Federal Reserve

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Het Federal Reserve System heeft zijn hoofdkantoor in het Eccles-gebouw op Constitution Avenue in Washington D.C.

Het Federal Reserve System of de Federal Reserve (informeel ook wel The Fed) is de centrale bank van de Verenigde Staten van Amerika, vergelijkbaar met de Europese Centrale Bank in Frankfurt. De Bank wordt bestuurd door de Board of Governors die door de president wordt benoemd. Hoewel de naam Federal Reserve anders doet vermoeden is de bank geen eigendom van de staat: de aandelen worden verplicht aangehouden door alle deelnemende banken ("members"). Alle banken met een federale banklicentie moeten lid/aandeelhouder worden, banken met een licentie van een deelstaat kunnen daarvoor kiezen als ze aan bepaalde voorwaarden voldoen. De FED houdt zich voornamelijk bezig met monetair beleid. Daarnaast houdt de bank toezicht op het binnenlands betalingsverkeer. De voorzitter van The Fed vanaf februari 2014 is Janet Yellen. Haar voorganger is Ben Bernanke.

Oprichting[bewerken]

Tijdens de Paniek van 1907 raakte de Amerikaanse economie in een crisis. In oktober 1907 kwam er een bankrun na een aantal geruchtmakende faillissementen in de zomer van dat jaar. De ondergang van de Knickerbocker Trust Company leidde tot het faillissement van kleinere en regionale banken over heel het land. Bankier John Pierpont Morgan nam het initiatief om samen met een groep van bankiers geld in de falende banken te pompen waarmee het vertrouwen werd hersteld. De overheid wilde niet vertrouwen op particulier initiatief in een volgende crisis. Na lange onderhandelingen in het Amerikaanse Congres ondertekende president Wilson op 23 december 1913 de Federal Reserve Act.

Zetel en samenstelling[bewerken]

De zetel van de Federal Reserve bevindt zich in Washington D.C. en heeft werknemers in dienst die uit alle staten van de Verenigde Staten van Amerika afkomstig zijn.

Het Federal Reserve System is in 1913 ingesteld na hervormingen in het bankensysteem door eerdere financiële crises. De commerciële banken wilden bescherming, structuur en hulp in de vorm van zelfregulering. President Wilson wilde dat de federale overheid zeggenschap zou krijgen in het kapitaal. Zo werd een compromis gesloten en kwam men uit op een stelsel van twaalf regionale Federal Reserve Banks, dat de banken in die regio zelf zouden runnen. De zeven leden van de overkoepelende Board of Governors zouden daarentegen door de president worden benoemd. De Governors zouden bovendien overlappende termijnen krijgen van veertien jaar, om de onafhankelijkheid te waarborgen. Uit de leden van de Board mag de president een voorzitter kiezen voor een termijn van vier jaar. Hij of zij rapporteert aan het Congres, overlegt met de president en praat regelmatig met de minister van Financiën.

In grote lijnen is dit systeem sinds 1913 niet veranderd, al zijn de taken van het Federal Reserve System nog wel wat uitgebreid. Was het systeem in eerste instantie bedoeld om de periodiek terugkerende bankencrises te stoppen, in de jaren dertig kwam daar de autoriteit bij om de reservevereisten van banken en de margevereisten van aandelenrekeningen vast te stellen. Na de Grote Depressie en de Tweede Wereldoorlog was Keynesiaans beleid de norm en bemoeide de overheid zich meer met economisch beleid. Daarmee groeide ook de rol van de Federal Reserve als bankier van die overheid.

Werking[bewerken]

De Fed geeft het papiergeld van de Verenigde Staten uit, hoewel het ondertekend wordt door het hoofd van het Ministerie van Financiën en gedrukt door de munt.

De Fed leent ook geld uit aan de regering door staatsobligaties te kopen. Ze brengt de schuld van de VS vervolgens als wettig betaalmiddel in omloop door het geld dat de overheid schuldig is aan andere banken te lenen.[1] De banken die deze leningen ontvangen, mogen zelf verdere leningen toestaan tegen een minimale rente die door de Fed wordt vastgesteld.

De twaalf regionale banken[bewerken]

Federal Reserve Districts: de twaalf regionale Federal Reserve Banks (niet te verwarren met de "member banks"), die ingesteld zijn door het Congres

De Federal Reserve Districts staan hieronder samen met het corresponderende letter en nummer. Deze worden gebruikt op Federal Reserve Notes om de betreffende bank te identificeren.

Federal Reserve Bank of Boston A 1
Federal Reserve Bank of New York B 2
Federal Reserve Bank of Philadelphia C 3
Federal Reserve Bank of Cleveland D 4
Federal Reserve Bank of Richmond E 5
Federal Reserve Bank of Atlanta|Atlanta F 6
Federal Reserve Bank of Chicago|Chicago G 7
Federal Reserve Bank of St Louis H 8
Federal Reserve Bank of Minneapolis I 9
Federal Reserve Bank of Kansas City J 10
Federal Reserve Bank of Dallas K 11
Federal Reserve Bank of San Francisco L 12

Federal Open Market Committee (FOMC)[bewerken]

1rightarrow blue.svg Zie Federal Open Market Committee voor het hoofdartikel over dit onderwerp.

Als er wordt gespeculeerd over de rentestanden dan gaat het over het monetair beleid van de Federal Reserve, dat wil zeggen hoeveel of hoe weinig geld er in omloop gebracht wordt. Daarvoor is een apart orgaan, het Federal Open Market Committee (FOMC), dat in New York gevestigd is. Het FOMC bestaat uit de zeven gouverneurs plus vijf van de twaalf regionale presidenten, roulerend op jaarbasis. Iedere maand komen deze mensen bij elkaar in een niet openbare vergadering om de grenzen van de groei van de geldvoorraad te bepalen. Ter voorbereiding wordt een Beige Book gemaakt waarin allerlei kerngegevens zijn te vinden die helpen bij de besluitvorming.

Externe links[bewerken]

Noten
  1. David Graeber (2012), Schuld. De eerste 5.000 jaar, blz. 416-417.