Eddy Grant

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Eddy Grant
Eddy Grant at Supreme Court Gardens cropped.jpg
Algemene informatie
Volledige naam Edmond Montague Grant
Geboren Plaisance, 5 maart 1948
Land Vlag van Guyana Guyana
Vlag van Verenigd Koninkrijk Verenigd Koninkrijk
Werk
Jaren actief 1965 - heden
Genre(s) Reggae
Officiële website
(en) IMDb-profiel
Portaal  Portaalicoon   Muziek

Edmond Montague (Eddy) Grant (Plaisance (Guyana), 5 maart 1948) is een Brits zanger en producent. In de jaren tachtig scoorde hij enkele grote internationale hits.

Levensloop[bewerken]

Grant verhuisde in 1960 met zijn familie van Guyana naar Londen. Daar richtte hij in 1965 de band The Equals op, de eerste multiraciale groep die enige erkenning kreeg in Engeland. Hun eerste single flopte ondanks veel radio-aandacht, maar eind jaren zestig scoorde de groep een eerste hit in de Engelse hitparade.

In 1970 richtte hij zijn eigen productiemaatschappij op, Torpedo. Niet veel later, in 1971, kreeg hij op 23-jarige leeftijd een hartaanval en een ingeklapte long als gevolg van zijn overvolle agenda. Eddy Grant verliet daarop the Equals en verkocht Torpedo. De volgende jaren hield hij zich vooral bezig met het produceren van werk van andere artiesten. In 1977 kwam hij met een nieuw album, Message Man. Een veel terugkomend thema in deze tijd was discriminatie en de woede die dat opriep.

In 1979 kwam hij met een volgend soloalbum, Walking on sunshine. De single Living on the frontline werd een hit (vooral in het club-circuit), maar het album zelf flopte. Dit gebeurde ook met de volgende lp, Love in Exile. In 1981 wist Grant met de lp Can't get enough in de album-charts te komen. Van het album Killer on the rampage, dat in 1981 uitkwam, kwam de succesvolle single I don't wanna dance. Kort daarop scoorde hij een top 10-hit in onder meer Nederland, Engeland en de Verenigde Staten met Electric Avenue.

Halverwege de jaren '80 bracht Grant nog verschillende singles uit die kleine hitjes werden of flopten. Grant scoorde nog eenmaal een wereldhit in 1988 met het nummer Gimme hope Jo'anna, over de apartheid in Zuid-Afrika. Dit nummer werd in Nederland een nummer 1-hit.

Grant woonde inmiddels sinds 1982 in Barbados. Hij werkte daar voornamelijk aan het helpen van nieuwe talenten. Na Gimme hope Jo'anna wijdde Grant zich vrijwel volledig aan het begeleiden van nieuwe sterren. Een van de groepen die zijn studio gebruikte was de britse groep Happy Mondays. Die poogden in 1992 om hun album Yes, Please! op te nemen in zijn studio. De bandleden verkochten echter zijn inboedel om drugs van te kopen.

Discografie[bewerken]

Albums[bewerken]

Album(s) met eventuele hitnoteringen in
de Nederlandse Album Top 100
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Killer on the rampage 1983 08-01-1983 29 10
File under 'rock' 1988 07-05-1988 32 7
The greatest hits 1999 29-05-1999 59 4 Verzamelalbum

Singles[bewerken]

Single(s) met eventuele hitnoteringen in
de Nederlandse Top 40
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
My turn to love you 1980 25-10-1980 15 8
Do you feel my love 1980 20-12-1980 12 7 Alarmschijf
I don't wanna dance 1982 20-11-1982 2 8
Electric avenue 1983 05-02-1983 6 7 Alarmschijf
Gimme hope Jo'anna 1988 26-03-1988 1(5wk) 12 Alarmschijf
Electric avenue (Remix) 2001 30-06-2001 22 4

Radio 2 Top 2000[bewerken]

Nummer(s) met noteringen
in de Radio 2 Top 2000
'99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13
Gimme hope Jo'anna 1604 1602 1768 - - - - - - - - - - - -
I don't wanna dance 1972 - - - - - - - - - - - - - -