Pieter Johannes Veth

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Pieter Veth
Pieter Johannes Veth (1814-1895)
Pieter Johannes Veth (1814-1895)
Persoonlijke gegevens
Volledige naam Pieter Johannes Veth (1814-1895)
Geboortedatum 2 december 1814
Geboorteplaats Dordrecht
Overlijdensdatum 14 april 1895
Overlijdensplaats Arnhem
Werkzaamheden
Vakgebied land- en volkenkunde
Universiteit Rijksuniversiteit Leiden
Soort hoogleraar buitengewoon hoogleraar
Portaal  Portaalicoon   Onderwijs

Pieter Johannes Veth (Dordrecht, 2 december 1814Arnhem, 14 april 1895) was een Nederlands hoogleraar land- en volkenkunde. Hij is begraven op de Essenhof in Dordrecht.

Pieter Veth, zoon van de Dordtse ijzerhandelaar Huibert Veth en Cornelia Johanna Pickee, studeerde van 1832 tot 1838 in Leiden. In 1854 was hij oprichter van het Indisch Genootschap, van 1864-1877 hoogleraar Land- en Volkenkunde van Nederlands-Indië aan het Indisch Instituut in Leiden, van 1877-1885 buitengewoon hoogleraar geschiedenis, letterkunde, oudheden, instellingen, zeden en gewoonten van de volken der Indische archipel en fysische aardrijkskunde van de Indische archipel aan de Rijksuniversiteit Leiden.

Veth was redacteur van De Gids en hoofdredacteur van het 'Tijdschrift voor Nederlands-Indië'. Hij was de eerste voorzitter van het in 1873 opgerichte Koninklijk Nederlands Aardrijkskundig Genootschap (KNAG) en was ook voorzitter van de Maatschappij tot Nut van 't Algemeen.

In Leiden is het gebouw 'De Nonnensteeg' van de faculteit Letteren van de Universiteit Leiden omgedoopt tot P.J. Veth-gebouw. Het gebouw huisvestte het International Institute for Asian Studies (IIAS) en de School of Asian, African, and Amerindian Studies (CNWS). Het wordt momenteel gerenoveerd, en het is nog onzeker of en waarvoor de Universiteit Leiden het gebouw verder zal gebruiken.[1]

Biografie[bewerken]

  • Velde, Paul van der (2000) Een Indische Liefde: P.J. Veth (1814-1895) en de inburgering van Nederlands-Indië Amsterdam, Balans. Hierin ook een uitvoerige bibliografie van het werk van Pieter Veth.[2]
Bronnen, noten en/of referenties

Voetnoten

Literatuur