Slot Zeist

Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Ga naar: navigatie, zoeken
Slot Zeist
Zeist, slot Zeist (voorzijde)
Zeist, slot Zeist (voorzijde)
Locatie Zinzendorflaan 1, Zeist, Nederland
Algemeen
Kasteeltype Buitenplaats
Stijl Hollands classicisme
Eigenaar Gemeente Zeist
Gebouwd in 1677-1686
Monumentale status Rijksmonument
Monumentnummer  40407
Bijzonderheden Ridderhofstad
Website Website Slot Zeist
Tuinen van slot Zeist met de zichtas richting Amersfoort, de latere Slotlaan
Tuinen van slot Zeist met de zichtas richting Amersfoort, de latere Slotlaan

Slot Zeist is een zeventiende eeuws slot in de Nederlandse gemeente Zeist dat gebouwd was als lustoord van Willem Adriaan van Nassau. Het slot is ontworpen door architect Jacobus Roman. Het slot is omgeven door een Engels landschapspark en het Broeder- en Zusterplein.

Het grondgebied waarop het slot is gebouwd werd in 1165 vermeld als eigendom van ene Godefridus van Seyst, zonder vermelding van een huis. In 1536 wordt wel melding gemaakt van bebouwing wanneer "dat huys te Seyst, vry eigen goed" door de Staten van Utrecht erkend wordt als ridderhofstad.[bron?]Willem Adriaan van Nassau heer van Odijk, Kortgene, Zeist en Driebergen een kleinzoon van Maurits van Oranje, kocht in 1677 de heerlijkheid van de Staten van Utrecht en liet het huidige slot bouwen.

Architect van het huis was Jacobus Roman, wie ook Paleis Het Loo ontwierp. Het interieur is voornamelijk ontworpen door de hugenoot Daniël Marot. Zijn grotendeels bewaard gebleven muur- en plafondschilderingen doen denken aan de Franse barok. De bouw duurde van 1677 tot 1686.

In 1746 werd Slot Zeist aangekocht door de hernhutters om vanaf dan te dienen als hun hoofdkwartier.[1] De hernhutters lieten voor het slot een Broeder- en Zusterplein aanleggen.

In 1924 werd het slot door de gemeente Zeist gekocht.

Het slot werd in 1969 gerenoveerd onder leiding van architect Johannes Bernardus van Asbeck.

Verder lezen[bewerken]

Catharina L. van Groningen, Slot Zeist: Een Vorstelyk stuk Goet (2009). ISBN 9789078568117

Zie ook[bewerken]

Bronnen en noten
  1. J. Exalto, J.K. Karels, Waakzame wachters en kleine vossen. Gereformeerden en herrnhutters in de Nederlanden, 1734-1754. Groen, 2001. ISBN 9058292436.