John Quincy Adams

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
John Quincy Adams
John Quincy Adams
John Quincy Adams
Geboren 11 juli 1767
Braintree, Massachusetts
Overleden 23 februari 1848
Washington, D.C.
Politieke partij Federalistische Partij
(1794-1808)
Democratisch-Republikeinse Partij
(1808-1830)
Nationale Republikeinse Partij
(1830-1834)
Anti-vrijmetselaarspartij
(1834-1838)
Whig Partij
(1838-1848)
Partner Louisa Adams
Beroep Politicus
Diplomaat
Advocaat
Religie Unitarisme
Handtekening Handtekening
6e president van de Verenigde Staten
Aangetreden 4 maart 1825
Einde termijn 4 maart 1829
Vicepresident(en) John Calhoun
Voorganger James Monroe
Opvolger Andrew Jackson
Afgevaardigde voor Massachusetts
8e, 11e, 12e District
Aangetreden 4 maart 1831
Einde termijn 23 februari 1848
8e minister van Buitenlandse Zaken
Aangetreden 22 september 1817
Einde termijn 3 maart 1825
President James Monroe
Voorganger Jonathan Mason
Opvolger James Lloyd
Ambassadeur in het Verenigd Koninkrijk
Aangetreden 28 april 1815
Einde termijn 22 september 1817
President James Madison
Voorganger Jonathan Russell
Opvolger Richard Russell
Ambassadeur in Rusland
Aangetreden 5 november 1809
Einde termijn 28 april 1814
President James Madison
Voorganger William Short
Opvolger James Bayard
Senator voor Massachusetts
Aangetreden 4 maart 1803
Einde termijn 8 juni 1808
Voorganger Jonathan Mason
Opvolger James Lloyd
Ambassadeur in Pruisen
Aangetreden 5 december 1797
Einde termijn 5 mei 1801
President John Adams
Voorganger Eerste
Opvolger Henry Wheaton
Ambassadeur naar Nederland
Aangetreden 6 november 1794
Einde termijn 20 juni 1797
President George Washington
Voorganger William Short
Opvolger William Murray
Portaal  Portaalicoon   Politiek

John Quincy Adams (Braintree (Massachusetts), 11 juli 1767 - Washington D.C., 23 februari 1848) was de 6e president van de Verenigde Staten van 1825 tot 1829 na tijdens de zwaarbevochten verkiezingen van 1824 Andrew Jackson te hebben verslagen. Hij was tevens de eerste president (naar ambtstermijn) van wie een foto bekend is.

Hij was de zoon van president John Adams en studeerde aan de Universiteit Leiden tijdens het gezantschap van zijn vader in Nederland. Hij vervulde ook een aantal gezantschappen (onder andere Nederland 1794-1797). Als gezant vervulde hij een sleutelrol in de onderhandeling van belangrijke verdragen, in het bijzonder de Vrede van Gent (1814), welke een einde maakte aan de Oorlog van 1812. Hij was van 1817 tot 1825 minister van Buitenlandse Zaken. Adams wordt ook beschouwd als de bedenker van de Monroe Doctrine, wat een belangrijk politiek beginsel zou vormen voor het 19e eeuwse Amerika.

Zijn presidentschap werd een mislukking, omdat hij met zijn visie van een sterk centraal gezag zijn tijd vooruit was.

Adams is tot nu toe de enige president die na het einde van zijn ambtstermijn terugkeerde naar het Congres. Hij werd in 1831 verkozen als lid van het Huis van Afgevaardigden en zou deze functie blijven behouden tot aan zijn dood in 1848. Laat in zijn leven ontpopte hij zich tot een vurig tegenstander van de slavernij.

Hij stierf op 23 februari 1848 in het gebouw van het Capitool aan een hersenbloeding op 80-jarige leeftijd.

Levensloop[bewerken]

Jeugd en opleiding[bewerken]

John Quincy Adams was de zoon van John en Abigail Adams (meisjesnaam Smith). Hij werd vernoemd naar kolonel John Quincy, de grootvader van zijn moeder. Zijn vader was van 1778 tot 1779 de Amerikaanse ambassadeur in Frankrijk en van 1780 tot 1782 in Nederland. Zijn zoon vergezelde hem op deze reizen en bracht zo een groot deel van zijn jeugd in het buitenland door. De jonge Adams studeerde aan de Universiteit van Leiden. Op veertienjarige leeftijd vergezelde hij Francis Dana op missie naar Sint - Petersburg in Rusland. Hij verbleef in Finland, Zweden en Denemarken. Het vele reizen in zijn jeugd zorgde ervoor dat hij zijn talenkennis goed kon ontwikkelen, zo sprak hij vloeiend Nederlands en Frans.

Terug in de Verenigde Staten meldde hij zich aan bij Harvard en behaalde daar in 1787 een Bachelor of Arts. Daarna ging hij twee jaar in de leer bij een advocaat. Terug aan Harvard behaalde Adams ook een Master of Arts. In 1791 werd hij toegelaten tot het beroep van advocaat.

Ambassadeur in Nederland, Portugal en Pruisen[bewerken]

Adams liet voor de eerste keer van zich horen op het nationale toneel door een serie artikelen waarin hij de beslissing van de eerste Amerikaanse president George Washington loofde om zich niet te mengen in de Franse revolutie. De president benoemde Adams in 1793 als ambassadeur in Nederland. Adams was niet blij met de benoeming. Hij was tevreden met zijn rustige leventje in Massachusetts en ging slecht na aandrang van zijn vader in op de benoeming. Op weg naar Nederland leverde Adams een aantal documenten af bij John Jay die op dat moment met Groot-Brittannië in onderhandelingen was verwikkeld om een mogelijke handelsoorlog af te wenden. Na Nederland volgde er een ambassadeurschap in Portugal (1796) en Pruisen (1797). Vier jaar later keerde hij terug naar de VS.

Senator[bewerken]

Terug in Amerika ging Adams aanvankelijk weer aan de slag in de advocatuur. In 1802 werd hij gekozen in de staatssenaat van Massachusetts. Datzelfde jaar stelde hij zich namens de Federalistische Partij kandidaat voor het Huis van Afgevaardigden, maar verloor de verkiezingen. Een jaar later werd hij wel gekozen in de Senaat. In diezelfde periode ging Adams ook op Harvard aan de slag als professor in de retorica. In de Senaat steunde de Louisiana Purchase en de Embargo Act van president Thomas Jefferson, waardoor hij de steun verloor van de Federalisten in zijn thuisstaat. Leden van het Congres werden destijds nog niet rechtstreeks door het volk gekozen, maar door de volksvertegenwoordiging van de betreffende staat. De Federalisten in Massachusetts waren in de meerderheid in de wetgevende Kamers in hun thuisstaat en vervingen Adams in juni 1808 voor iemand anders. Adams brak vervolgens met zijn eigen partij en maakte de overstap naar de Republikeinse Partij

Ambassadeur in Rusland en Groot-Brittannië[bewerken]

President James Madison benoemde Adams in 1809 als de eerste Amerikaanse ambassadeur in Rusland. Vrijwel direct bij aankomst vroeg hij de Russische tsaar Alexander I van Rusland om Denemarken onder druk te zetten om verschillende Amerikaanse zeemannen en schepen vrij te laten. Denemarken was op dat moment in een oorlog verwikkeld met Groot-Brittannië. Denemarken had echter niet alleen Britse schepen aangevallen, maar ook Amerikaanse schepen. Denemarken werkte mee aan het verzoek en de Amerikaanse schepen en schippers keerden terug naar de VS.

Adams werd in 1811 voorgedragen als rechter in het Hooggerechtshof, maar wees die voordracht af. In 1812 rapporteerde over Napoleons invasie en terugtocht van en uit Rusland. In 1812 waren de Amerikanen intussen met Groot-Brittannië in oorlog geraakt, maar aan de verliezende hand. De VS ging in op een aanbod van de tsaar om te bemiddelen tussen beide partijen. De Britten gingen daar echter niet in mee. Adams werd in 1814 teruggeroepen uit Rusland om leiding te geven aan het team dat de onderhandelingen voerde met Groot-Brittannië om de oorlog te beëindigen. Dit mondde uiteindelijk uit in de Vrede van Gent.

Daarna was Adams nog twee jaar ambassadeur in Groot-Brittannië, een post die eerder ook zijn vader vervulde.

Minister van Buitenlandse Zaken[bewerken]

President James Monroe vroeg Adams in 1817 als zijn minister van Buitenlandse Zaken. In die hoedanigheid sloot hij met Spanje in 1818 het Adams-Onísverdrag. Daarin zegde Spanje toe om Florida over te dragen aan de VS. In het westen gaven de Verenigde Staten hun aanspraken op Texas en andere gebieden onder Spaanse heerschappij op, en werd een wederzijds geaccepteerde grens vastgesteld: langs de Red River, de Arkansas en de tweeënveertigste breedtegraad.

Met Groot-Brittannië sloot Adams het Verdrag van 1818. Daarmee werden een aantal grensconflicten opgelost en werd de basis gelegd voor een betere relatie met buurland Canada.

Op het moment dat Monroe aan de macht kwam probeerde verschillende Europese landen, met name Spanje, om haar controleren op Zuid-Amerika weer te vergroten. In 1821 op Onafhankelijkheidsdag hield Adams een toespraak waarin hij liet weten dat de Verenigde Staten de onafhankelijkheidsbewegingen in de verschillende landen in moreel opzicht wel steunde, maar nooit door middel van gewapend ingrijpen. Daarmee was hij een belangrijke architect van wat bekend kwam te staan als de Monroedoctrine.

Leven[bewerken]

John Quincy Adams en Louisa Catherine Adams hadden drie zonen en een dochter. Hun dochter Louisa werd in 1811 geboren maar stierf in 1812 toen de familie in Rusland was. Ze noemden hun eerste zoon George Washington Adams (1801-1829) naar de eerste president van de VS. George en hun tweede zoon, John (1803-1834), hadden een turbulent leven en stierven jong. (George pleegde zelfmoord, terwijl John van Harvard werd gestuurd en overleed als alcoholist).

Adams’ jongste zoon, Charles Francis Adams (die zijn eigen zoon naar zijn vader, John Quincy, noemde), bouwde ook een carrière in diplomatie en politiek uit. In 1870 bouwde Charles om zijn vader te eren de eerste ‘memorial presidential library’ . De ‘Stone Library’ bevat meer dan 14.000 boeken, geschreven in twaalf talen. De bibliotheek bevindt zich in “the Old House” (ook wel Peacefield genoemd) in Adams National Historical Park in Quincy, Massachusetts.

John Adams en John Quincy Adams waren de eerste vader en zoon die ooit als president gediend hebben (de andere waren George H.W. Bush en George W. Bush). Beiden waren slechts één termijn president.

Kabinetsleden onder Adams[bewerken]

Kabinetsleden Ministerie Periode Bijzonderheden
Henry Clay Buitenlandse Zaken 1825 - 1829
James Barbour Oorlog 1825 - 1828
Richard Rush Financiën 1825 - 1829 Minister van Justitie onder Madison + Monroe
William Wirt Justitie 1825 - 1829 Idem onder Monroe
Samuel L. Southard Marine 1825 - 1829 Idem onder Monroe
Peter B. Parker Oorlog 1828