Serge Gainsbourg

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Serge Gainsbourg

Serge Gainsbourg, artiestennaam van Lucien Ginsburg (Parijs, 2 april 1928 - aldaar, 2 maart 1991) was een Frans dichter, zanger, componist, acteur en regisseur.

Persoonlijk leven[bewerken]

Hij werd geboren als Lucien Ginsburg in Parijs als de zoon van Joods-Russische ouders, die hun geboorteland waren ontvlucht na de Russische Revolutie. Zijn vader was een pianist, die ook aan schilderkunst deed, zijn moeder een mezzosopraan. Hij bracht zijn jeugd door in Parijs, waar zijn vader piano speelde in een bar en zijn moeder les gaf aan een conservatorium. De Ginsburgs kregen in 1932 de Franse nationaliteit, die hun tijdens de Tweede Wereldoorlog tijdelijk ontnomen werd door het Vichy-regime. Onder de Duitse bezetting moesten ze de Davidster dragen in Parijs en doken ze onder om aan deportatie te ontsnappen.

Gainsbourg stopte voortijdig met zijn secundair onderwijs. Hij volgde lessen schilderskunst, onder meer bij Fernand Léger, in de vergeefse hoop een groot schilder te worden. Tijdens zijn militaire dienst, waar hij regelmatig werd gestraft wegens gebrek aan tucht, raakte hij gewend aan zwaar alcoholgebruik. Tot zijn twintigste kwam hij aan de kost door allerlei beroepen. Uiteindelijk kreeg hij een zeker succes als crooner in casino's en nachtclubs.

Sinds 1947 had hij een relatie met de surrealistische schilderes Élisabeth Levitsky, de dochter van Russische aristocraten, met wie hij in 1951 huwde. Nadat hij in 1957 van haar gescheiden was, begon hij een relatie met Françoise-Antoinette Pancrazzi, met wie hij van 1964 tot 1966 getrouwd was en twee kinderen had (de tweede kwam er toen ze zich na hun scheiding kortstondig verzoend hadden). In 1967 had hij een verhouding van enkele maanden met Brigitte Bardot. In 1968 leerde hij de Engelse actrice Jane Birkin kennen toen ze samen in een film optraden. Van haar had hij in 1971 zijn dochter Charlotte Gainsbourg. Ze gingen in 1980 uit elkaar. Het jaar daarop ging Gainsbourg samenwonen met de 21 jaar jongere mannequin Bambou (Caroline Paulus), van wie hij in 1986 een zoon had: Lucien of Lulu Gainsbourg. In 1986 begon hij ook een discrete verhouding met een zestienjarige bewonderaarster en tegelijk een 'vriendschappelijke' relatie een twaalfjarig meisje. Beide relaties duurden tot aan zijn dood en werden een tijd later door de betrokkenen bekendgemaakt.

Gainsbourg overleed op 2 maart 1991 aan een hartaanval en werd begraven op het kerkhof van Montparnasse te Parijs, alwaar hij werd bijgezet in het graf van zijn ouders. Zijn huis op het beroemde adres 5bis rue de Verneuil is nog steeds volledig bedekt met graffiti en gedichten.

Werk[bewerken]

Gainsbourg schreef soundtracks voor meer dan veertig films. Zelf regisseerde hij vier films: Je t'aime... moi non plus, Equateur, Charlotte For Ever en Stan The Flasher.

Zijn grootste hit, Je t'aime... moi non plus, was erotisch getint. Hoewel het oorspronkelijk werd opgenomen met Brigitte Bardot, werd het niet met haar stem uitgebracht, maar met die van zijn toekomstige vriendin Jane Birkin, omdat Bardot niet meer verder wilde.

Omdat het als 'te heet' beschouwd werd, werd dit lied in verschillende landen gecensureerd en Frankrijk werd de meest expliciete versie geheel onthouden. De controverse zorgde voor veel bekendheid en droeg eraan bij dat het de nr. 1 werd in verscheidene hitlijsten, waaronder die van het Verenigd Koninkrijk.

Zijn werk Histoire de Melody Nelson werd uitgebracht in 1971. Het was een conceptalbum samengesteld door Jean-Claude Vannier en vooral gebaseerd op Nabokovs roman Lolita. Het heeft artiesten zoals Air, David Holmes en Beck beïnvloed.

In 1975 bracht hij het album Rock Around the Bunker uit, een rockalbum dat volledig gewijd is aan het nazisme, waarin hij met zwarte humor herinneringen bovenhaalt van hoe hij en zijn familie leden tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Het daaropvolgende jaar werd L'Homme à tête de chou uitgebracht met Marilou als een nieuw karakter en met veel bombastische, orkestrale muziek.

In 1978 nam hij in Jamaica een reggaeversie op van het Franse volkslied, de 'Marseillaise', 'Aux Armes et cetera' , samen met de band van Bob Marley, The Wailers. Hierdoor kreeg hij doodsbedreigingen van rechtse veteranen uit de Algerijnse Onafhankelijkheidsoorlog. Kort daarna kocht Gainsbourg het originele manuscript van de Marseillaise. Hierop antwoordde hij de critici dat zijn versie dichter bij het origineel was omdat in het origineel de woorden "Aux armes et cætera..." voorkomen in het refrein.

Het jaar daarop werd zijn Gainsbarre-look officieel voorgesteld in de film Ecce Homo. Tijdens de laatste tien jaar van zijn leven verscheen hij dikwijls op tv, vooral door zijn controversiële gevoel voor humor en zijn provocaties. Tijdens deze periode bracht hij Love On The Beat en zijn laatste studioalbum You're Under Arrest uit, evenals twee live-cd's.

Op het einde van zijn leven werd Gainsbourg een vaste waarde in Franse talkshows. Tijdens een liveoptreden deelde hij, zichtbaar stomdronken, zijn medegaste Whitney Houston mee dat hij hij haar wilde neuken.[1] Zijn liedjes werden steeds excentrieker, van het anti-drug 'Les Enfants de la Chance' tot het dubbelzinnige 'Lemon Incest' met zijn dochter Charlotte. Dit illustreert zijn liefde voor woordspelletjes, soms ook pijnlijk, 'Bowie, Bah Oui' (of: 'Bowie, Beau oui comme Bowie').

Een van de vertolkers van zijn muziek was Petula Clark, wier succes in Frankrijk vooral te danken was aan het zingen van Gainsbourgs muziek. In 2003 schreef ze 'La Chanson de Gainsbourg' als een eerbetoon aan de componist van sommige van haar grootste hits.

Gainsbourg is ook de componist van Poupée de cire, poupée de son, waarmee France Gall het Eurovisiesongfestival won voor Luxemburg.

Discografie[bewerken]

Albums[bewerken]

  • 1958 - Du chant à la une!
  • 1959 - N°2
  • 1961 - L'Etonnant Serge Gainsbourg
  • 1962 - N°4
  • 1963 - Gainsbourg confidentiel
  • 1964 - Gainsbourg percussions
  • 1967 - Anna (soundtrack)
  • 1968 - Bonnie and Clyde
  • 1968 - Initials B B
  • 1969 - Mister Freedom (soundtrack)
  • 1970 - Cannabis (soundtrack)
  • 1971 - Histoire de Melody Nelson
  • 1973 - Vu de l'exterieur
  • 1975 - Rock Around the Bunker
  • 1976 - Je t'aime moi non plus (soundtrack)
  • 1976 - L'Homme à tête de chou
  • 1977 - Madame Claude (soundtrack)
  • 1979 - Aux armes et caetera
  • 1980 - Enregistrement public au théâtre Le Palace
  • 1980 - Je vous aime (soundtrack)
  • 1981 - Mauvaises nouvelles des étoiles
  • 1984 - Love on the beat
  • 1986 - Gainsbourg Live
  • 1986 - de Tenue de soirée (Putain de film !) (soundtrack)
  • 1987 - You're Under Arrest
  • 1989 - Le Zénith de Gainsbourg (live)
  • 1989 - De Gainsbourg à Gainsbarre (9CD - BOX)


  • Jane Birkin - Serge Gainsbourg (1969) (SG)
  • Di Doo Dah (1973)
  • Lolita Go Home (1975) (SG)
  • Ex-Fan des Sixties (1978) (SG)
  • Baby Alone in Babylone (1983) (SG)
  • Lost Song (1987) (SG)
  • Jane Birkin au Bataclan (1987) (live, SG)
  • Amour des Feintes (1990) (SG)
  • Intégral Casino de Paris (1992) (live)
  • Version Jane (1996)
  • Intégral Olympia (1996) (live)
  • The Best Of (1998) (compilatie)
  • À la légère (1999)
  • Arabesque (2002)
  • Rendez-vous (2004)
  • Fictions (2006)

(SG) = albums geschreven door Serge Gainsbourg voor Jane Birkin

Singles[bewerken]

Single met eventuele hitnotering(en)
in de Nederlandse Top 40
Datum van
verschijnen
Datum van
binnenkomst
Hoogste
positie
Aantal
weken
Opmerkingen
Je t'aime... moi non plus 24-05-1969 2 29 met Jane Birkin / hit van het jaar 1969
La décadanse 26-02-1972 tip4 - met Jane Birkin
Je t'aime... moi non plus 02-02-1974 4 10 met Jane Birkin / opnieuw uitgebracht
Daisy temple 16-06-1979 tip16 -

Radio 2 Top 2000[bewerken]

Nummer met notering(en)
in de Radio 2 Top 2000
'99 '00 '01 '02 '03 '04 '05 '06 '07 '08 '09 '10 '11 '12 '13 '14
Je t'aime... moi non plus (met Jane Birkin) 933 1140 1441 1910 1822 1309 1641 1729 1723 1629 1733 - 1764 1511 1980 -

Filmografie[bewerken]

Als regisseur[bewerken]

  • 1976 - Je t'aime moi non plus
  • 1981 - Le Physique et le Figuré (kortfilm)
  • 1983 - Équateur
  • 1986 - Charlotte for Ever
  • 1990 - Stan the flasher

Als acteur[bewerken]

  • 1959 - Voulez-vous danser avec moi ? van Michel Boisrond: Léon
  • 1960 - La Rivolta Degli Schiavi van Nunzio Malasomma: Corvino
  • 1961 - Sansone van Gianfranco Parolini: Warkalla
  • 1962 - La furia di Ercole van Gianfranco Parolini: Menistus
  • 1963 - Strip-tease van Jacques Poitrenaud: de pianist
  • 1963 - L'Inconnue de Hong Kong van Jacques Poitrenaud: de pianist
  • 1966 - Carré de dames pour un as van Jacques Poitrenaud: de man die een vuurtje vraagt
  • 1966 - Le Jardinier d'Argenteuil van Jean-Paul Le Chanois: Patrick Gérard
  • 1967 - L'Inconnu de Shandigor van Jean-Louis Roy: "chef des Chauves"
  • 1967 - Toutes folles de lui van Norbert Carbonnaux
  • 1967 - Estouffade à la Caraïbe van Jacques Besnard: Clyde
  • 1968 - Ce sacré grand-père van Jacques Poitrenaud: Rémy
  • 1968 - Erotissimo van Gérard Pirès: de verdachte man
  • 1968 - Vivre la nuit van Marcel Camus: Mathieu
  • 1968 - Le Pacha van Georges Lautner: zichzelf
  • 1969 - Mister Freedom van William Klein: M. Drugstore
  • 1969 - Slogan van Pierre Grimblat: Serge
  • 1969 - Les Chemins de Katmandou van André Cayatte: Ted
  • 1969 - Paris n'existe pas van Robert Benayoun: Laurent
  • 1970 - Cannabis van Pierre Koralnik: Serge Morgan
  • 1971 - 19 djevojaka i mornar van Milutin Kosovac: de zeeman
  • 1971 - Romance of a Horsethief van Abraham Polonsky: Sigmund
  • 1972 - The Day the Clown Cried van Jerry Lewis
  • 1972 - Trop jolies pour être honnêtes van Richard Balducci: Albert
  • 1973 - La morte negli occhi del gatto van Antonio Margheriti: de politieinspecteur
  • 1974 - La Dernière Violette (kortfilm) van André Hardellet: de moordenaar
  • 1975 - Sérieux comme le plaisir van Robert Benayoun: de onbekende
  • 1980 - Je vous aime van Claude Berri: Simon
  • 1982 - Le Grand Pardon van Alexandre Arcady: cambio
  • 1986 - Charlotte for Ever van hemzelf: Stan
  • 1988 - Jane B. par Agnès V. van Agnès Varda : hemzelf tijdens repetitie
  • 1990 - Stan the flasher van hemzelf: een vriend van David

Over hem[bewerken]

  • 2010 - Gainsbourg, vie héroïque van Joann Sfar

Externe links[bewerken]

Bronnen, noten en/of referenties
  1. "I want to fuck you": Youtubefilmpje van het voorval