Andrew Johnson

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie

Andrew Johnson
17e president van de Verenigde Staten
Ambtstermijn	15 april 1865 - 4 maart 1869
Voorganger	Abraham Lincoln
Opvolger	Ulysses S. Grant
Geboren	29 december 1808
Overleden	31 juli 1875
Partner	Eliza McCardle Johnson
Politieke partij	Democratische Partij
Handtekening

Andrew Johnson (Raleigh (North Carolina), 29 december 1808 - Carter's Station (Tennessee), 31 juli 1875) was de zeventiende president van de Verenigde Staten (1865-1869). Daarvoor, in 1865, was hij vicepresident onder Abraham Lincoln. Na diens dood op 15 april 1865 werd hij president.

[bewerk] Biografie

Andrew Johnson werd geboren in Raleigh (North Carolina) en was autodidact. Hij verhuisde in 1826 naar Tennessee, waar hij werkzaam was als kleermaker. Hij was wethouder in Greeneville van 1828 tot 1830 en van 1834 tot 1838 burgemeester. Van 1835 tot 1837 en van 1839 tot 1841 was hij lid van het Huis van Afgevaardigden van Tennessee. In 1841 werd hij als Democraat gekozen in het Congres, waarvan hij van 4 maart 1843 tot 3 maart 1853 lid was. Hij ambieerde geen volgende termijn en werd gouverneur van Tennessee, een functie die hij tot 1857 bekleedde. Daarna was hij van 8 oktober 1857 tot 4 maart 1862 lid van de Senaat.

In 1864 koos de Republikein Abraham Lincoln hem als vicepresident. Hij werd op 4 maart 1865 beëdigd. Na de moord op Lincoln, op 15 april 1865, volgde hij hem als president op.

[bewerk] Presidentschap

Johnson regeerde in de periode van de Reconstruction, de periode na de Amerikaanse Burgeroorlog, waarbij de zuidelijke slavenstaten weer bij de unie betrokken werden. Hij zette het beleid dat Lincoln had ingezet voort, maar wilde de staten met de slavendrijvers veel sneller weer toelaten. Dit werd echter structureel tegengewerkt door het Congres, dat gedomineerd werd door de Republikeinen. Het congres wilde eerst garanties met betrekking tot de burgerrechten van de zwarte bevolking voordat ze de staten toelieten. Met het congres lag hij voortdurend in de clinch. Doordat hij het congres bekritiseerde, werd dit alleen maar erger. Het Huis van Afgevaardigden zette uiteindelijk een afzettingsprocedure in gang omdat Johnson in strijd met de grondwet een minister had ontslagen. De procedure haalde het niet, men kwam één stem tekort. Johnson ging echter met pensioen tot het einde van zijn termijn, op 4 maart 1869. Hij was de eerste president tegen wie een afzettingsprocedure werd gestart en de voorlaatste tot Bill Clinton op 19 december 1998. Kanttekening hierbij is het Watergateschandaal in 1974. Hierbij werd ook tegen Richard Nixon een impeachment gestart, maar hij trad af voor de eerste hoorzittingen begonnen waren.

Na zijn presidentschap nam Johnson deel aan verkiezingen van de Senaat (1869) en het Huis van Afgevaardigden (1872), die hij beide verloor. Op 4 maart 1875 werd hij alsnog gekozen in de Senaat en hij diende tot zijn dood op 31 juli 1875.

[bewerk] Kabinetsleden onder A.Johnson

Meer afbeeldingen die bij dit onderwerp horen, zijn te vinden op de pagina Andrew Johnson op Wikimedia Commons.