Cursief

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Romein, obliek en cursief

Met cursief (ook schuine letter) worden de drukletters aangeduid die enigszins naar rechts hellen en waarvan de vorm soms het handgeschreven schrift benadert. De rechtopstaande letter wordt romein genoemd.

De cursieve lettervormen zijn gebaseerd op het in één beweging schrijven van een letter met een pen (de romein daarentegen heeft zijn vormen vaak te danken aan het schrijven in verschillende stroken met een brede of spitse pen). Daarom ook heeft de cursief geen schreven, enkel aan- en afzetten.

Cursief of obliek[bewerken]

Veelal is een cursieve letter in feite een ander lettertype, waarin de meeste letters een duidelijk andere vorm hebben. Bij gebrek aan een echte cursieve variant worden de letters weleens simpelweg schuin gezet waarbij dus de lettervormen van de romein behouden blijven. Dit noemt men obliek of in het Engels slanted.

Het moge duidelijk zijn dat indien een cursief beschikbaar is, deze de voorkeur heeft.

Lezen[bewerken]

De leessnelheid van cursieve lettertypen is veelal wel iets lager, wat het minder geschikt maakt om heel grote blokken tekst in op te maken; daar kan beter een andere vorm van accentuering, zoals inspringing, gebruikt worden.

Cursieve letters zijn vaak afgeleid van het handschrift zoals het op scholen onderwezen wordt. Aangezien het onderwijs per land verschilt, zijn er soms landelijke variaties in cursieve drukletters. Hierdoor kan het lezen verder bemoeilijkt worden.

Gebruik[bewerken]

Cursieve tekst wordt vaak gebruikt om nadruk aan te geven, of om een vreemde uitdrukking aan te geven in een tekst. Daarnaast wordt het in wetenschappelijke teksten gebruikt om variabelen en grootheden aan te duiden, in tegenstelling tot eenheden, die rechtop gezet worden.

Geschiedenis[bewerken]

Als uitvinder van de cursief wordt Aldus Manutius beschouwd, drukker te Venetië, die rond 1490 behoefte had aan een zuinigere letter dan de romein die tot dan toe voorhanden was voor de boeken die hij wilde drukken.

In eerste instantie bestond de cursief als zelfstandig alfabet naast de romein en de gebroken schriften ('Gotische schriften'). Pas vanaf 1650 wordt het cursieve alfabet als hulpalfabet bij het romeinse (rechtopstaande) alfabet gebruikt om nadruk te geven of buitenlandse woorden aan te duiden.

In andere talen[bewerken]

In het Engels en de meeste romaanse talen (zoals Frans en Portugees, maar niet het Catalaans) wordt een cursieve letter met de term italic of een daarop lijkend woord aangeduid. Deze talen gebruiken de term cursive om een schrijfletter aan te duiden. In de meeste andere Europese talen, bijvoorbeeld het Duits, Fins en Russisch, wordt kursiv of een daarop lijkend woord gebruikt voor een cursieve letter.

Trivia[bewerken]

De bijdrage van een columnist werd soms cursiefje genoemd, omdat de tekst ervan in cursief was gezet.