Projectie van Albers
| Kegelprojectie van Albers | ||||
 |
||||
| Gunstige eigenschap | oppervlaktegetrouw | |||
| Niet-geometrische bewerkingen | verschaald langs meridianen tbv oppervlaktegetrouwheid | |||
| Geometrische constructie | ||||
| Vorm van het projectievlak | kegel | |||
| Positie van het projectievlak | normaal | |||
| Rakend/snijdend | snijdend op 45-22,5 en 45+22,5 graden | |||
|
||||
De Projectie van Albers is een oppervlaktegetrouwe kegelprojectie die geschikt is voor het afbeelden van landen die ver uitgestrekt zijn in oost-west-richting maar niet meer dan enkele tientallen graden in noord-zuid-richting. Een vuistregel bij het maken van Albersprojecties is dat de standaardparallellen, waar de kaart naast oppervlaktegetrouw ook hoekgetrouw is, op een-zesde van de onder- resp. bovenzijde van de kaart liggen (in het voorbeeld hiernaast is daarvan afgeweken om een kaart van de hele wereld te kunnen maken).
De Projectie van Albers wordt veel gebruikt voor het afbeelden van de Verenigde Staten (zonder Alaska) waarbij de standaardparallellen gekozen worden op 29,5° en 45,5° Noorderbreedte.
De projectie werd in 1805 ontwikkeld door de Duitse wiskundige en cartograaf Heinrich Christian Albers (1773 - 1833). Albers was goed op de hoogte van het werk van Johann Heinrich Lambert, wat blijkt uit de sterke wiskundige overeenkomst met diens kegelprojecties.
Zie ook [bewerken]
Andere kegelprojecties:
Andere oppervlaktegetrouwe projecties:
- Azimutale projectie van Lambert
- Orthografische cilinderprojectie
- Mollweide-projectie
- Projectie van Aitoff-Hammer
- Projectie van Bonne
- Projectie van Gall-Peters
- projectie van Goode
