Jan Hendrik de Boer

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken

Jan Hendrik de Boer (Ruinen, 19 maart 1899 - Den Haag, 25 april 1971) was een Nederlands natuur- en scheikundige.

Opleiding[bewerken]

De Boer studeerde aan de Universiteit van Groningen en werkte in de industrie.

Werk[bewerken]

Een uitgekristalliseerde staaf titanium (99,995%), vervaardigd via het Van Arkel-de Boerproces.

Samen met Anton Eduard van Arkel ontwikkelde hij een gastransportmethode voor onder andere titanium, zirkonium en hafnium, om deze metalen in hoogzuivere toestand te laten uitkristalliseren in cilindervormige staafjes. Het proces staat bekend als het Van Arkel-de Boerproces. Het te zuiveren metaal (meestal als een onzuiver erts of legering) wordt samen met di-jood (I2) in een reactorvat onder een vacuüm van 0,1 tot 20 Pa samengebracht en vervolgens verhit boven de 400°C. Bij hoge temperatuur wordt gasvormig jodium gevormd, dat vervolgens met het metaal reageert tot het overeenkomstige jodide, zoals bijvoorbeeld titanium(IV)jodide (TiI4). Algemeen kan dit beschreven worden door de reactievergelijking:

\mathrm{M\ +\ 2\ I_2\ \longrightarrow\ MI_4}

Door de hoge temperaturen is dit metaaljodide ook gasvormig, en het stijgt door convectie op tot bovenin het reactievat. Bovenin bevindt zich een metaaldraad, gewoonlijk vervaardigd uit wolfraam, die een nog hogere temperatuur heeft. Bij deze hogere temperatuur is het metaaljodide niet meer stabiel, en ontleedt het tot het zuivere metaal en jodium:

\mathrm{MI_4\ \longrightarrow\ M\ +\ 2\ I_2}

Het zuivere metaal wordt hierbij op de gloeidraad afgezet, terwijl de jodiumdamp die vrijkomt, opnieuw met het metaal onderaan het reactievat kan reageren.