Patrick Bruel

Patrick Bruel
Patrick Bruel in 2006.
Achtergrondinformatie
Volledige naam	Maurice Benguigui
Bijnaam	Patrick Bruel
Geboren	14 mei 1959
Land	Tlemcen, Algerije
Jaren actief	1984-heden
Genre(s)	Pop
Beroep(en)	Zanger, Acteur, Pokerspeler
Label(s)	Rendez-vous musique/14 Productions
Website
Portaal    Muziek

Patrick Bruel, geboren in (Tlemcen (Algerije), 14 mei 1959) is een Frans zanger en acteur van Joodse komaf.

Levensloop

Zijn ouders waren Franse kolonisten. Zijn vader verdween toen Patrick drie jaar oud was. Samen met zijn moeder ging hij naar Argenteuil, een voorstad van Parijs. Zijn grote passie was voetbal en in die tijd was zijn grote voorbeeld Johan Cruijff. Zijn moeder overtuigde hem dat hij toch een goede achtergrond nodig had en hij haalde zijn DEUG in Engels.

In 1978 werkte hij als G.O. (Gentil Organisateur) bij Club Med en hij organiseerde er talentenjachten en deed er zelf ook aan mee. Hij werd gehoord door iemand van Barclay, die hem een singletje liet maken: Vide en op de achterkant Jusqu'au bout. Het werd geen doorbraak.

In 1979 speelde hij zijn eerste filmrol in Le coup de Sirocco van regisseur Alexandre Arcady. Het was een kleine rol, maar hij had de smaak te pakken.

Om een beetje op adem te komen en om te beslissen wat hij uiteindelijk wilde doen, vertrok hij naar New York. In eerste instantie om zijn toenmalige vriendin na te reizen, maar de twee geplande weken werden uiteindelijk twee jaar. Hij leerde tevens Gérard Presgurvic kennen, met wie hij het nummer Marre de cette nana-là schreef.

Terug in Frankrijk kreeg hij verschillende filmrollen aangeboden en hij richtte zich meer op het schrijven van teksten. In 1987 stond hij in Olympia op de planken voor een aantal concerten. Hoewel ze goed bezocht werden, was het nog steeds geen doorbraak.

Die doorbraak kwam uiteindelijk met het album Alors regarde. Daarop staan nummers als Place des grands hommes en het later nogmaals uitgebrachte Casser la voix, dat ver buiten de grenzen van Frankrijk bekend werd. De tour na het album Alors regarde was een doorslaand succes en het fenomeen Bruel leek geboren te zijn. Hij slaagde er zelfs in om als Franse artiest een aantal keer Ahoy te vullen, waarvan twee keer volledig uitverkocht.

In Frankrijk werd in het begin van de jaren negentig gesproken over de "Generatie Bruel". Hij werd er om geprezen dat hij jong genoeg was om de jongeren aan te spreken en oud genoeg om met de volwassenen mee te praten. Bovenal leek hij een meisjesidool te zijn en op vele posters in menige tienerkamer sierde hij de muur. Tijdens zijn concerten vallen veel meisjes flauw, wat duidelijk te zien is op de registratie van de tour 1990-1991.

Later trad Bruel nog op in het Palais Omnisports de Paris-Bercy en kwam hij nog een paar keer naar Nederland. Zijn naam is nog altijd bekend, in Nederland vooral door het nummer Casser la voix.

Naast romantische liedjes zingt Bruel ook over zaken in de politiek waar hij het niet mee eens is en maakt hij zich daar sterk voor. Op 21 juni 1995 weigerde hij in Toulon op te treden omdat de burgemeester lid was van het Front National. De voorman van het FN, Jean-Marie Le Pen, viel hem hierover publiekelijk aan. Eerder, in 1990, trad Bruel op tijdens SOS Racisme. Ook bij demonstraties, zoals tegen de Loi Debré in 1998, liep hij vooraan met onder andere Emanuelle Béart. Bruel steunt vele goede doelen. Hij treedt op tijdens benefietconcerten tegen kanker, aids, en verleende ook zijn medewerking aan een humanitaire actie voor Somalië. Samen met andere artiesten, zoals Pascal Obispo en Jean-Jacques Goldman maakt hij deel uit van de groep Les Enfoirés en staat in dat kader al jaren op het podium voor de restos du coeur, om geld in te zamelen voor dak- en thuislozen.

In 2002 schreef Bruel samen met Rick Allison en Marie-Florence Gros het nummer 'Il faut du temps' voor het Eurovisiesongfestival. Het werd vertolkt door Sandrine François en zij behaalde de vijfde plaats.

Bruel speelt op hoog niveau poker en is te zien op diverse instructie-dvd's voor poker.

In september 2004 trouwde hij met de ruim 20 jaar jongere schrijfster Amanda Maruani (bekend als Amanda Sthers). Samen hebben ze twee zonen Oscar (2003) en Léon (2005). Zij zijn inmiddels gescheiden. Inmiddels is hij samen met Céline Bosquet, een 26-jarige mannequin en televisie presentatrice.

Patrick Bruel is vaak te gast in het Franse programma 'Star Académy' (De Franse variant van Starmaker). Hij treedt op met onbekende artiesten en geeft hun tips en adviezen. Ook is hij producer van een aantal artiesten (Julie Reins, Domino, Carrapicho) die onder zijn eigen platenlabel Rendez-vous musique/14 Productions werken.

Discografie

Albums

Album(s) met eventuele hitnoteringen in de Nederlandse Album Top 20/50/75/100	Datum van verschijnen	Datum van binnenkomst	Hoogste  positie	Aantal  weken	Opmerkingen
De(ux) face(s)	1986	-
Si ce soir	1992	29-02-1992	31	22	Livealbum
Alors regarde	1992	30-05-1992	47	25
Bruel / 3	1994	14-05-1994	43	8
Juste avant	25-10-1999	15-04-2000	43	12
Entre deux...	03-06-2002	12-10-2002	49	7
Des souvenirs devant...	20-03-2006	15-07-2006	69	3

Album(s) met hitnoteringen in de Vlaamse Ultratop 50/100	Datum van verschijnen	Datum van binnenkomst	Hoogste  positie	Aantal  weken	Opmerkingen
Des souvenirs devant...	2006	08-04-2006	86	1

Singles

Single(s) met eventuele hitnoteringen in de Nederlandse Top 40	Datum van verschijnen	Datum van binnenkomst	Hoogste  positie	Aantal  weken	Opmerkingen
Casser la voix	1990	24-02-1990	tip10	-	#77 in de Single Top 100
Décalé	1991	31-08-1991	tip14	-	#66 in de Single Top 100
Casser la voix (Live)	1992	29-02-1992	8	8	#8 in de Single Top 100 / Alarmschijf
J'te l'dis quand même (Live)	1992	23-05-1992	tip5	-	#45 in de Single Top 100
Décalé (Live)	1992	11-07-1992	tip17	-	met Mariza Corréa / #70 in de Single Top 100
Elle m'regardait comme ça	1992	-			#82 in de Single Top 100
J'te mentirais...	2000	-			#81 in de Single Top 100
Pour la vie	2000	-			#92 in de Single Top 100
Tout s'efface	2001				#95 in de Single Top 100
Dit is mijn stem (Casser la voix)	2006	-			met Xander de Buisonjé / #64 in de Single Top 100

Radio 2 Top 2000

Nummer(s) met noteringen in de Radio 2 Top 2000	1999	2000	2001	2002	2003	2004	2005	2006	2007	2008	2009	2010	2011
Casser la voix	1084	-	1482	916	919	1154	1127	645	1353	945	1077	1010	1009
Je m'attendais pas à toi	-	-	-	-	-	-	-	201	1224	840	1861	1964	-

Concertregistraties

• En concert Olympia (1987)
• Si ce soir (1991)
• On s'était dit: tour 95 (1995)
• Rien ne s' efface Bruelive (2001)
• Entre Deux à l' Olympia (2003)
• Des souvenirs ensemble (2007)
• Seul... ou presque (2009)

Filmografie

• Le Coup de Sirocco (1979)
• Ma femme s'appelle reviens (1982)
• Les Diplômés du dernier rang (1982)
• Le Bâtard (1983)
• Le Grand carnaval (1983)
• Marche à l'ombre (1984)
• La Tête dans le sac (1984)
• P.R.O.F.S. (1985)
• Suivez mon regard (1986)
• La Mémoire tatouée (1986)
• Attention bandits (1987)
• Un homme amoureux (1987, nasynchronisatie)
• La Maison assassinée (1988)
• L'Union sacrée (1989)
• Force majeure (1989)
• Il y a des jours... et des lunes (1990)
• Toutes peines confondues (1992)
• Profil Bas (1993)
• Sabrina (1995)
• Les Cent et une nuits (1995)
• Hommes femmes mode d'emploi (1996)
• Le Jaguar (1996)
• K (1997)
• Paparazzi (1998)
• Hors jeu (1998)
• The Misadventures of Margaret (1998)
• Lost and found (1999)
• Le Lait de la tendresse humaine (2001)
• Le Marquis (2000)
• Les Jolies choses (2001)
• Sinbad (2003, nasynchronisatie)
• Une vie à t'attendre (2004)
• El Lobo (2004)
• O Jerusalem / Beyond Friendship (2006)
• Un secret (2007)
• Le code a changé (2009)
• Comme les 5 doigts de la main (2010)
• Paris Manhattan (2012)
• Le Prénom (adaptatie van toneelstuk dat hij speelde in Parijs in 2010-2012) (2012)

Poker

Bruel is behalve acteur een verdienstelijk pokerspeler. Hij won in 1998 een WSOP-bracelet door het $5,000 Limit Hold'em-toernooi te winnen.

Theater

Le Charimari: begin september 1981 staat Patrick op de planken met het stuk 'Le Charimari'. Dit stuk speelt tot in 1982 en zijn tegenspelers zijn Micheline Boudet, Pierre Tornade, Bertrand Penot en Isabelle Andriolo en speelt in het Parijse Théâtre Saint-Georges.

On m'appelle Emilie: vanaf 12 oktober 1984 staat hij wederom op de planken, dit keer in het stuk 'On m'appelle Emilie'. Dit stuk is geschreven door Maria Pacôme. Patrick speelt de rol van Henri, eveneens in Théâtre Saint-Georges.

La Grande Magie: Patrick was in 1998 producent van het stuk 'La Grand Magie', van Eduardo De Filippo. Zijn broer David Moreau componeerde de muziek voor het stuk.

Le Limier: na een 'pauze' van twintig jaar speelt hij op 26 september 2002 in het stuk 'Le Limier', samen met Jacques Weber. Dit keer in het Théâtre de la Madeleine in Parijs. Patrick speelt Milo Tindle. (Het stuk is een bewerking van 'Sleuth' van Anthony Shaffer).

Le Prénom: vanaf 7 september 2010 speelt Patrick in het stuk 'Le Prénom' in Théâtre Edouard VII (Parijs). Hij speelt de rol van Vincent. Dit stuk heeft zoveel succes dat er is besloten om hiervan een verfilming te maken.