De Smurfin

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Zie het artikel Dit artikel gaat over het album, voor het artikel over de stripfiguur zie Smurfin.
De Smurfin
Orig. titel La Schtroumpfette
Stripreeks De Smurfen
Volgnummer 3
Scenario Peyo, Yvan Delporte
Tekeningen Peyo
Pagina's 62
Eerste druk 1967
ISBN 9789031401284 (Dupuis)
9789002237973 (SU)
Albums
Portaal  Portaalicoon   Strip

De Smurfin is het derde stripalbum in de reeks De Smurfen. In dit album leren de Smurfen de Smurfin kennen. Het album werd voor het eerst uitgegeven in 1967 door Dupuis. Sinds 2009 wordt het album met een licht gewijzigde cover en herziene belettering uitgegeven bij Standaard Uitgeverij.

Naast het titelverhaal bevat het album ook het verhaal Honger bij de Smurfen. Dit verhaal verscheen in 1961 ook als mini-récit - een klein verhaal dat zelf geplooid moest worden - met titel La faim des Schtroumpfs bij Spirou in 1961. Het is echter helemaal hertekend voor de albumversie van 1967 en werd zo voorgepubliceerd in Spirou in 1966 en 1967 (nummers 1496-1500). De Smurfin werd erin voorgepubliceerd in 1966 (nummers 1459-1484).[1]

De verhalen[bewerken]

Leeswaarschuwing: Onderstaande tekst bevat details over de inhoud en/of de afloop van het verhaal.

De Smurfin[bewerken]

Gargamel wil zich wreken op de Smurfen en maakt daarom een Smurfin: een vrouwelijke Smurf. Ze heeft zwarte haren, een simpel jurkje en een dikke neus. Het Smurfinnetje wordt gevonden door een andere Smurf, die haar naar het dorp brengt. Daar is iedereen erg benieuwd naar haar, maar niemand weet hoe haar te behandelen. Haar karakter is echter vreselijk en de Smurfen worden haar stilaan moe. De Smurfen proberen haar wijs te maken dat ze dik is. Het slaagt en de Smurfin wordt diep ongelukkig. Grote Smurf wil haar helpen en tovert het lelijke eendje om in een verleidelijke schoonheid. Plots verdragen de Smurfen al haar grillen wel, zo erg zelfs dat ze toestaan om een grote sluis open te zetten. Het dorp stroomt onder en de Grote Smurf veegt haar de mantel uit. Ontgoocheld maakt ze bekend dat ze van Gargamel komt. De Smurfen kunnen het haar vergeven, maar de Smurfin beseft dat ze de eendracht onder de Smurfen ondermijnt. Ze vertrekt stilletjes. De Smurfen vinden het spijtig, maar hun verdriet wordt snel vergeten als ze Gargamel ook een poets willen bakken: ze sturen Gargamel een afgrijselijke vrouw.

Honger bij de Smurfen[bewerken]

De voorraadschuur van de Smurfen brandt in het putje van de winter compleet af. Zonder voedsel kunnen ze niets anders dan wegtrekken uit het dorp. Ze vinden een oud kasteel, maar de heer van het kasteel is arm en heeft ook niets te eten. Een muisje toont de Smurfen echter ongewild de weg naar een immense schat. De heer is weer schatrijk en bedankt de Smurfen door eten voor ze te kopen.

Tekenfilm[bewerken]

Dit verhaal is ook in een tekenfilm omgezet. Er zijn echter wel een aantal punten anders. In het stripverhaal stuurt Gargamel de Smurfin enkel af op de Smurfen om hen zo last te bezorgen, in de tekenfilmversie houdt hij ook contact met haar met een toverspiegel. Haar grillen houden ook op nadat Grote Smurf haar heeft omgevormd. Ook het einde is anders: in de tekenfilm lokt de Smurfin de Smurfen in de val van Gargamel en helpt zij hen er ook weer uit.

De tekenfilmversie van Honger bij de Smurfen heet De Spooksmurf. Hierin komt ook Smurfin voor, wat niet het geval is in het stripverhaal.

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Les Schtroumpfs dans le journal de Spirou. BD oubliées Geraadpleegd op 9 augustus 2012