulo · Sapporo · Sarasota · Schenectady · Scottsdale · Singapore · Soerabaja · Sopot · Tarente · Tokio (Classic) · Tokio (Lion's Cup) · Toyota · US Hardcourt · Viña del Mar · Waregem · Warschau · Wellington · Worcester · Zürich