Martin Van Buren

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Martin Van Buren
Martin Van Buren
Martin Van Buren
Geboren 5 december 1782
Kinderhook (New York)
Overleden 24 juli 1862
Kinderhook (New York)
Politieke partij Democratisch-Republikeinse Partij
(tot 1828)
Democratische Partij
(1828-1848)
Free Soil Partij
(1848-1854)
Partner Hannah Van Buren
(1783-1819) †
Beroep Politicus
Advocaat
Religie Gereformeerd
Handtekening Handtekening
8e president van de Verenigde Staten
Aangetreden 4 maart 1837
Einde termijn 4 maart 1841
Voorganger Andrew Jackson
Opvolger William Henry Harrison
8e vicepresident van de Verenigde Staten
Aangetreden 4 maart 1833
Einde termijn 4 maart 1837
President Andrew Jackson
Voorganger John Calhoun
Opvolger Richard Mentor Johnson
Ambassadeur voor het Verenigd Koninkrijk
Aangetreden 8 augustus 1831
Einde termijn 4 april 1832
President Andrew Jackson
Voorganger Louis McLane
Opvolger Aaron Vail
10e minister van Buitenlandse Zaken
Aangetreden 28 maart 1829
Einde termijn 23 mei 1831
President Andrew Jackson
Voorganger Henry Clay
Opvolger Edward Livingston
9e gouverneur van New York
Aangetreden 1 januari 1829
Einde termijn 5 maart 1829
Voorganger Nathaniel Pitcher
Opvolger Enos Throop
Senator voor New York
Aangetreden 4 maart 1821
Einde termijn 20 december 1828
Voorganger Nathan Sanford
Opvolger Charles Dudley
14e procureur-generaal van New York
Aangetreden 14 februari 1815
Einde termijn 8 juli 1819
Voorganger Abraham Van Vechten
Opvolger Thomas Jackson Oakley
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Martin Van Buren (Kinderhook (New York), 5 december 1782 – aldaar, 24 juli 1862) was de achtste president van de Verenigde Staten (1837-1841). Vóór zijn presidentschap was hij de achtste vicepresident (1833-1837) en de tiende minister van Buitenlandse Zaken onder Andrew Jackson (1829-1831).

Hij was een belangrijke organisator van de Democratische Partij, een dominante figuur in het Tweede Partijsysteem, en de eerste president van niet-Britse afkomst - zijn familie was Nederlands. Hij was de eerste president die geboren was als een Amerikaanse burger, zijn voorgangers waren geboren als Britse onderdanen voor de Amerikaanse Revolutie. Hij is ook de enige president die Engels niet als moedertaal sprak, want hij sprak Nederlands, en de eerste president uit New York.

Als minister van Buitenlandse Zaken van Andrew Jackson en dan als vicepresident, was hij een belangrijke figuur in het bouwen van een organisatorische structuur voor de Jacksonian democratie, vooral in de Staat New York. Als president wilde hij niet dat de Verenigde Staten Texas annexeerden, een daad die zijn opvolger, John Tyler, acht jaar na de aanvankelijke afwijzing van Van Buren zou bereiken. Tussen de geweldloze Aroostook Oorlog en de ''Caroline'' Affaire, waren de relaties met Groot-Brittannië en zijn koloniën gespannen.

Zijn regering werd grotendeels gekenmerkt door de economische problemen van zijn tijd, de Paniek van 1837. Hij werd tot zondebok bestempeld voor de depressie en werd "Martin Van Ruin" genoemd door zijn politieke tegenstanders. Van Buren werd weggestemd na vier jaar, doordat hij verloor tegen de Whig kandidaat William Henry Harrison.

In 1848 deed hij mee voor het presidentschap voor een derde partij, de Free Soil Partij.

Biografie[bewerken]

Van Buren werd geboren in Kinderhook in de staat New York. Zijn betoudovergrootvader Cornelis van Buren emigreerde in 1631 uit Buurmalsen in Nederland. Zijn vader Abraham van Buren (17 februari 17378 april 1817) was een boer en een café-houder. Zijn moeder, Maria Hoes van Allen (27 februari 174716 februari 1817) had ook kinderen uit een eerder huwelijk.

Van Buren bezocht het openbare onderwijs in de Kinderhook academy en in 1796 ging hij rechten studeren in New York City. Een van zijn leraren was William Peter van Ness, een vooraanstaand advocaat en later Aaron Burrs tweede man in het duel tegen Alexander Hamilton om het presidentschap. Na zijn afstuderen was Van Buren 25 jaar praktiserend advocaat.

Begin politieke carrière[bewerken]

Van Burens praktijk maakte hem financieel onafhankelijk, en het leidde hem het politieke pad op. De politieke situatie in New York na 1800, het jaar dat Jefferson werd gekozen en de Federalisten de macht kwijt waren, was bijzonder bitter en persoonlijk. De Democratisch-Republikeinse Partij partij werd opgedeeld in drie stukken, volgers van respectievelijk George Clinton (en later zijn neefje De Witt Clinton), Robert Livingston en Aaron Burr.

Federalistische macht na 1799 hing af van de coalitie met een van deze groepen. Van Buren, die zich al vroeg bij de Clintons had gevoegd, kwam in 1812 in de Senaat van de staat en werd ook lid van het Court for the Correction of Errors, het hoogste gerechtshof in New York tot 1847.

Nationale politiek[bewerken]

Presidentieel staatsieportret van Martin Van Buren.

In 1821 werd Van Buren gekozen als senator. In de Senaat was hij erg actief. Bij de omstreden presidentsverkiezingen van 1824, die uiteindelijk werd gewonnen door John Quincy Adams, stond hij aan de kant van minister van Financiën William Crawford. Na de verkiezingen koos hij de kant van Andrew Jackson en speelde hij een belangrijke rol in de oprichting van de Democratische Partij. In 1828 werd hij gekozen tot gouverneur van New York Hij stapte uit de Senaat en ging terug naar New York. Na een paar maanden nam hij ook ontslag als gouverneur om minister van Buitenlandse Zaken te worden onder de nieuwe president Andrew Jackson. In de daarop volgende vier jaar was hij een trouwe aanhanger van Jackson. Eerst als minister (tot 1831) en daarna als ambassadeur voor het Verenigd Koninkrijk. In 1832 werd hij gekozen tot vicepresident. Vier jaar later werd hij gekozen tot president.

President[bewerken]

Het presidentschap van Martin Van Buren werd geen succes. Het feit dat hij Andrew Jackson opvolgde hielp niet, maar de economische crisis was een groter probleem. Vier jaar lang probeerde hij de crisis op te lossen, maar hij slaagde uiteindelijk niet. Ook zijn aanpak van de Amistad-slaven wekte veel woede in het noorden van het land. Uiteindelijk verloor hij in 1840 de verkiezingen van William Henry Harrison.

Latere jaren[bewerken]

Voor de verkiezingen van 1844 hoopte Van Buren weer de nominatie voor het presidentschap van zijn partij te krijgen. Hij verloor van James K. Polk die uiteindelijk president werd. In 1848 was hij wel presidentskandidaat, voor een kleine partij. Hij verloor, maar kreeg toch redelijk wat stemmen. Na deze verkiezingen ging hij met pensioen.

Hij overleed op 24 juli 1862 op zijn landgoed Lindenwald, aan astma en hartproblemen.

Kabinetsleden onder Van Buren[bewerken]

Kabinetsleden Ministerie Periode Bijzonderheden
John Forsyth Buitenlandse Zaken 1837 - 1841 Idem onder Jackson
Joel Poinsett Oorlog 1837 - 1841
Levi Woodbury Financiën 1837 - 1841 Idem + Marine / Posterijen onder Jackson
Benjamin Butler Justitie 1837 - 1838 Idem onder Jackson
Mahlon Dickerson Marine 1837 - 1838 Idem + Posterijen onder Jackson
Amos Kendall Posterijen 1837 - 1840
Felix Grundy Justitie 1838 - 1839
James Paulding Marine 1838 - 1841
Henry Gilpin Justitie 1840 - 1841
John Niles Posterijen 1840 - 1841

Externe links[bewerken]


Voorganger:
Abraham Van Vechten
Procureur-generaal van New York
1815-1819
Opvolger:
Thomas Jackson Oakley
Voorganger:
Nathan Sanford
Senator voor New York
1821-1829
Opvolger:
Charles Dudley
Voorganger:
Martin Kennelly
Gouverneur van New York
1829
Opvolger:
Michael Bilandic
Voorganger:
Henry Clay
Minister van Buitenlandse Zaken
1829-1831
Opvolger:
Edward Livingston
Voorganger:
Louis McLane
Ambassadeur voor het Verenigd Koninkrijk
1831-1832
Opvolger:
Aaron Vail
Voorganger:
John Calhoun
Vicepresident van de Verenigde Staten
1833-1837
Opvolger:
Richard Mentor Johnson
Voorganger:
Andrew Jackson
President van de Verenigde Staten
1837-1841
Opvolger:
William Henry Harrison
Bronnen, noten en/of referenties