Michel Debré

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Michel Debré in 1960

Michel Jean-Pierre Debré ( Parijs, 15 januari 1912 - Montlouis-sur-Loire, 2 augustus 1996) was een Frans politicus.

Levensloop[bewerken]

Michel Debré was de zoon van de bekende kinderarts Robert Debré (1882-1978). Hij studeerde aan de l'École libre des Sciences politiques (de voorloper van het Institut d'études politiques de Paris) en behaalde er een doctoraat in de rechten en werd lid van de Raad van State.

Als reserveofficier nam hij in 1939 dienst bij de cavalerie en kwam in Duitse krijgsgevangenschap terecht, maar slaagde er in te ontsnappen. Hij ging daarop bij de Résistance in bezet Frankrijk, waar hij de belangrijkste raadgever werd van generaal Charles de Gaulle.

In 1945 werd hij door de Gaulle belast met de uitbouw van de École nationale d'administration. Hij was medestichter van de Union pour la Nouvelle République (UNR) en werd er lid van het centraal comité. Tijdens de vierde Franse Republiek was hij senator van het departement Indre-et-Loire van 1948 tot 1958. Als minister van Justitie in de regering van Charles de Gaulle in 1958 was hij nauw betrokken bij het opstellen van de grondwet van de vijfde Franse Republiek. Debré was van 1959 tot 1962 de eerste premier van de vijfde republiek. Van 1966 tot 1968 was hij minister van Financiën en Economie en van 1969 tot 1973 minister van Defensie.

Toen hij in 1963 volksvertegenwoordiger voor Réunion was, organiseerde hij de omstreden emigratie van meer dan 1000 kinderen van het eiland.

Tijdens de vijfde republiek was hij de ideoloog van het nieuwe Franse nationalisme, dat de natie opnieuw bovenaan de politieke wereldorde wilde brengen. De natie organiseert zich daarbij tot een staat, die gekenmerkt wordt door soevereiniteit in binnen- en in buitenland. In deze ideologie is de eenheid van Europa alleen denkbaar, wanneer zich rond de natie Frankrijk als centrum een nieuwe Europese natie vormt. Vanuit deze achtergrond is de zware crisis van de EEG van 1965 (politiek van de lege stoel van de Gaulle) te verklaren.

In 1976 stichtte Debré met Jacques Chirac de gaullistische partij Rassemblement pour la République (RPR). Toen hij in 1981 kandidaat was voor de functie van president behaalde hij slechts 1,65 % van de stemmen.

In 1979 werd hij verkozen in het Europees Parlement maar gaf in 1980 zijn zetels reeds op. In 1988 werd Debré verkozen tot lid van de Académie française.

Mandaten[bewerken]

Regeringsambten[bewerken]

  • 1958 – 1959: Minister van Justitie
  • 1959 – 1962: Premier
  • 1966 – 1968: Minister van Economie en Financiën
  • 1968 – 1969: Minister van Buitenlandse Zaken
  • 1969 – 1973: Minister van Defensie

Publicaties[bewerken]

  • La Mort de l’État Républicain, 1947
  • Ces Princes qui nous gouvernent, 1957
  • Une certaine idée de la France, 1972
  • Une Politique pour la Réunion, 1975
  • Le Pouvoir Politique, 1977
  • Le Gaullisme, 1978
  • Français, Choisissez l’Espoir, 1979
  • Lettre Ouverte aux Français pour la Reconquête de la France, 1980
  • Peut-on lutter contre le chômage?, 1982
  • Trois Républiques pour une France, 4 Bände, 1984 – 1995
  • Entretiens avec le Général De Gaulle: 1961 – 1969, 1993
  • Combattre Toujours: 1969 – 1993, 1994
Voorganger:
Charles de Gaulle
Premier van Frankrijk
1959-1962
Opvolger:
Georges Pompidou
Voorganger:
Valéry Giscard d'Estaing
Minister van Ecomie en Financiën
1966-1968
Opvolger:
Maurice Couve de Murville
Voorganger:
Maurice Couve de Murville
Minister van Buitenlandse Zaken
1969-1969
Opvolger:
Maurice Schumann