Omar Bongo

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
El Hadj Omar Bongo Ondimba
Omar Bongo crop.jpg
Geboren 30 december 1935
Lewai
Overleden 8 juni 2009
Barcelona
Politieke partij PDG
Partner Patience Dabany (1959-1986)
Edith Lucie Bongo (1990-2009)
2e president van Gabon
Aangetreden 2 december 1967
Einde termijn 8 juni 2009
Vicepresident(en) Didjob Divungi Di Ndinge
Premier Léon Mébiame
Casimir Oyé-Mba
Paulin Obame-Nguema
Jean-François Ntoutoume Emane
Jean Eyeghe Ndong
Voorganger Léon M'ba
Opvolger Guy Nzouba-Ndama (interrim)
Portaal  Portaalicoon   Politiek

El Hadj Omar Bongo Ondimba, geboren als Albert-Bernard Bongo (Lewai, 30 december 1935Barcelona, 8 juni 2009[1]) was van 1967 tot 2009 president van Gabon en daarmee vanaf 2005 de langstzittende president. Hij werd opgevolgd door waarnemend president Guy Nzouba-Ndama.

Achtergrond en opleiding[bewerken]

Bongo werd geboren in het zuidoosten van de toenmalige Franse kolonie Gabon.

Bongo studeerde aan het Collège Technique in Brazzaville. Hij nam dienst als soldaat in het Franse leger, daarna werkte hij sinds 1960 op het ministerie van Buitenlandse Zaken van Gabon. Sinds 1962 bekleedde hij diverse functies in de regering, speciaal verbonden aan het kabinet van president Léon M'ba. In 1966 werd Bongo vicepresident en plaatsvervanger van M'ba.

President[bewerken]

Na de dood van president M'ba op 28 november 1967, werd Bongo diens opvolger. Op 2 december 1967 werd hij officieel beëdigd als president van de republiek.

In 1968 versterkte hij zijn positie door de oprichting van de Parti Démocratique Gabonais (PDG). De PDG werd de enige toegestane partij. In 1973, 1979 en in 1986 werd hij voor zeven jaar herkozen als president. In 1990, 1994 en in 1998 werd hij voor vijf jaar herkozen als president.

President Bongo bekeerde zich in 1973 tot de Islam en nam de naam Omar Bongo aan. Hij ging als pelgrim naar Mekka, waarna hij het recht had om de titel El Hadj voor zijn naam te plaatsten.

Met de jaren ontpopte Bongo zich als een autoritair president. Hij wist echter van Gabon een redelijk stabiel land te maken. In de jaren zeventig waren er echter wel kleine gewapende conflicten met Equatoriaal-Guinea.

Men zegt dat president Bongo ambieerde in de jaren zeventig om keizer van Gabon te worden, naar het voorbeeld van de Centraal-Afrikaanse Republiek president Jean-Bédel Bokassa die eind 1976 keizer Bokassa I werd. De plannen zouden niet door zijn gegaan vanwege Franse weigering.

In de jaren tachtig rees er verzet tegen het eenpartijstelsel. In april 1990 stond Bongo de vorming van oppositiepartijen toe. De tot dan toe illegale MORENA, die al jaren oppositie voerde, werd gelegaliseerd. Casimir Oyé-Mba, een partijloos politicus, werd premier. Bij de parlementsverkiezingen voor de Nationale Vergadering bleek de 63 van de 120 zetels te hebben behaald. De PDG bleef dus de grootste partij, hetgeen nog steeds zo is (2005), maar sinds 1990 moet de PDG van Bongo wel de macht delen in de regering met andere partijen.

Op 5 juli 1993 nam het parlement een nieuwe kieswet aan, welke het de oppositiepartijen moeilijker maakt om een meerderheid van zetels in het parlement te verkrijgen.

In 1995 zorgde Bongo ervoor dat illegaal in Gabon verblijvende buitenlanders het land werden uitgezet (o.a. vluchtelingen uit Equatoriaal-Guinea die sinds de jaren zeventig in Gabon verblijven).

In 1998 werd Bongo met 66,6% van de stemmen als president herkozen. In 2003 nam het parlement een wet aan die het de president mogelijk maakt om telkens ongelimiteerd herkozen te worden. Tegenstanders zagen dit als het bewijs dat Bongo president voor het leven wil zijn. In 2005 werd hij opnieuw herkozen (volgens officiële gegevens met 79,2%) voor een periode van 7 jaar.

Met het overlijden van de Togolese president Gnassingbé Eyadéma (president sinds 14 april 1967) op 5 februari 2005, werd Bongo met een ambtstermijn van bijna 38 jaar de langstzittende president van Afrika. Hij kreeg echter kanker en in mei 2009 legde hij zijn functie neer. Hij verbleef vervolgens in een ziekenhuis in Barcelona (Spanje), waar hij volgens de Gabonese regering herstelde van de dood van zijn vrouw in maart 2009. Op 8 juni 2009 overleed hij vervolgens aan een hartaanval in Barcelona[1].

Privé-leven[bewerken]

Omar Bongo was getrouwd met wijlen de dochter van de Congolese (Congo-Brazzaville) president Dennis Sassou-Nguesso.

President Bongo was één van de rijkste staatshoofden ter wereld. Het geld was volgens de oppositie in Gabon (maar ook volgens vele anderen) niet allemaal eerlijk verkregen: naast aandelen in diverse (Gabonese) oliemaatschappijen werd hij ook rijk door corruptie.

Bongo is een bekend vrijmetselaar.[2] Hij was tevens grootmeester van de Grande Loge de Gabon, een reguliere vrijmetselaarsobediëntie.[3]

Zie ook[bewerken]

Bronnen
  1. a b (en) BBC: "Gabon's leader is confirmed dead"
  2. Wauthier, Claude, L’étrange influence des francs-maçons en Afrique francophone, Le Monde diplomatique, september 1997, p. 6-7
  3. www.lespress.fr
Voorganger:
Léon M'ba
President van Gabon
1967-2009
Opvolger:
Rose Francine Rogombé (interim)