Partido Popular (Portugal)

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Politiek in Portugal
Wapenschild van Portugal
Politiek in Portugal
President (lijst)
Premier van Portugal (lijst)
Ministerraad (lijst)
Assemblée van de Republiek
Staatsraad
Portugese politieke partijen

Portaal  Portaalicoon  Politiek
Portaal  Portaalicoon  Portugal

Het Democratisch Sociaal Centrum / Volkspartij (Portugees: Partido do Centro Democrático e Social / Partido Popular [pɐɾ.'ti.ðu du 'sẽ.tɾu dɨ.mu.'kɾa.ti.ku i su.si.'aɫ / pɐɾ.'ti.ðu pu.pu.'laɾ]?) is een Portugese politieke partij. De Volkspartij is een rooms-katholieke partij. Zij is christendemocratisch, maar wel rechtser dan de meeste West-Europese christendemocratische partijen. Het CDS/PP streeft een traditionele samenleving na. De partij vormt sinds 2011 een coalitieregering met de centrum-rechtse PDS van premier Pedro Passos Coelho.

Geschiedenis[bewerken]

Het CDS werd in 1974 opgericht door Diogo Freitas do Amaral. De partij genoot in de jaren 70 en 80 een grote populariteit onder de bevolking. In 1979 vormde het CDS samen met de Sociaaldemocratische Partij (PSD) en de Monarchistische Volkspartij de Democratische Alliantie (Aliança Democrática). Dankzij het charisma van de leider van de AD, Francisco Sá Carneiro (PSD), won de AD de verkiezingen van 1979 en 1980. De tragische dood van Sá Carneiro bij een vliegtuigongeluk in 1980 bracht Freitas do Amaral als (interim-)premier aan de macht. Francisco Pinto Balsemão werd in 1981 premier en AD-leider, maar bij de verkiezingen van 1982 leed de AD een verkiezingsnederlaag en werd in 1983 ontbonden. Bij de parlementsverkiezingen van 1983 ging het CDS van 46 naar 30 zetels. De opkomst van Aníbal Cavaco Silva van de PSD als krachtige rechtse leiders deed veel mensen die voorheen op het CDS stemden, vanaf dat moment op de PSD stemmen. In 1987 zakte het aantal zetels van het CDS naar 4. In 1991 werd de partijnaam gewijzigd in Democratisch Sociaal Centrum / Volkspartij. De partij herstelde zich en verkreeg in 1991 5 zetels en in 1995 15 zetels.

In 2002 leed de PSD een nederlaag en verloor haar absolute meerderheid in het Portugese parlement. José Manuel Barroso van de PSD vormde daarop een coalitieregering met het CDS/PP. Het was voor het eerst in bijna twintig jaar dat de Volkspartij weer aan een regering deelnam.

Bij de verkiezingen van 20 februari 2005 behaalde de partij 12 van de 230 zetels in het Portugese parlement, een verlies van 1 zetel. Desondanks trad het CDS/PP toe tot de nieuwe socialistische regering. Vriend en vijand van Diogo Freitas do Amaral waren verrast toen hij zelf zitting nam in de regering als minister van Buitenlandse Zaken (2005-2011).

De huidige partijvoorzitter van het CDS/PP is José Ribeiro e Castro. Sinds 2011 neemt de Volkspartij deel aan het coalitiekabinet van premier Pedro Passos Coelho. Op 2 juli 2013 traden haar ministers uit de regering uit protest tegen de eenzijdige bezuinigingspolitiek, die door de Europese Unie en het IMF werd geëist maar die onder de bevolking steeds meer weerstand ondervond. Minister Paulo Portas van buitenlandse zaken pleitte tevergeefs voor het geven van een impuls aan de leegbloedende economie van het land. [1] Na een vergeefse poging van president Aníbal Cavaco Silva om een regering van nationale eenheid te vormen, herstelden de PDS en de Volkspartij hun coalitie met Paulo Portas als vice-premier.[2]

Europese parlement[bewerken]

De Europarlementariërs van de CDS/PP zitten in de fractie van de Europese Volkspartij en Europese Democraten en maakt deel uit van de Europese Democraten die geen lid zijn van de Europese Volkspartij, voorheen was de CDS-PP aangesloten bij de Unie voor een Europa van Nationale Staten, Europsceptisch. De partij heeft één zetel in het Europees Parlement. De partij is centrum-rechts (rechtser dan de PSD) en eurosceptisch.


De jeugdafdeling heet de Juventude Popular.

Verkiezingsresultaten sinds 1975[bewerken]

Jaar Zetels
1975 16
1976 42
1979 (AD) 121
1980 (AD) 126
1983 30
1985 22
1987 4
1991 5
1995 15
1999 15
2002 14
2005 12
2009 21
2011 24

Zie ook[bewerken]

Externe link[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. De Volkskrant 6 juli 2013
  2. Reformatorisch Dagblad 23 juli 2013