Smurfin

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Nuvola single chevron right.svg Dit artikel gaat over een stripfiguur, voor het artikel over het album, zie De Smurfin.

Smurfin was de eerste vrouwelijke Smurf in het Smurfendorp. Later kwamen daar nog Sassette (de roodharige Smurfenkleuter) en Oma Smurf bij.

In de Nederlandse tekenfilmversie werd haar stem gedaan door Corry van der Linden en later door Lucie de Lange.

Smurfin verscheen voor het eerst in het stripverhaal De Smurfin uit 1966. Het personage werd bedacht door Peyo, die een wanhopig beroep deed op André Franquin om hem te helpen om het op papier te zetten.[1] Gargamel wekte haar in dit verhaal tot leven om de Smurfen het leven zuur te maken. Gargamels formule kwam van Yvan Delporte, samen met Peyo coauteur van De Smurfen. De reden van haar ontstaan stuitte op protest van feministen. Peyo ontkende echter dat het om een statement ging, maar dat het verhaal in een sfeer van plezier moet worden geplaatst.[2]

Fictieve biografie[bewerken]

Smurfin in de stripreeks[bewerken]

Smurfin werd in het derde Smurfenalbum De Smurfin geboetseerd en tot leven gewekt door de gemene (Smurfenhatende) tovenaar Gargamel om voor twist in de harten van de Smurfen te zorgen, ervan uitgaande dat alle Smurfen op haar verliefd zouden worden. Echter, ze was te lelijk (gescheurde jurk, grote neus, vettig zwart haar ...), irritant en te dom om dit plan te doen slagen. De Smurfen lachten haar uit en treiterden haar.

Grote Smurf nam het op voor de verstoten Smurfin, die trouwens - als product van Gargamel - zelfs geen Smurfs praatte, en gaf haar een uitgekiende make-over naar de gepatenteerde 'geblondeerde nimfenlook', met een zijden jurkje, fijne pumps op hoge hakken en een verfijnd neusje. Plots hielden alle Smurfen van haar, zelfs Moppersmurf. Uiteindelijk kwam men er in het Smurfendorp achter dat ze door aartsvijand Gargamel was gestuurd, waarna ze als spionne werd berecht. Uiteindelijk besloot ze het Smurfendorp vrijwillig te verlaten vanwege de aanhoudende onrust omtrent haar aanwezigheid.

De eerste vijftien albums woont Smurfin nog op een onbekende plek buiten het Smurfendorp, maar ze komt vaker en vaker op bezoek tot ze er een eigen, roze paddenstoelenhuisje betrekt, met een bloemenperkje en een hoop wasdraad voor de luiers van Babysmurf, van wie ze de verzorging op zich heeft genomen. Ze praat dan ook Smurfs, net zoals de andere Smurfen. Tot heden is ze vrijgezel, hoewel ze vaak oppert te willen trouwen.

In De Grote Smurfin is ze tijdelijk aangeduid als vervanger voor Grote Smurf.

In de tekenfilmserie[bewerken]

In het oorspronkelijke stripverhaal De Smurfin haalt Smurfin een Smurf over om de sluis van de dam te openen zodat het Smurfendorp overstroomt, als ze reeds haar blonde lokken heeft. In de Amerikaanse tekenfilmserie heeft ze dan nog steeds het uiterlijk dat haar door Gargamel is aangemeten. Pas daarna zal ze door Grote Smurf worden bijgeschaafd. In de tekenfilm heeft Smurfin ook contact met Gargamel via een toverspiegel.

In de tekenfilmreeks probeert Gargamel Smurfin soms te betoveren waardoor ze gemeen wordt en hem gehoorzaamt. Dit gebeurt voor het eerst in De Smurfen in vuur en vlam. In De slechte Smurfin betovert Gargamel haar waardoor ze weer haar oorspronkelijke uiterlijk en karakter krijgt. Smurfin kan deze betoveringen echter verbreken.

In de tekenfilmreeks is Smurfin na haar debuut een permanente inwoonster van het Smurfendorp, wat in de stripreeks pas later gebeurt.

Smurfin in andere talen[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. Horsten, Toon, 2012. Gele Smurfen, dat was geen gezicht. Stripgids 7 (reeks 2)(31): 13.
  2. (en) Murray, Matthew C., The World of Smurfs, Abrams, New York, 2011, pp. 38-39 ISBN 978-1-4197-0072-9.