Democratische Partij (Verenigde Staten)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Democratische Partij
US Democratic Party Logo.svg
Functiehouders
Partijvoorzitter Debbie Wasserman Schultz
Fractieleider Senaat Harry Reid
Fractieleider Huis Nancy Pelosi
Algemene gegevens
Opgericht 1792
Actief in Verenigde Staten
Hoofdkantoor 430 South Capitol Street SE
Washington, D.C.
20003
Richting Centrumrechts tot links (Amerikaans politiek spectrum)
Ideologie Amerikaans liberalisme, Progressivisme, Derde Weg
Kleuren Blauw
Internationale organisatie Alliantie van Democraten
Website www.democrats.org
Portaal  Portaalicoon   Politiek
Verenigde Staten

De Democratische Partij (Engels: Democratic Party), is een van de twee belangrijkste politieke partijen in de Verenigde Staten. De andere is de Republikeinse Partij. De Democratische partij werd in 1792 opgericht. In de 20e eeuw bracht de partij presidenten zoals Woodrow Wilson, Franklin D. Roosevelt, John F. Kennedy, Jimmy Carter en Bill Clinton voort. Op 4 november 2008 werd de kandidaat van de Democratische Partij, senator Barack Obama, tot president gekozen. Op 20 januari 2009 legde hij de eed af als de 44ste President van de Verenigde Staten. In 2012 werd hij herkozen.

De mascotte van de partij is traditioneel de ezel.

Geschiedenis[bewerken]

In 1792 werd door Thomas Jefferson de Democratische Republikeinse partij opgericht, omdat er in het Amerikaans Congres een tweesplitsing was ontstaan van voor- en tegenstanders van opname van de Bill of Rights in de Amerikaanse grondwet. Thomas Jefferson en zijn nieuwe partij wilden de grondwet niet ratificeren zonder de rechten van de burger te omschrijven. Uiteindelijk is de Bill of Rights als toevoeging aan de grondwet aangenomen.

De partij regeerde tot 1820 en in de periode daarna scheidde de Whig Partij zich af en werd de partij hernoemd tot de Democratische Partij. Tussen 1833 en 1856, bestond de oppositie hoofdzakelijk uit de Whig Partij. Vanaf 1856 komt de belangrijkste oppositie van de Republikeinse Partij.

De machtsbasis van de Democraten lag in het zuiden, en na de Burgeroorlog was zij decennialang tot de oppositie veroordeeld. Vanaf 1850 verplaatste de Democratische Partij zich van centrum-rechts naar centrum-links. De Republikeinen verhuisden in die periode van centrum-links naar centrum-rechts. Er wordt daarom ook wel gezegd dat beide partijen van kant zijn gewisseld tijdens hun bestaan. De oorzaak is dat Amerikaanse partijen, en de Democratische Partij in het bijzonder, vele malen factioneler zijn dan de meeste partijen in de rest van de wereld en vele zogenaamde caucussen bevatten, die van uiterst links tot rechts lopen in het politieke spectrum.

In 1913 kwamen de Democraten na lange tijd weer aan de macht in Washington met de verkiezing van Woodrow Wilson en tijdens het bewind van Franklin D. Roosevelt hebben ze lange tijd geregeerd en verplaatste de machtsbasis zich naar de kustgebieden en de steden. Dat leidde tot spanningen met de zeer conservatieve achterban van de Democratische Partij in het zuiden. In 1948 was de Democratische gouverneur van South-Carolina Strom Thurmond presidentskandidaat voor de "States Rights Democratic Party", beter bekend als de Dixiecrats, een afscheiding van de Democratische Partij die actief raciale segregatie voorstond naar het voorbeeld van de Nasionale Party in Zuid-Afrika. Thurmond wist de staten Louisiana, Mississippi, Alabama en South Carolina achter zich te krijgen. De Democratische president Harry Truman werd door deze afsplitsing slechts op het nippertje herkozen.

De volgende periode werd gekenmerkt door een opkomende burgerrechtenbeweging en het einde van de segregatie. Met name het door Yarborough ontwikkelde sociale beleid onder John F. Kennedy en Lyndon Baines Johnson, heeft bijgedragen aan een meer sociale en open samenleving. Aan het eind van de 20e eeuw heeft de partij nog twee presidenten mogen leveren. De Democratische Partij verloor haar Zuidelijke Democratische achterban en voer een meer openlijk progressieve koers.

Facties[bewerken]

Gezien de omvang van de partij en het feit dat de VS een de facto tweepartijenstelsel kent is het niet verwonderlijk dat de Democratische Partij geen ideologische eenheid vormt. De partij is verdeeld in diverse facties, variërend van sociaal-liberaal tot conservatief. De laatste decennia wordt de partij gedomineerd door centrum- en sociaal-liberaalgerichte politici. In de VS wordt de Democratische Partij veelal aangeduid als "Liberal" (liberaal). In tegenstelling tot Europa bevinden 'Liberals' zich in Amerika aan de linkerkant van het politieke spectrum. De Democratische Partij kent echter ook facties die politiek meer in het midden of rechts van het midden staan. De belangrijkste van hen zijn Democrats for Life ("Democraten voor het leven") en de Conservative Democrats (Conservatieve Democraten).

De Democratische Partij kent de volgende facties:

  • Progressive Democrats (Progressieve Democraten): De dominerende factie binnen de Democratische Partij. De Progressive Democrats zijn niet direct huiverig voor het ingrijpen van de staat op het economisch leven. Daarnaast zijn ze voorstander van abortus, rechten voor homoseksuelen (geregistreerd partnerschap) en het tegengaan van het racisme in de VS. De Progressive Democrats worden gesteund door de vakbonden. De bekendste Progressive Democrat is John Edwards, die in 2004 en in 2008 kandidaat was voor het presidentschap.
  • Religious Left (Religieus Links): Christenen met uitgesproken linkse denkbeelden. Zij vormen een kleine factie binnen de Democratische Partij. Zij zijn voorstander van een sociaal beleid en volgt op ethisch gebied de progressive en liberal Democrats. Dat betekent dat zij niet afwijzend staan van abortus of gelijke rechten voor homoseksuelen. De meeste aanhangers zijn praktiserende leden van de grote Christelijke kerken (Episcopale Kerk, Methodisten en Rooms-katholieke Kerk), maar tegenwoordig voelen ook Evangelicalen zich aangetrokken tot de Democratische Partij, met name tot het sociale aspect. Bekende voorlieden van Religious Left zijn ds. Jesse Jackson (presidentskandidaat in 1984 en in 1988) en ds. Al Sharpton.
  • Moderate Democrats (Gematigde Democraten): Van 1993 tot 2005 domineerden de Moderate Democrats de Democratische Partij. Zij worden New Democrats (Nieuwe Democraten) genoemd. De moderate democrats zijn over het algemeen voorstander van een sterk leger, vóór de Amerikaanse aanwezigheid in Irak en vóór meer sociale voorzieningen en een goed ondernemingsklimaat. Bill Clinton (president van de VS tussen 1993 en 2001) en zijn vrouw Hillary Clinton zijn de bekendste New Democrats.
  • Democrats for Life (Democraten voor het leven): Zij zijn tegen abortus, de doodstraf, euthanasie en andere vormen van levensbeëindiging. De meeste facties binnen de Democratische Partij zijn voor abortus en voorstander van de doodstraf (al dan niet beperkt tot veroordeelden van halsmisdaden). Veel Democrats for Life zijn praktiserende rooms-katholieken.
  • Conservative Democrats (Conservatieve Democraten): Democraten die het meest verwant zijn aan de Republikeinse Partij. De Conservative Democrats vormen een kleine factie binnen de Democratische Partij en hebben vooral aanhang in de zuidelijke staten. Zij beschouwen zich als de oorspronkelijke Democraten (tegenstanders van de eerste Republikeinse president Abraham Lincoln). Traditioneel gezien zijn de "zuidelijke" Democraten altijd voorstander geweest van segregatie, maar dat zijn ze thans niet meer. Daarnaast zijn ze fiscaal en sociaal conservatief en tegen abortus, het homohuwelijk en stamcelonderzoek en voorstander van de doodstraf en het protectionisme. Een aantal Conservative Democrats is verwant aan de Democrats for Life. De invloed van de Conservative Democrats binnen de Democratische Partij neemt toe. Alle leidende Conservative Democrats in het Amerikaans Congres zijn afkomstig uit de zuidelijke staten.
  • Libertarian Democrats (Libertaire Democraten): Tegenstanders van staatsinvloed en militair interventionisme en voorstanders van het recht op het dragen van een vuurwapen en een strikte scheiding van Kerk en staat. Hun tegenhangers binnen de Republikeinse Partij zijn veel invloedrijker.

Democratische Presidenten[bewerken]

  1. Andrew Jackson (1829-1837)
  2. Martin Van Buren (1837-1841)
  3. James Knox Polk (1845-1849)
  4. Franklin Pierce (1853-1857)
  5. James Buchanan (1857-1861)
  6. Andrew Johnson (1865-1869) 1
  7. Stephen Grover Cleveland (1885-1889, 1893-1897)
  8. Thomas Woodrow Wilson (1913-1921)
  9. Franklin Delano Roosevelt (1933-1945) 2
  10. Harry S. Truman (1945-1953)
  11. John Fitzgerald Kennedy (1961-1963) 2
  12. Lyndon Baines Johnson (1963-1969)
  13. James Earl Carter (1977-1981)
  14. William Jefferson Clinton (1993-2001)
  15. Barack Hussein Obama (2009-Heden)

1 Andrew Johnson was een Democraat maar werd als running mate van de Republikeinse presidentskandidaat Abraham Lincoln in 1864 vicepresident onder de noemer van de Union Party.
2 Overleed tijdens termijn

Democratische Vicepresidenten[bewerken]

  1. Martin Van Buren (1833-1837)
  2. George Mifflin Dallas (1845-1849)
  3. William Rufus Devane King (1853) †
  4. John Cabell Breckinridge (1857-1861)
  5. Andrew Johnson (1865)
  6. Thomas Andrew Hendricks (1885) †
  7. Adlai Ewing Stevenson (1893-1897
  8. Thomas Riley Marshall (1913-1921
  9. John Nance Garner (1933-1941)
  10. Henry Agard Wallace (1941-1945)
  11. Harry S. Truman (1945)
  12. Alben William Barkley (1949-1953)
  13. Lyndon Baines Johnson (1961-1963)
  14. Hubert Horatio Humphrey (1965-1969)
  15. Walter Frederick Mondale (1977-1981)
  16. Albert Arnold Gore (1993-2001)
  17. Joseph Robinette Biden (2009-)

† Overleed tijdens termijn

Externe links[bewerken]