Computercriminaliteit

Onder computercriminaliteit verstaat men die vormen van criminaliteit die betrekking hebben op computersystemen of met computersystemen (inclusief netwerken) worden gepleegd. Computercriminaliteit wordt ook wel cybercriminaliteit of cybercrime genoemd. Cybercrime wordt ook omschreven als het gebruik van cyberspace voor criminele doeleinden. Dit is echter een te beperkte omschrijving.

Voorbeelden

• Computervredebreuk: Het zich ongeoorloofd toegang verschaffen tot een computersysteem;
• Het kopiëren van vertrouwelijke gegevens;
• Ongeoorloofd computerdata verwijderen of aanpassen;
• Ongeoorloofd computersystemen uitschakelen of onbruikbaar maken;
• Het versturen van virussen;
• Fraude met behulp van computers en valsheid in geschrifte met betrekking tot computerdata, bijvoorbeeld door berichten te onderscheppen en te veranderen zoals met een man-in-the-middle-aanval;
• Het valselijk beschuldigen of bedreigen via een sociaal netwerk of e-mail.

Geschiedenis

Vanaf ongeveer de jaren 80 kreeg de maatschappij te maken met computercriminaliteit als gevolg van de doorbraak van de communicatie- en informatietechnologie. Dankzij deze doorbraak werd terrorisme , fraude en kinderporno nu ook via communicatie en informatietechnologie mogelijk.

Sinds 1993 kent Nederland een Wet Computercriminaliteit. Een wetsvoorstel Computercriminaliteit II werd in 1999 bij de Tweede Kamer ingediend, maar lag jarenlang stil. In maart 2005 werd een wijzigingsvoorstel ingediend bij de Tweede Kamer, tegelijk met een wetsvoorstel ter ratificatie van het Cybercrime-verdrag, dat Nederland in november 2001 ondertekende. De huidige wet is op 31 mei 2006 goedgekeurd door de Eerste Kamer, en per 1 september 2006 in werking getreden. Sindsdien is de wet ingrijpend aangescherpt. Zo is de definitie met betrekking tot hacken flink uitgebreid. Het expliciet toepassen van denial-of-service is vanaf deze datum verboden. De regels die gaan over het afluisteren en aftappen van communicatie en het kraken of hacken van beveiligde diensten (zoals betaaltelevisie) zijn ook aangescherpt.

Zo is het afluisteren van netwerkverkeer voortaan strafbaar. Een uitzondering wordt gemaakt voor het door middel van een radio-ontvanger ontvangen van radiosignalen, het ontvangen van vrije signalen uit de ether is immers een Europees grondrecht. Wordt echter "een bijzondere inspanning" geleverd, of een niet toegestane ontvanginstallatie gebruikt, dan is er toch sprake van strafbaar afluisteren.

Sinds 2001 is in het Belgische Strafwetboek een nieuw hoofdstuk van toepassing: Boek II, Titel IXbis: misdrijven tegen de vertrouwelijkheid, integriteit en beschikbaarheid van informaticasystemen en van de gegevens die door middel daarvan worden opgeslagen, verwerkt of overgedragen.

In de toekomst zal het openbaar ministerie zich richten op het beleid van cybercriminaliteit om er voor te zorgen dat er genoeg kennis beschikbaar is om deze vorm van criminaliteit aan te pakken.

Computercriminaliteit kent vele vormen. Vaak worden deze vormen aangeduid met de voorvoeging van het woord ‘cyber’ of met de letter ‘e-’, zoals bijvoorbeeld ‘cyberpesten’ of e-fraude.

Verdrag

Er is het Verdrag inzake de bestrijding van strafbare feiten verbonden met elektronische netwerken, Boedapest, 23-11-2001 (Convention on Cybercrime). Het is getekend door de lidstaten van de Raad van Europa en door de Verenigde Staten, Canada, Japan en Zuid-Afrika.

Het is door Nederland op 23 november 2001 ondertekend en op 16 november 2006 geratificeerd, en voor Nederland op 1 maart 2007 in werking getreden.

Trb. 2002, 18 bevat op de even pagina's de Engelse tekst en op de oneven pagina's de Franse tekst; vervolgens in het Nederlands gegevens zoals de lidstaten die het verdrag hebben ondertekend en de vindplaatsen in het Tractatenblad van aangehaalde verdragen.

Trb. 2004, 290 meldt de wijziging van de Engelstalige titel van Convention on Cyber-Crime in Convention on Cybercrime. Vervolgens bevat het de Nederlandse vertaling van het verdrag, en een update van de partijgegevens, waaronder ook ratificaties en in het Engels "Verklaringen, voorbehouden en bezwaren".

Verder is er de Rijkswet van 1 juni 2006 tot goedkeuring van het op 23 november 2001 te Boedapest totstandgekomen Verdrag inzake de bestrijding van strafbare feiten verbonden met elektronische netwerken (Trb. 2002, 18) (Stb. 299), behandeld als kamerstukdossier 30 036 (R 1784).

Trb. 2007, 10 zet de verwijzingen op een rij, en geeft weer een update van de partijgegevens.

Zie ook

• Cracker
• Hacker

Externe links

• Computercriminaliteit in Nederland
• Dossier Computercriminaliteit
• Computercriminaliteit links
• Computercriminaliteit OM
• Informatie platform over Computercriminaliteit
• Nederlands informatieknooppunt Cybercrime
• Centre for CyberCrime Studies

Referenties