Gerald Ford

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Gerald Ford
Gerald Rudolph Ford
Gerald Rudolph Ford
Geboren 14 juli 1913
Omaha (Nebraska)
Overleden 26 december 2006
Rancho Mirage (Californië)
Politieke partij Republikeinse Partij
Partner Betty Ford (1948–2006)
Beroep Politicus
Advocaat
Religie Episcopalisme
Handtekening Handtekening
38e president van de Verenigde Staten
Aangetreden 9 augustus 1974
Einde termijn 20 januari 1977
Vicepresident(en) Nelson Rockefeller
Voorganger Richard Nixon
Opvolger Jimmy Carter
40e vicepresident van de Verenigde Staten
Aangetreden 6 december 1973
Einde termijn 9 augustus 1974
President Richard Nixon
Voorganger Spiro Agnew
Opvolger Nelson Rockefeller
Afgevaardigde voor Michigan
5e District
Aangetreden 3 januari 1949
Einde termijn 6 december 1973
Voorganger Bartel Jonkman
Opvolger Richard Vander Veen
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Gerald Rudolph Ford (Omaha (Nebraska), 14 juli 1913 - Rancho Mirage (Californië), 26 december 2006) was de 38e president van de Verenigde Staten. Daarvoor was hij de 40e vicepresident van de Verenigde Staten van 1973 tot 1974 onder president Richard Nixon.

Ford was een politicus van de Republikeinse Partij. Hij was afgevaardigde voor Michigan 5e district van 1949 tot 1973. In dat jaar werd hij door president Richard Nixon gevraagd om vicepresident te worden, omdat vicepresident Spiro Agnew moest aftreden wegens een omkoopschandaal. Ford was van 1973 tot 1974 vicepresident. Nadat Nixon op 9 augustus 1974 aftrad toen zijn positie door het Watergateschandaal onhoudbaar was geworden volgde Ford hem op.

Tijdens de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 1976 verloor Ford van Jimmy Carter, vanwege de dreigende economische stilstand en het feit dat hij aan zijn voorganger Richard Nixon ontslag van rechtsvervolging verleende. Hij is de tot nu toe de enige president in de Amerikaanse geschiedenis die noch als president noch als vicepresident door de bevolking werd gekozen.

Gerald Ford overleed op 26 december 2006 op 93-jarige leeftijd. Nooit eerder bereikte een oud-president van de VS zo'n hoge leeftijd.

Biografie[bewerken]

Jeugd en vroege carrière[bewerken]

Ford werd geboren als Leslie Lynch King Jr. en groeide op in Grand Rapids, Michigan als zoon van Leslie Lynch King sr. en Dorothy Ayer Gardner Ford. Hij werd herdoopt onder de naam Gerald Rudolph Ford Jr., nadat hij als kind werd geadopteerd door de tweede echtgenoot van zijn moeder. Hij was een goed American football-speler. Zijn team van de University of Michigan was twee seizoenen ongeslagen. In 1934 werd Ford gekozen als most valuable player. Daarna volgde hij een rechtenstudie aan de Yale-universiteit.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog diende hij onder andere op een vliegdekschip, dat in gevechten betrokken was bij Saipan en de Filipijnen. In december 1944 verloor hij bijna het leven toen zijn schip in een orkaan verzeild raakte. In 1946 verliet hij de dienst als luitenant-kolonel en trad toe tot een advocatenkantoor.

Ford koos in 1948 voor een politieke loopbaan en werd in 1949 gekozen in het Huis van Afgevaardigden. Tijdens zijn eerste campagne bezocht hij veel boeren en beloofde hen hun koeien te komen melken als hij gekozen zou worden. Kennelijk is hij deze belofte nagekomen.[1] Als Congreslid was hij het meest actieve lid van de Commissie-Warren die de moord op president Kennedy onderzocht. Van 1965 tot 1973 was hij fractieleider van de Republikeinen. In die periode was hij een verklaard tegenstander van de Democratische president Lyndon Johnson; hij vond diens sociale plannen te ver gaan en de militaire inzet in Vietnam niet ver genoeg.

Vicepresident[bewerken]

Ford was Republikeins fractieleider in het Huis van Afgevaardigden toen hij vicepresident Spiro Agnew opvolgde, die aftrad wegens corruptie. Kort daarvoor was aan de grondwet een bepaling toegevoegd die het Congres machtigde om in een vacature vicepresident te voorzien. Tot dan toe gold de Speaker van het Huis van Afgevaardigden als tussentijdse opvolger van de vicepresident. Fords' aanstelling werd vlot goedgekeurd, omdat het toen al duidelijk was dat Nixon vroeg of laat zou moeten aftreden. Ford legde de eed af tijdens een eenvoudige plechtigheid in het Huis van Afgevaardigden. Als vicepresident verdedigde Ford Nixon zo lang mogelijk tijdens het Watergate-schandaal, maar uiteindelijk moest ook hij inzien dat de positie van de president onhoudbaar was geworden.

President[bewerken]

Ford werd president van de Verenigde Staten van Amerika na het aftreden van president Richard Nixon vanwege het Watergateschandaal. Kort na zijn aantreden verleende Ford Nixon ontslag van rechtsvervolging. Deze beslissing werd hem zeer kwalijk genomen door een groot deel van het Amerikaanse volk.
Ford zette de door zijn voorganger ingezette ontspanningspolitiek met de toenmalige Sovjet-Unie voort. In 1975 liet hij het Amerikaanse leger definitief uit Vietnam wegtrekken.

Tijdens zijn ambtstermijn hadden de Verenigde Staten nog steeds te maken met economische problemen. Nadat hij bij de verkiezing van de Republikeinse presidentskandidaat bijna was verslagen door de latere president Ronald Reagan, werd hij bij de presidentsverkiezingen van november 1976 voorbijgestreefd door zijn Democratische tegenstander Jimmy Carter.

Tijdens zijn presidentschap werden twee moordaanslagen op Ford gepleegd. Op 5 september 1975 lukte het een volgelinge van Charles Manson een wapen op zijn buik te richten. Zeventien dagen later werd een tweede aanslag verijdeld.

Na zijn presidentschap[bewerken]

In 1980 was Ford bijna de running mate van Ronald Reagan geworden, maar hij wilde als vicepresident een aantal nieuwe bevoegdheden, vooral op het terrein van de buitenlandse politiek. Daarom koos Reagan uiteindelijk voor George H.W. Bush. Sinds zijn presidentschap ontwikkelde Ford zich enigszins tot woordvoerder van de linkervleugel van de Republikeinen; zo sprak hij zich herhaaldelijk uit tegen een verbod op abortus en vóór gelijke rechten voor homoseksuelen. Hij was één van de weinige Republikeinen die tegen de impeachment (afzettingsprocedure) van de Democratische president Bill Clinton waren.

Na zijn presidentschap raakte Ford goed bevriend met Jimmy Carter, de man die hem in 1976 versloeg. Samen deden ze in 2000 een poging de impasse die ontstond tijdens de presidentsverkiezingen te doorbreken.

De laatste jaren sukkelde Ford met zijn gezondheid. In 2000 werd hij tweemaal getroffen door een lichte beroerte en in 2004 kon hij voor het eerst van zijn leven de Republikeinse Conventie niet bijwonen. Later werd hij drie keer in het ziekenhuis opgenomen, onder andere voor een longontsteking.

Op 26 december 2006 overleed Gerald Ford op 93-jarige leeftijd. Vanaf 30 december 2006 waren er zes dagen van nationale rouw in de Verenigde Staten. Op 3 januari 2007 werd hij begraven.

President Ford in 1975 in het Witte Huis in gesprek met de toenmalige minister van Defensie Donald Rumsfeld (links) en de toenmalige stafchef van het Witte Huis Dick Cheney (rechts)

Kabinetsleden onder Ford[bewerken]

Kabinetsleden Ministerie Periode Bijzonderheden
Henry Kissinger Buitenlandse Zaken 1974 -1977 Idem onder Nixon
Rogers Morton Binnenlandse Zaken 1974 - 1975 Idem onder Nixon
Economische Zaken 1975
James Schlesinger Defensie 1974 - 1975 Idem onder Nixon + minister van Energie onder Carter
Frederick Dent Economische Zaken 1974 - 1975 Idem onder Nixon
William Simon Financiën 1974 - 1977 Idem onder Nixon
Casper Weinberger G.O+W * 1974 - 1975 Idem onder Nixon + Minister van Defensie onder Reagan
James Lynn H+S.O * 1974 - 1975 Idem onder Nixon
William Saxbe Justitie 1974 - 1975 Idem onder Nixon
Earl Butz Landbouw 1974 - 1976 Idem onder Nixon
Peter Brennan Arbeid 1974 - 1975 Idem onder Nixon
Claude Brinegar Transport 1974 - 1975 Idem onder Nixon
Stanley Hathaway Binnenlandse Zaken 1975
Donald Rumsfeld Defensie 1975 - 1977 Idem onder G.W. Bush
David Matthews G.O+W * 1975 - 1977
Carla Anderson Hills H+S.O 1975 - 1977
Edward Levi Justitie 1975 - 1977
John Dunlop Arbeid 1975 - 1976
William Coleman Transport 1975 - 1977
Thomas Kleppe Binnenlandse Zaken 1975 - 1977
Elliot Richardson Economische Zaken 1975 - 1977 Minister van G.O+W * / Defensie / Justitie onder Nixon
John Knekel Landbouw 1976 - 1977
William Usery Arbeid 1976 - 1977
  • * G.O+W = Gezondheidszorg, Onderwijs + Welzijn
  • * H+S.O = Huisvesting + Stedelijke Ontwikkeling

Externe links[bewerken]