Seleenzuur

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Seleenzuur
Structuurformule en molecuulmodel
Structuurformule van Seleenzuur
Structuurformule van Seleenzuur
Molecuulmodel van Seleenzuur
Molecuulmodel van Seleenzuur
Algemeen
Molecuulformule
     (uitleg)
H2O4Se
H2SeO4
IUPAC-naam Seleen(VI)zuur
Andere namen Seleenzuur
Molmassa 144.9734 g/mol
SMILES
OSe(O)(=O)O
CAS-nummer 7783-08-6
Beschrijving kleurloze, snel vervloeiende kristallen
Vergelijkbaar met H2SO4
SeO2
Waarschuwingen en veiligheidsmaatregelen
H-zinnen R23, R25, R33, R50, R53
P-zinnen S20, S21, S28, S45, S60, S61
Hygroscopisch? zeer
Fysische eigenschappen
Aggregatietoestand vast
Dichtheid 2.95 g/cm³
Smeltpunt 58 °C
Kookpunt ontleed: 260 °C
Goed oplosbaar in water, 130 g/100 mL (30 °C)
Brekingsindex 1.5174 (589 nm, 20 °C)
Waar mogelijk zijn SI-eenheden gebruikt. Tenzij anders vermeld zijn standaardomstandigheden gebruikt (298,15 K of 25 °C, 1 bar).
Portaal  Portaalicoon   Scheikunde

Seleenzuur is het seleen-analogon van zwavelzuur. De zouten van seleenzuur heten selenaten.

Algemeen[bewerken]

Seleenzuur is een verbinding met de formule H2SeO4. Dit oxozuur wordt misschien, net als zijn zwavel-analogon zwavelzuur, beter beschreven met de formule (HO)2SeO2, die de nadruk legt op het feit dat het seleen-atoom aan vier zuurstofatomen gebonden is. De bindingen rond het seleen-atoom zijn tetrahedrisch. gerangschikt.

Bereiding[bewerken]

Seleenzuur wordt gesynthetiseerd via de oxidatie van seleendioxide met waterstofperoxide:

SeO2 + H2O2 → H2SeO4

Het kristallijne anhydride wordt verkregen door de ontstane oplossing bij maximaal 140 °C in vacuüm in te dampen[1].

Reacties[bewerken]

Net als zwavelzuur is seleenzuur een sterk zuur. De zuivere stof is hygroscopisch en zeer goed oplosbaar in water. Geconcentreerde oplossing zijn erg visceus. Van de vaste stof zijn mono- en di-hydraten bekend.

Seleen heeft in seleenzuur een oxidatiegetal van 6, het hoogst mogelijke voor seleen. In lijn met de trend dat elementen in de periode van seleen lastig tot hun hoogste oxidatietoestand zijn te brengen is seleenzuur een sterke oxidator. In tegenstelling tot zwavelzuur is seleenzuur wel in staat chloride tot chloor te oxideren. Seleenzuur wordt daarbij zelf omgezet in selenig zuur (H2SeO3 of seleen[IV]zuur).

Seleenzuur reageert, in analogie met zwavelzuur, met oplossingen van barium-zouten onder vorming van een neerslag van BaSeO4. De analogie met zwavelzuur gaat niet op voor calciumselenaat dat beter oplosbaar is dan het sulfaat (beter bekend als gips).

Als seleenzuur met fluorsulfonzuur behandeld wordt, ontstaat het dioxydifluoride (kookpunt = -8.4C):[1]

H2SeO4 + 2 HO3SF → SeO2F2 + 2 H2SO4
Bronnen, noten en/of referenties
  1. a b Seppelt, K. “Selenoyl difluoride” Inorganic Syntheses, 1980, volume XX, pp. 36-38. ISBN 0-471-07715-1. The report describes the synthesis of selenic acid.