Millard Fillmore

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Millard Fillmore
Millard Fillmore
Millard Fillmore
Geboren 7 januari 1800
Summerhill, New York
Overleden 8 maart 1874
Buffalo, New York
Politieke partij Whig Partij
Partner Abigail Fillmore (1826-1853) †
Caroline Fillmore (1858-1874)
Beroep Politicus
Advocaat
Religie Unitarisme
Handtekening Handtekening
13e president van de Verenigde Staten
Aangetreden 9 juli 1850
Einde termijn 4 maart 1853
Vicepresident(en) Geen
Voorganger Zachary Taylor
Opvolger Franklin Pierce
12e vicepresident van de Verenigde Staten
Aangetreden 4 maart 1849
Einde termijn 9 juli 1850
President Zachary Taylor
Voorganger George Dallas
Opvolger William King
Afgevaardigde voor New York
32e District
Aangetreden 4 maart 1837
Einde termijn 3 maart 1843
Voorganger Thomas Love
Opvolger William A. Moseley
Aangetreden 4 maart 1833
Einde termijn 3 maart 1835
Voorganger Nieuw District
Opvolger Thomas Love
Portaal  Portaalicoon   Politiek

Millard Fillmore (Summerhill (New York), 7 januari 1800Buffalo (New York), 8 maart 1874) was de 13de president van de Verenigde Staten en de tweede persoon die ooit president werd door als vicepresident de zittende president op te volgen. Hij was opvolger van Zachary Taylor, die, naar vermoed wordt, stierf aan acute gastro-enteritis of zonnesteek.

Biografie[bewerken]

Fillmore werd in 1800 in armoede geboren; zijn ouders waren Nathaniel Fillmore en Phoebe Millard. Hij werkte zich op binnen de Whig-partij tot de keuze van die partij als running mate (kandidaat-vicepresident) van Zachary Taylor. Er werd aangenomen dat de obscure, zichzelf-uit-de-klei-getrokken-hebbende kandidaat uit New York Taylor goed zou aanvullen in zijn persoon van slaven-houdende, Zuidelijke militair. Desondanks kwamen de twee lijnrecht tegenover elkaar te staan in de kwestie van slavernij in de nieuwe territoria in het westen die op Mexico veroverd waren in de Mexicaans-Amerikaanse oorlog. Taylor wilde dat deze territoria vrije staten zouden worden, Fillmore was ervoor er slavenstaten van te maken om het Zuiden te sussen. In zijn eigen woorden: "God weet dat ik van de slavernij walg, maar het is een bestaand kwaad.... en we moeten haar doorstaan en die bescherming geven die haar door de grondwet gegund is."

Fillmore zat de Senaat voor gedurende de maandenlange, zenuwslopende debatten over het Compromis van 1850. Hij liet zich niet publiekelijk uit over de merites van het voorstel maar een paar dagen voor Taylor stierf liet hij zich wel ontvallen dat, in geval van stakende stemmen aangaande het voorstel van Henry Clay, hij voor zou stemmen.

Presidentschap[bewerken]

Aldus was het dat het plotselinge aantreden van Fillmore als president een flinke verandering in de politieke verhoudingen teweegbracht in de regering. Taylors kabinet trad af en Fillmore stelde ogenblikkelijk Daniel Webster aan als Minister van Buitenlandse Zaken (Secretary of State) - en verbond zich zo aan de gematigde Whigs, die voor het Compromis waren.

Portret

Een voorstel om Californië te laten toetreden tot de Unie stookte het verhitte debat nogmaals op zonder de partijen een stap nader tot elkaar te brengen.

Clay, die uitgeput was, verliet Washington om bij te komen. Het leiderschap van de Senaat ging over op senator Stephen A. Douglas van Illinois. Op dit belangrijke keerpunt sprak Fillmore zich uit ten voordele van het Compromis. Hij stuurde een bericht naar de Senaat waarin hij voorstelde dat Texas betaald zou moeten worden om haar aanspraken op de nieuwe territoria te laten varen.

Hierdoor liet een kritiek aantal Whig-senatoren uit het Noorden zich overhalen af te zien van het Wilmot-provisorium—de voorwaarde dat alle territoria die buitgemaakt waren in de Mexicaanse oorlog gevrijwaard moesten blijven van slavernij.

Douglas' strategische stappen in het Congres en de druk van Fillmore vanuit het Witte Huis gaven een enorme impuls aan de Compromis-beweging. Douglas ging verder en splitste Clay's wetsvoorstel in vijf delen:

  • Toelating van Californië als vrije staat
  • Het vastleggen van de Texaanse grens en de compensatie van Texas hiervoor
  • De verlening aan New Mexico van de territoriale status
  • Het ter beschikking stellen van federale marshalls aan slavenhouders die op zoek waren naar gevluchte slaven
  • Het afschaffen van de slavenhandel in het district Columbia (waar Washington D.C. gelegen is)

Elk voorstel verkreeg een meerderheid en per 20 september had Fillmore ze tot wet getekend. Webster schreef erover: "Nu kan ik 's nachts slapen".

Een ander succes van Fillmore's regering was de opening van de handelsmissie in Japan onder Commandeur Matthew Perry.

Een aantal van de meer militante Whigs waren echter ontroostbaar en vergaven Fillmore nooit dat hij de Fugitive Slave Act getekend had. Mede door hen werd hij in 1852 niet genomineerd als presidentskandidaat.

Binnen een paar jaar werd duidelijk dat het Compromis, bedoeld om de gemoederen rond slavernij tot rust te brengen, niet meer was geweest dan een tijdelijke pauze.

Na zijn presidentschap[bewerken]

Nadat hij het Witte Huis verliet, keerde Fillmore terug naar Buffalo. Hier trad hij in dienst als rector van de University of Buffalo. Toen de Whig-partij later in de jaren 1850 uiteen viel, weigerde Fillmore lid te worden van de Republikeinen. In plaats daarvan werd hij in 1856 kandidaat van de American party (ook de Know-Nothing party genoemd). Gedurende de Amerikaanse Burgeroorlog voerde hij oppositie tegen Abraham Lincoln en tijdens de Reconstructie steunde hij Andrew Johnson. Fillmore stierf, 74 jaar, op 8 maart 1874 om 23:15. Zijn laatste woorden - uitgesproken na wat soep toegediend te hebben gekregen - waren "Het voedsel is eetbaar".

Tot op de dag van vandaag is Fillmore de laatste president die noch Republikein noch Democraat was.

Het verhaal dat Fillmore de eerste badkuip in het Witte Huis liet plaatsen is afkomstig van een grap van H. L. Mencken in een column van 28 december 1917 in de New York Evening Mail.

Kabinetsleden onder Fillmore[bewerken]

Kabinetsleden Ministerie Periode Bijzonderheden
John Clayton Buitenlandse Zaken 1850 Idem onder Taylor
Thomas Ewing Binnenlandse Zaken 1850 Idem onder Taylor + Financiën onder Harrison
George Crawford Oorlog 1850 Idem onder Taylor
William Meredith Financiën 1850 Idem onder Taylor
Reverdy Johnson Justitie 1850 Idem onder Taylor
William Preston Marine 1850 Idem onder Taylor
Jacob Collamer Posterijen 1850 Idem onder Taylor
Alexander Stuart Binnenlandse Zaken 1850 - 1853
Daniel Webster Buitenlandse Zaken 1850 - 1852 Idem onder Harrison
Charles M. Conrad Oorlog 1850 - 1853
Thomas Corwin Financiën 1850 - 1853
John Crittender Justitie 1850 - 1853 Idem onder Harrison
William Graham Marine 1850 - 1852
Nathan Hall Posterijen 1850 - 1852
Edward Everett Buitenlandse Zaken 1852 - 1853
John P. Kennedy Marine 1852 - 1853
Samual Hubbard Posterijen 1852 - 1853